31.5.14

Nature Boy



There was a boy
Ήταν ένα αγόρι
A very strange enchanted boy
ένα πολύ παράξενο μαγεμένο αγόρι
They say he wandered very far
Λένε πως περιπλανήθηκε πολύ μακριά
Very far, over land and sea
πολύ μακριά πάνω από στεριά και θάλασσα
A little shy and sad of eye
λίγο ντροπαλός και με θλιμμένο βλέμμα
But very wise was he
Αλλά ήταν πολύ σοφός
And then one day, a magic day
και τότε μια μέρα, μια μαγική μέρα
He passed my way, and while we spoke
πέρασε από τον δρόμο μου και μου μίλησε
Of many things, fools and kings
για πολλά πράγματα, ανόητους και Βασιλιάδες
This he said to me
Αυτό μου είπε
"The greatest thing you'll ever learn
Το πιο σπουδαίο πράγμα που θα μάθεις ποτέ
Is just to love and be loved in return"
απλά είναι να αγαπήσεις και να σου ανταποδώσουν την αγάπη

 Nat King Cole_






Γιατί  διώξαμε την μαγεία από την ζωή μας,
γιατί  ξεχάσαμε το παιδί που ονειρευόταν μέσα μας,
γιατί  δεν ταξιδεύουμε στα σύννεφα πια για έναν έρωτα
γιατί  δεν χαϊδεύουμε τρυφερά ένα χέρι που δεν είναι δικό μας
γιατί  δεν γελούν τα μάτια μας  πια
γιατί  φτιάξαμε λίστες στα υπέρ και τα κατά του ανθρώπου

Γιατί   έτσι … 
με ενοχλούν οι φωνές και ο τόσος ρεαλισμός που τρέχει σαν πηχτή 
μελάσα από αυτές ….  κολλά η ζωή επάνω της  σαν πουλί που πιάστηκε 
στην ξόβεργα και χτυπιέται απελπισμένα για να λευτερωθεί.
Γιατί  αφού δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω Τον Φτιάχνω Όπως Εγώ Θέλω.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους με μια μοναδική μελωδία και την φωνή του  
Nat King Cole και μαγικούς στίχους του Eden Ahbez….
Εύχομαι να ξυπνήσουν το παιδί μέσα σας !


                                                                             Levina







Ο όρος enchanted σημαίνει μεταφορικά μαγεμένος, θα μπορούσε να είναι 
γοητευμένος ή σε πιο ελληνικά ονειροπαρμένος….













28.5.14

Guernica _ Ένας Πίνακας Δυο ιστορίες






Ένας πίνακας Δυο ιστορίες


Η Guernica δεν ήταν στρατηγικός στόχος. Πέρα από το ότι στεκόταν εμπόδιο 
για την κατάληψη των Βάσκων του Βορρά από τους εθνικιστές του Φράνκο, 
ήταν μια πόλη με 5000 ψυχές αμάχων.
20 γερμανικά και 3 ιταλικά μαχητικά αεροπλάνα βομβάρδισαν την μικρή κωμόπολη στις 26 Απριλίου του 1937 καταστρέφοντάς την σχεδόν ολοσχερώς 
και οδηγώντας στον θάνατο 1650 άμαχους.
Αυτό το έγκλημα πολέμου έγινε η αφορμή να δημιουργηθεί ένα από τα 
μεγαλύτερα έργα τέχνης όλων των εποχών.
Η Guernica του P. Picasso.
Ο μεγάλος αυτός καλλιτέχνης είχε δηλώσει ότι  « Η τέχνη είναι το όπλο για την
επίθεση και την άμυνα απέναντι σε κάθε εχθρό».  Όταν έμαθε για τον βομβαρδισμό 
της Guernica αποτύπωσε επάνω στον καμβά τα συναισθήματά του, ωμές εικόνες 
βίας που σκοπό είχαν να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να δείξουν σε όλο τον κόσμο 
το έγκλημα που συντελέστηκε σε αυτή την μικρή πόλη.


Αντανάκλαση

Είναι το άσπρο μαύρο του τρόμου, της φρίκης, της καταστροφής, της ίδιας της 
ζωής που χάνει κάθε αξία εμπρός στην βαρβαρότητα του πολέμου.
Σφαδάζει η ψυχή εμπρός στο θέαμα των μορφών που δείχνουν πόσο υποφέρουν
στην τελευταία τους πνοή,  επαναστατεί η σκέψη εμπρός στην μάνα που κουβαλά 
το νεκρό παιδί της και στην γυναίκα που τρέχει κοντά στον νεκρό στρατιώτη.
Δεν θέλεις να ζήσεις την φρίκη που σου δημιουργεί κι όμως την ζεις, το ξέρεις πως
υπάρχει γύρω σου, ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει , άνθρωποι διαμελίζονται από 
σύγχρονα πια όπλα, πεθαίνουν ασφυκτιώντας, εισπνέοντας χημικές ουσίες σαν 
εκείνες που χρησιμοποιήθηκαν στους θαλάμους αερίων και έστειλαν στον θάνατο 
εκατομμύρια ανθρώπων.
Αν κοιτάξεις αυτόν τον πίνακα θα δεις μέσα του όλες τις μάχες της ανθρωπότητας.
Μια αρχαία τραγωδία είναι η Guernica, το άλογο του πολέμου που πληγωμένο 
σφαδάζει, ο ταύρος που απειλεί, οι γυναίκες σαν αρχαίος χορός, η μοναξιά του 
θανάτου.



Παραμορφωτικός Καθρέπτης

Η τέχνη του να βλέπεις πίσω από τις κραυγές της απόγνωσης την ελπίδα που 
ανάβει σαν μια μικρή λάμπα μέσα στο σκοτάδι.
Οι γραμμές ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο γίνονται γκρίζες, γίνονται πιο aπαλές, χάνουν την τραχύτητά τους και αρχίζεις να νοιώθεις πως το έγκλημα που βλέπεις 
δεν θέλεις να ξαναγίνει και πρέπει να φωνάξεις γι αυτό.
Δεν θέλεις να ξανανιώσεις την φρίκη,  δεν θέλεις να βλέπεις στα μονόστηλα των 
εφημερίδων πόσοι άνθρωποι χάνονται κάθε μέρα σε έναν υγρό τάφο γυρεύοντας 
ελπίδα… πόσοι άνθρωποι  σκοτώνονται με το όπλο στο χέρι γυρεύοντας ελευθερία, 
πόσοι  είναι τυλιγμένοι μέσα σε λευκά σάβανα γιατί ήθελαν μια καλύτερη ζωή. 
Δεν θέλεις να ξαναδείς παιδιά με σβησμένη ματιά. 
Έχεις την ελπίδα πως μπορείς να τα καταφέρεις, αυτός ο πίνακας σου δίνει την
ευκαιρία να κοιτάξεις το έγκλημαενός βάρβαρου θανάτου στα μάτια και να πεις 
« Δεν θα το αφήσω να γίνει» .




                                                                  Levina


Είναι η δική μου συμμετοχή στην πρό(σ)κληση της Μαριλένας να γραφούν 
δυο διαφορετικές εκδοχές στο θέμα ενός πίνακα.
Ο συγκεκριμένος πίνακας από τότε που τον πρωτοείδα στα είκοσι σχεδόν 
χρόνια μου , μου έδινε σταγόνες απελπισίας, φόβου για το βίαιο τέλος της ζωής. 
Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να σταματήσω να φοβάμαι 
τον θάνατο και να δω πίσω από τις αδρές γραμμές του κυβισμού πως 
το μήνυμα τελικά δεν είναι ο θάνατος αλλά η ελπίδα. 
Αυτήν κρατάω και μόνο σαν κινητήριο δύναμη ζωής.





Σαν υστερόγραφο προσθέτω ότι ο πίνακας έχει ήδη παρουσιαστεί από
τον κ. Δ.Ασλάνογλου στο μπλογκ της Αριστέας . Δεν το είχα προσέξει,
και σκέφτηκα να διαγράψω αυτή την ανάρτηση, όμως μια και η προσέγγιση
στο θέμα έχει αρκετές διαφορές θα αφήσω την ανάρτηση ως έχει.


στο τσιγαρόχαρτο

Τέρμα Εδώ. Εμπάτε. Ποταμός Αχέρων….. Α. Εμπειρίκος painting Adams Brenoch