11.7.11

Φα και Ρε και Μι και Ντο μες το μπλε το ξάγναντο




Φα και Ρε και Μι και Ντο μες το Μπλε το Ξάγναντο

Ο Βοριάς λυσσομανούσε αυτή την βραδιά, περνούσε ξυστά πάνω
από τα κύματα που θέριευαν ώρα με την ώρα, άρπαζε με βία
τις κορφές τους που έγερναν νικημένες, τις κυλούσε πάνω στα σκουροπράσινα νερά που κόχλαζαν και άφριζαν καθώς
τα κοπανούσε ο αγριεμένος άνεμος σα να θελε να τους δώσει
τιμωρία που δεν υπάκουαν στις προσταγές του,
ποιος τρελός θα έβγαινε απόψε έξω από το λιμάνι ?

Μέσα στα καφενεία του λιμανιού είχαν μαζευτεί οι άντρες,
ήξεραν πως και αυτή την βραδιά δεν θα έβγαιναν με τις βάρκες
και κατέβαζαν μονορούφι τα τσίπουρα να ζεσταθούν
από τον παλιόκαιρο που δεν έλεγε να κοπάσει δυο μέρες τώρα.
Μετρούσαν τα μποφώρια και άλλος τα ΄βγαζε εφτά , άλλος στα εννιά
και σταυροκοπιόντουσαν μην υπήρχε κανένα καράβι μέσα στα νερά
και το είχε παραλάβει η αγριεμένη θάλασσα στα νύχια της.

Σύννεφα που έτρεχαν τρελαμένα στον ουράνιο θόλο,
περνούσαν μπροστά από τον δίσκο της Σελήνης και
άλλοτε τον έκρυβαν, άλλοτε τον άφηναν να ρίχνει
ασημένιες σπίθες πάνω στα σκοτεινά νερά.

Ένα γυναικείο κεφάλι πρόβαλε ανάμεσα στα κύματα,
στα ανοιχτά του λιμανιού, γίνηκε ένα με τους αφρούς
των κυμάτων, έλαμψε χρυσάφι λιωμένο κάτω από το
σεληνόφωτο και χάθηκε, για να φανεί ξανά λίγο μετά,
κοντά στον φάρο που ήταν στην άκρη της προβλήτας
εκεί που έσκαγαν τα κύματα πάνω στα βράχια και η ορμή
του νερού ήταν τόση που μπορούσε να τσακίσει άνθρωπο
σαν ώριμο ροδάκινο επάνω στις κοφτερές τις άκρες.

Σαν να μην ένοιωθε τα χτυπήματα από τα άγρια κύματα
στο κορμί της άπλωσε τα χέρια της και βγήκε από την θάλασσα,
τραβήχτηκε μακριά από τα βράχια και κούρνιασε σε μια απόμερη άκρη .

Ό άντρας που βγήκε από τον καφενέ στάθηκε για λίγο ακίνητος,
πήρε μια βαθιά ανάσα να ξεζαλίσει το κεφάλι του ο καθαρός αέρας
από τον καπνό και το ποτό. Κοίταξε ανήσυχος προς την προβλήτα,
οι βάρκες λαμποκοπούσαν βρεγμένες απο τους αφρούς,
χτυπημένες από τα κύματα έμοιαζαν με καρυδότσουφλα
που τα ΄χε βουτήξει ένα χέρι σαν τανάλια και τα κοπανούσε
πότε από την μια και πότε από την άλλη.
Κρύωνε αλλά ήθελε να δει αν η ''Γοργοφτέρουγη'' το σκαρί του,
ήταν καλά, τουλάχιστον να έβλεπε αν κρατούσε γερά η μπίντα
ή μην το φουρτούνιασμα είχε χαλαρώσει τα σκοινιά και κίνησε
με βήμα αργό ενάντια στον άνεμο να πάει κοντά να δει.
Μπορεί η αγριεμένη θάλασσα να μποτζάριζε άγρια τα πλεούμενα
μα όλα καλά δεμένα άντεχαν στον καιρό, το ίδιο και η ''Γοργοφτέρουγη'',
πέταγε πάνω στα κύματα, έγερνε πότε από την μια και πότε από την άλλη,
μα το ξύλινο σκαρί της ανάλαφρα ξέφευγε από την αγκαλιά τους
και γλιστρούσε στο επόμενο κύμα σαν να έπαιζε μαζί τους.

Γύρισε να φύγει, μα εκεί πίσω απ τον τοίχο του φάρου
μια λάμψη έπιασε με την άκρη του ματιού.
Εκείνη την ώρα καθάρισε η Σελήνη, τραβήχτηκαν τα σύννεφα
και απόμεινε άλαλος να κοιτά την γυναίκα που κάθονταν
μισοξαπλωμένη και τον κοιτούσε και εκείνη με δυο μάτια αστραφτερά
σαν δίδυμοι φάροι μέσα στην νύχτα, επάνω σε πρόσωπο τόσο άσπρο
και γυαλιστερό σαν ένα κομμάτι πάγου.
Μπορούσε ακόμα και το χρώμα τους να δει μέσα στο μισοσκόταδο,
το χρώμα που παίρνουν τα νερά στις σπηλιές του νησιού
το καλοκαιράκι που τις λούζει ο ήλιος, διάφανα , πρασινογάλαζα
και αυτά τα μαλλιά που έπεφταν στο κορμί της,
σκέτο χρυσάφι λιωμένο επάνω στο κατάλευκο δέρμα
που έσταζε δροσιά της θάλασσας.
Τότε συνειδητοποίησε πως εκείνη δεν φορούσε ρούχα,
μέσα σε αυτή την παγωνιά , ήταν εκεί ακίνητη, αμίλητη,
χωρίς να προσπαθεί να προφυλαχθεί
και εκείνος ένοιωθε τα πόδια του βαριά,
ούτε βήμα δεν μπορούσε να κάνει.
'' ποια είσαι; '' Ρώτησε μα φωνή δεν βγήκε από τα χείλη του
'' Της θάλασσας η κόρη ! '' άκουσε μια φωνή μέσα στο μυαλό του,
μα τα αυτιά του δεν έπιασαν κανένα ήχο!
Άκουγε όμως, τον ήχο των κυμάτων, τον αέρα που σφύριζε ολόγυρα,
τον παφλασμό από τα σκαριά που χόρευαν στον ρυθμό της θάλασσας,
αλλά δεν άκουγε την φωνή της γυναίκας.
'' Πως βρέθηκες εδώ; ''
'' Με τον δρόμο των κυμάτων ''
Σαν κάπως να συνήλθε και έκανε να βγάλει το βαρύ παλτό
να την σκεπάσει, δεν καταλάβαινε τίποτα μα το μυαλό του
αρνούταν να δουλέψει, να σκεφτεί .

Την πλησίασε με βαριά βήματα και άπλωσε το ρούχο επάνω της
σκεπάζοντας το κατάλευκο κορμί της χωρίς να έχει πάρει τα μάτια του
από το πρόσωπο της.
Η ματιά της τον μαγνήτιζε, σα να έβλεπε όλο του το παρελθόν
μέσα σε αυτή και όλο του το μέλλον και κάτι πετάρισε μέσα
στην καρδιά του.
Μια ηρεμία απλώθηκε στο κορμί του, μια ζεστασιά, ένα σύννεφο
τον τύλιξε και ήταν σα να μη τον άγγιζε ο δυνατός αέρας,
σα να τον προστάτευε το χέρι του θεού, μα δεν μπορούσε
ούτε να κουνηθεί , ούτε να μιλήσει.

Ένα λευκό χέρι απλώθηκε, με τ΄ ακροδάχτυλα τον άγγιξε
και ένοιωσε στο μάγουλό την δροσιά του,
ένα γυναικείο πρόσωπο ήρθε αντίκρυ στο δικό του,
δυο χείλη που έσταζαν αίμα αγγίξαν τα δικά του χείλη
και ένοιωσε να καταπίνει την αλμύρα της θάλασσας .
Ο πόθος πλημμύρισε το κορμί του βαθύς μέχρι τον θάνατο
και άπλωσε τα χέρια να κρατήσει το όνειρο,
να σφίξει το κορμί επάνω στο δικό του,
μα την ίδια στιγμή μόνο το ρούχο απόμεινε στην αγκαλιά του,
ένα βουητό και ένα γέλιο γάργαρο ακούστηκε πάνω από τα κύματα
και στο σπίθισμα του φεγγαριού πρόλαβε να δει
μια αστραφτερή ουρά να χάνεται στα σκοτεινά τα βάθη.

Απόμεινε ολομόναχος να τον χτυπά ο αφρός των κυμάτων
που έσκαγαν στα πόδια του και καθώς η νύχτα έφτανε
στο τέλος της και χάραξε ο Θεός την μέρα κόπασε ο άνεμος
και το κύμα πήρε και αυτό να ημερεύει.

Μπήκε στην ''Γοργοφτέρουγη'', έλυσε τα σχοινιά
και σκυθρωπός κάθισε στην πρύμνη και άρπαξε την λαγουδέρα
ορίζοντας πορεία στα ανοιχτά του λιμανιού.

Στα χείλη του τον έκαιγε το θαλασσινό φιλί
και τα μάτια του σάρωναν στο βάθος το πέλαγος
μήπως βρουν την αστραπή από το χρυσάφι των μαλλιών της,
μα μόνο τα παιχνιδίσματα του ήλιου έβλεπε
πάνω στα ρυτιδιασμένα νερά.
Τέλος…………..όνειρο ήταν και πάει.
'' Τέλος; ''
'' Μα ο ψαράς τι απόγινε, δεν βρήκε τελικά
το όνειρο εκείνης της βραδιάς; ''
'' Ποιος το ξέρει άραγε; Μόνο ο ίδιος μπορεί να απαντήσει,
το βρήκε; ''

Levina





Αφιερωμένο σε σένα που μπορείς ακόμα να ονειρεύεσαι
















7.7.11

To λευκό πουκάμισο

Έφτασε η ώρα να παρουσιαστεί
το κορίτσι με το λευκό πουκάμισο.
Βράδυ σε ένα μπαρ,
 τα χρώματα χάνονται μέσα στο μισοσκόταδο
ένα φως μόνο υπάρχει να φωτίζει την σιλουέτα
της κοπέλας που χορεύει.
Παιχνίδια ανάμεσα σε άσπρο και μαύρο
με ελάχιστες πινελιές χρώμα που αχνοφαίνεται.





Μέχρι τώρα την είχα στο εργαστήρι μου
και την παίδευα μέχρι να πάρει
την τελική μορφή της.


Σας την παραδίνω εμπρός σας
να χορεύει μόνο για εσάς!






 



 




λάδια σε καμβά (680Χ930)

29.6.11

Αγάπες και .......χελιδονάκια !



Η χελιδονού..........
Ξανάρθε με τον συντροφό της στα μέσα της Άνοιξης.
Έχετε δει ποτέ χελιδόνια να ψάχνουν τις παλιές φωλιές τους? Ολόκληρο σόι έρχεται και κάνει επιθεώρηση αν είναι εντάξη η φωλιά, αν είναι ακόμα εκεί που την άφησε το ζευγάρι, αν υπάρχει κίνδυνος στην γύρω περιοχή, αν….αν …..αν…..
Τα παρακολουθώ με προσοχή, λίγο κρυφά, λίγο φανερά, δεν αργούν να με θυμηθούν ίσως, να εξοικιωθούν και πάλι με την παρουσία μου και σύντομα δεν μου δίνουν καμία σημασία όταν σε απόσταση βολής τα φωτογραφίζω, τους μιλάω, γελάω μαζί τους και διώχνω μακριά τις γάτες που είναι και μπόλικες, αλλά μάλλον και αυτές δεν δίνουν καμία σημασία στα χελιδόνια….έχω την εντύπωση ότι πιο πολύ τις ενδιαφέρουν οι φωλιές των σπουργιτιών που είναι κρυμένες καλά κάτω από τα ακροκέραμα.
Το ζευγάρι κάνει γρήγορα την ανακαίνηση της φωλιάς αν και είναι καλά προστατευμένη απο τα στοιχεία της φύσης, κάτω από την σκεπή και ακριβώς δίπλα στην λάμπα επάνω από την μπαλκονόπορτα.
Ξέρω….ξέρω…..η λάμπα πάλι δεν θα ανάψει για όλο το καλοκαίρι σχεδόν, μέχρι να πετάξουν από την φωλιά τα μωρά τους, δεν θέλω να τα ενοχλώ το βράδυ με το φως γιατί όλο τον καιρό που θα επωάζουν τα αυγουλάκια τους, η χελιδονού είναι στην φωλιά και ο ευτυχής μπαμπάς  κοιμάται επάνω στην λάμπα!
Περιμένω με ανυπομονησία να ακούσω τα πρώτα τσιρίγματα μέσα από την φωλιά, σημάδι πως βγήκαν τα πουλάκια μου από τα αυγουλάκια τους και το πηγαινέλα των γονιών μου δείχνει πως άρχισε η περίοδος του ταΐσματος.
Άραγε πόσα έκαναν φέτος?
Δεν αργώ να μάθω…..πέντε!!
Πολύ σωστά, πέντε καινούργια χελιδονάκια στριμωγμένα μέσα στην φωλίτσα τους, με τα στόματα μονίμως ανοιχτά να τσιτσιρίζουν κάθε φορά που έρχεται κάποιος από τους γονιούς…….
παιδάκια που φωνάζουν….εγώ εγώ εγώ ….αλλά όχι , υπάρχει σύστημα.
Με την σειρά το τάισμα, πρώτα το ένα στοματάκι, μετά το διπλανό, μέχρι το τελευταίο και πάλι από την αρχή.
Αναρωτιέμαι πως χωράνε μέσα στην φωλιά τόσα πουλάκια που μεγαλώνουν πολύ γρήγορα , όταν δυο ενήλικα δεν χωράνε καλά καλά, αλλά κάνοντας μια ενδελεχή έρευνα που κάνει την χελιδονού να βγει από τα πούπουλα της και να κουβαλήσει εφεδρείες συγγενών για να απαλλαγεί από μένα, διαπιστώνω πως μια χαρά στριμώχνονται μεταξύ τους, μια ουρίτσα από εδώ, μια φτερουγίτσα από εκεί, λίγο εδώ, λίγο εκεί και μια χαρά είναι και τα πέντε ενώ οι γονείς έχουν μετακομίσει και οι δυο στο καπάκι της λάμπας.
Σήμερα ήρθε ή ώρα να μάθουμε να πετάμε.
Μάθημα πρώτο και ένας ένας παρακαλώ, όχι όλοι μαζί!
Μαζεύτηκε το σόι, έβγαλαν το πρώτο από την φωλιά και ουπς….. αυτό βρέθηκε μέσα από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα να είναι γαντζωμένο στην κουρτίνα. Όχι δεν υπήρχε χρόνος για φωτογραφία αυτή την φορά, το ζητούμενο ήταν να βγει έξω το χελιδονάκι μακριά από τις γάτες που αν το έπαιρναν χαμπάρι δύσκολα θα το έσωζα.
Δεν νομίζω να με φοβήθηκε, εξοικειωμένο με την φωνή μου φτερούγισε για λίγο μέσα στο σπίτι και μετά βρέθηκε έξω να πετά στο απέναντι λειλαντ.
Εκεί το φωτογράφισα μαζί με την μητέρα του να του κάνει τρίλιες, να το ενθαρύνει να πετάξει.
Νοιώθω σαν να είναι δικά μου αυτά τα μωρά, περήφανη που φεύγουν γερά και δυνατά από το σπίτι μου, ανοίγουν τα φτερά τους
Η χελιδονού φέρνει γύρες στο μπαλκόνι και ταίζει τα υπόλοιπα μέχρι που πεφτει εντελώς το φως της μέρας  έξω και τότε κάθεται δίπλα τους πάνω από την λάμπα.
Αύριο με το καλό θα πετάξουν και τα υπόλοιπα, θα έρθει το χελιδονόσογο να βοηθήσει, μα τι αλληλεγγύη έχουν !!! όταν έρχονται οι γάτες στο μπαλκόνι και θέλουν να μπουν σπίτι για να φάνε, τι επιθέσεις, τι στριφογυρίσματα, από ζευγάρια χελιδονιών που μαζεύονται στο άψε σβήσε, κανονικός συναγερμός, μέχρι να διώξω τις γάτες που είναι απειλή για την φωλιά με τα μωρά, ενώ έχω προσέξει πως δεν ενοχλούνται καθόλου με την παρουσία των σκυλιών που είναι ξαπλωμένα όλη μέρα μπροστά στην μπαλκονόπορτα.
Η χελιδονού έφερε πάλι το μωρό της στην φωλιά και κάθισε πάλι δίπλα τους.
Για λίγες μέρες αυτό θα γίνεται, θα πετάνε την μέρα γύρω από την φωλιά και το βράδυ θα τα μαζεύει μέσα γιατί είναι μωρά ακόμα και κουράζονται εύκολα, θέλουν προστασία. Είναι πολύ τρυφεροί γονείς τα χελιδόνια, προστατευτικοί, έτοιμοι να θυσιαστούν για τα μωρά τους.





οι πρώτες μέρες στην φωλιά



ήρθαν τα μωρά






πεινάνε πολύ και συνεχώς



και μεγαλώνουν γρήγορα






με το ζόρι χωράνε όλα μαζί στην φωλιά


όλοι οι καλοί ........χωράνε



αλλού το φτερό και αλλού το πούπουλο



μετά το πρώτο πέταγμα, η χελιδονού έφερε το μωρό της στην φωλιά του
και κούρνιασε δίπλα τους μέχρι να ξημερώσει και πάλι....



Τα έχετε παρακολουθήσει ποτέ?
 Εγώ το έκανα, όπως έμαθα να παρατηρώ όλα τα ζωντανά πλάσματα που πλαισιώνουν την ζωή μου και έμαθα πολλά από αυτά,
περισσότερα από όσα έχω μάθει σε θρανία και βιβλία
και σε συναναστροφές με άλλους ανθρώπους.

 Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο
και δεν ταιριάζει στα όμορφα χελιδόνια μου,
στην χελιδονού μου και τον σύντροφό της.


25.6.11

George Carlin ένας πανέξυπνος άνθρωπος

Τι περίεργο να θέλω σήμερα να σας μιλήσω για κάτι που έγραψε
 ένας διάσημος Stand up κωμικός.
Ο George Carlin υπήρξε  μια ιδιοφυΐα και πέθανε
την περασμένη Κυριακή στις 22 Ιουνίου.
Κρατάω ορισμένες παραγράφους που
 διάβασα από τα  έξυπνα σχόλιά του .
Μου τα έστειλε η φίλη μου Izabo και τα βρήκα αρκετά καλά
για να τα μοιραστώ μαζί σας.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ….

ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ….ηλικία, βάρος,
ύψος και αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι αυτά!

ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ….
οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν !

 
ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ…..Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές,
τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο.
 Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό.
«Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου».
Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.


ΓΕΛΑΤΕ ΣΥΧΝΑ….διαρκώς και δυνατά.
Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΥΧΑΙΝΟΥΝ…..Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα.
 Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας.
Να είστε ΖΩΝΤΑΝΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.


ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΜΕ ΟΤΙ ΑΓΑΠΑΤΕ….
είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά,
τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε.
 Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.

ΝΑ ΤΙΜΑΤΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΣΑΣ…..Εάν είναι καλή, διατηρήστε την.
Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την.
 Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.

Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
 


Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε,
αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ' ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας
 «...ρε γαμώτο.....τι βόλτα!».







Ειλικρινά δεν ξέρω πόσα από αυτά μπορούμε να ακολουθήσουμε μεγαλώνοντας , ίσως όλα, ίσως και κανένα…..είναι άραγε στο χέρι μας αυτό?
Καλό Σαββατοκύριακο.

21.6.11

Έκθεση Ζωγραφικής 2.

Σήμερα σας έχω φωτογραφίες απο τα εκθέματα
των χθεσινών εγκαινίων στο Δημαρχιακό Μέγαρο του Δήμου Αμαρουσίου.


Ο Δάσκαλος Γιώργος Σεκόφσκυ




και τώρα έργα των μαθητών του....























Υπάρχουν φυσικά πολύ περισσότερα έργα στην έκθεση που θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι την ερχόμενη Παρασκευή.
Ελπίζω να σας έδωσα ένα μικρό δείγμα αυτής της προσπάθειας.

20.6.11

Έκθεση Ζωγραφικής

Καλημέρα αγαπητοί μου συμblogίτες...
Σήμερα στο Δημαρχιακό Μέγαρο Αμαρουσίου (Βασ.Σοφίας 9 & Δημ.Μόσχα)
στις 20.30 το απόγευμα θα γίνουν εγκαίνια έκθεσης Ζωγραφικής
των τμημάτων που διδάσκει ο Γιώργος Σεκόφσκυ,
ένας σπουδαίος Δάσκαλος και ένας ακόμα πιο σπουδαίος Άνθρωπος.


Δουλειές του μπορείτε να δείτε εδώ
http://sekofski.gr/index.php


Όσοι μπορείτε να επισκεφτείτε την έκθεση σίγουρα θα ανακαλύψετε
μικρά διαμαντάκια μέσα στην ερασιτεχνική ζωγραφική,
Θα δείτε έργα ζωγραφισμένα με πολύ μεράκι, με πολύ αγάπη,
 που θα μιλήσουν στις καρδιές σας.
Ακόμα και  άκομψες πινελιές να βρείτε μη τις κρίνετε αυστηρά,
γιατί ακόμα και αυτές  έχουν κάτι από την ψυχή εκείνου
που τις  έβαλε στον καμβά.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι την Παρασκευή 24 Ιουνίου
και θα είναι καθημερινά ανοιχτή
απο τις 10.00-13.00 & 17.00-20.00.





Ακόμα μια εκδήλωση έγινε προχθές στο θέατρο της Αγ. Φιλοθέης,
Μια συναυλία της Μικτής Χορωδίας Ενηλίκων του Μουσικού Εργαστηρίου Αγ. Φιλοθέης υπό την Διεύθυνση του Αιμίλιου Γιαννακόπουλου.
Ήταν πραγματικά μια θαυμάσια βραδιά, οι φωτογραφίες που σας δίνω δεν αποτυπώνουν τον κόσμο που ήρθε λίγο μετά και γέμισε τον χώρο,
Ακούσαμε στίχους του Π. Νερούδα , του Ελύτη, της Σαπφώς, του Γκάτσου σε μουσική του Μ. Χατζιδάκι , του Μ. Θεοδωράκη , παλιά νοσταλγικά τραγούδια και ποιοτική μουσική
 που μας ταξίδεψε σε όμορφα χρόνια.



Εύχομαι σε όλους να έχετε μια Καλή Εβδομάδα.

13.6.11

Mία δροσερή Καλημέρα

Αρχίζει Καινούργια Εβδομάδα ,
αν και για πολλούς που έφυγαν μακριά για το τριήμερο
αυτή η εβδομάδα θα αρχίσει αύριο....
Εύχομαι σε όλους σας να περνάτε καλά, με αγάπη, με χρώματα, με χαμόγελο.



Θα έρθει μια φορά να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου.
Θα έρθει σαν το φως, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του.
Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι και λόγια καθαρά μόνο να μου φέρει.
Να γνωρίσω έναν άνθρωπο που λέει "ναι" και το εννοεί.
Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελό του εκεί.
                                  χ.αλεξίου

Η ΠΟΡΤΑ

Αγαπημένοι μου φίλοι επιστρέφω για να κλείσω μια πόρτα. Σε όλους εσάς που γεμίσατε την ζωή μου με φως, με γέλιο με  συγκίνηση, ...