Tης Χώρας Μου ο Μύθος

Θα μετράω τα βήματά μου κατά μήκος

μέσα σε ένα δωμάτιο ανήλιαγο κι όσο σκέφτομαι

πως κάπου εκεί μακριά κάποιος κοιτά τον χάρτη

και ένα ταξίδι ετοιμάζεται να κάνει

σε μιαν χώρα ονειρεμένη

στην δική μου χώρα, στην Ελλάδα

Εγώ μπορώ να ανοίξω του μπαλκονιού την πόρτα

την ώρα που το βαπόρι του  θα δένει στο λιμάνι

να πάρω βαθιές ανάσες από ξεχασμένα σκουπίδια

και βουλωμένους υπονόμους ενώ εκείνος

με το σαφάρι καπέλο του κι έναν τυραννισμένο  χάρτη

θ’ ακολουθεί έναν βαριεστημένο οδηγό που

επαναλαμβάνει για χιλιοστή  φορά για το χθες ‘

τους ίδιους αρχαίους μύθους’  την ίδια ιστορία

Κάποιος τηγανίζει ψάρια σε ταγκισμένο  λάδι

Με μπουκώνει αυτή η λαδίλα, κολλάει επάνω μου

σέρνεται μέσα στα σωθικά μου ενώ εκείνος πατάει

στα μάρμαρα του Παρθενώνα και νοιώθει πως

το λευκό της λάμψης τους πήρε απ΄  αυτά

εγώ  κοιτάζω πέντε ορόφους πιο κάτω υπολογίζοντας

αν είναι αρκετά ψηλά για να πετάξω κατακόρυφα

τους αρχαίους προγόνους μου να συναντήσω

ή μήπως  καρφωθώ δια παντός στον πάτο

ενός βρωμερού σκουπιδοτενεκέ κι εκεί θα παραμείνω.

Άντεξα μέχρι που εκείνος έφτασε στην παραλία 
κάτω από την σκιά που έριχνε ο Ναός του Ποσειδώνα

και τυφλωμένος απέμεινε από του ήλιου το θάμπος

Τότε κι εγώ έκλεισα την μπαλκονόπορτα και τον

φυλάκισα για πάντα εκεί μέχρι που τα οστά του δω

να ξασπρίζουν κι ένας χάρτης ανοίξει και πάλι

_κάπου

_κάποιος

με το δάχτυλο θα δείχνει τον προορισμό ‘

της χώρας μου τους πανάρχαιους μύθους θ΄  αναζητά  

                                                               Levina

Aσφυξίa

benjamin von wong photography

Επιτακτική η ανάγκη εκτόνωσης

αφρισμένων συναισθημάτων

Αγάπης

Έρωτος

Μίσους

αλυσοδεμένων σε απόμερη φυκιάδα του βυθού

εναγωνίως μάχονται για ανάσα λυτρωτική

Μη διαθέτοντας βράγχια , εν τω μέσω

πρασινογάλανων καθαρών νερών

ασφυκτιούν δραματικά σε πέλαγος χώρας γνωστής ' 

μήτε ενδεδυμένα με κατάλληλας στολάς δυτών

το εναπομείναν οξυγόνο καταναλώνουν 

Ένα φιλί ' 

ένα φιλί άραγε σε χείλη πεισματικά κλειστά

θα ξεκλείδωνε τον φράκτην των οδόντων

ώστε  ελευθεριάζοντα  να  ξεχυθούν

άνω της θαλάσσης εν τω μέσω των κυμάτων ;

        Levina 

Άγγελος Άρχων

Epic Photography by Benjamin Von Wong

Ίσως

Οι κραυγές της μνήμης  δεν σ΄ αφήνουν 

την απουσία του χρόνου να συγχωρήσεις

κι εκείνος ο  Επίμονος Άγγελος που δίπλα σου κάθεται

στρώνει αδιάφορα τα φτερά του αναμένοντας

Δεν φοβάσαι μα ούτε και νοιάζεσαι

αδιάψευστος μάρτυρας η μοναξιά σου

Με έναν σουγιά παιχνίδια θανάτου αναζητάς

τις ώρες που στα χαλάσματα οι σκιές χορεύουν

Ακροβατείς στην φλόγα των κεριών  ξανά

πικρό το γέλιο σου και το ξημέρωμα αργεί

Στον ιστό του σε τυλίγει ο φόβος ... και το αίμα 
σε μονότονο σκοπό στις σπασμένες φλέβες κυλά

Tαξιδευτής στην άγια σάρκα  έγινες
σε ιδρωμένα μονοπάτια ‘ σε καμπύλες

σε λαβύρινθους και σε βαθιές χαράδρες
Τσακίζεσαι επάνω στων τοίχων τα χαλάσματα

ανάμεσα σε ήχους πλάγιους που κραυγάζουν

για τον χρόνο που ΄ρθε και βιάζεται ‘ 

Xαράζει η μέρα

Άγγελος Άρχων παραμένει δίπλα σου με μάτια κενά

ανάγερτα έχει τα φτερά αναμένοντας

Με το λεπίδι ρωγμές ανοίγεις στον χάρτινο ουρανό σου

Αν τα καταφέρεις

Διαφυγή  θα βρεις  σε μια σχισμή της σκέψης ‘  

                                        Levina

Για Ένα Νυχτερινό Βαλς

Πολύχρωμα λαμπιόνια ανάψανε

σαν έδυσε η μέρα

τραπεζάκια στοιχήθηκαν πλάι στο κύμα,

γέλια, φωνές, τραγούδια

κι είναι πειρασμός ετούτη η άναστρη νυχτιά,

σαν προσταγή να δίνει στην ψυχή

να ξεχυθεί κι αυτή στους δρόμους .

Μα ειν ο αγέρας πνιγηρός …

κάθε γουλιά του πίκρα θανατερή

κόμπος στον λαιμό

σε μια θάλασσα από μελάσα κι ιδρώτα

χάνεται το κορμί

βυθίζεται στο χάος

και μια μεθυσμένη νύχτα

την απουσία του γιορτάζει αγκαλιά

με ένα αποχαυνωμένο μισοφέγγαρο

π αργοκυλά στην άκρια του ορίζοντα .

Τρέμει και χάνεται η φλόγα του κεριού

σε κάθε ανασαιμιά,

θάμπωσε της λάμπας το γυαλί

και μια φυσιογνωμία γνώριμη κατακερματίζεται

για να δηλώσει πως αυτό το βράδυ

και το επόμενο

στου χρόνου τις ώρες μόνο η μοναξιά

έχει γιορτή στα δωμάτια της καρδιάς …

Τα θέλω σου υφαίνεις με του ήλιου τις χρυσοκλωστές

στα υπόγεια δωμάτια κλείνεις τον αόρατο αργαλειό σου

κομποθιάζεις τους μήνες που περνούν,

τους σταθμούς της παρουσίας του μετράς και μετά

σε πνίγει πάλι η σιωπή.

Λαμπιόνια και φωνές και γέλια, τραγούδια’

Σπάσε καρδιά μου τις πόρτες του σπιτιού,

φόρα στα μαλλιά της Βασίλισσας το στέμμα

και πέτα για μια αγκαλιά, για έναν μάταιο χορό

με πόδια γυμνά

της αμμουδιάς το χρυσό χαλί ν΄ ανακατώσεις .

Είναι πειρασμός ετούτης της νύχτας το γιορτάσι

                                               Levina

Vincent Van Gogh painting

Ταμπέλες ....

με έχεις γεμίσει ταμπέλες παντού . . .

σε κάθε γωνιά, σε κάθε δρόμο, ακόμα και 

στην ερημιά μου τις ταμπέλες σου 

που μόνο  τα  Απαγορεύεται γράφουν βλέπω …

Απαγορεύεται να πετάς ...

Απαγορεύεται να ονειρεύεσαι...

Απαγορεύεται να πλησιάζεις ...

Τελικά . . .

Να σου πω κάτι ;

Δεν με νοιάζουν οι ταμπέλες σου !

                                                              Levina

Όνειρό μου Ουρανέ μου

Για μια νύχτα λευκή σου μίλαγα μ΄ ολόγιομο φεγγάρι

Για μια βραδιά ζεστή π΄ αρώματα στον χάρτη μου απλώνει

Στις σκιές στριφταγκαλιάζονται  αγιόκλημα και γιασεμί   

θυμωμένο ετούτο το σμίξιμο είναι  σε μια θάλασσα ουρανό

Απλώνουν κλαριά και φύλλα μυρωμένα

αρπάζουν τα ξέπλεκα μαλλιά μαγεύουνε την νύχτα

Στα μπράτσα ‘ στον λαιμό αστραφτερό γιορντάνι

και δυο σταγόνες ουρανό για φορεσιά της έχει

Σε τόπο άγριο με βήμα γυμνό σε βράχια μαχαίρια σεργιανάει

κι είναι τα μάτια αστραπές άπονα τους γκρεμούς μετράνε

Μια λέξη που στο σύμπαν δεν χωρά ν΄ αφουγκραστεί ζητάει

Φλόγα που σβήνει η  ψυχή  την ζωή σαν  τα φλουριά σκορπάει

Βραχνή γουργουριστή απόκοσμη η  φωνή στο πουθενά ικετεύει

Χάρισμα να της δοθεί μια καρδιά που να ΄ναι  ακόμα ζωντανή

Σ΄ ένα όριο πορφυρό πεθαίνει από έρωτα τ΄ αδύναμο κορμί

Ολόγιομο θολό φεγγάρι σταλάζει  φωτιά στην πληγή

Κι ένα γέλιο ανάρμοστο σε χείλη στεγνά

Καλοδεχούμενο μαρτύριο ο πόνος ψηλαφιστά γνωρίζει

της υγρής νύχτας τις ρωγμές κι είναι εξουσιαστής

στο όνειρο ο έρωτας την ανάσα με την ανάσα σμίγει ...

Κι είναι  νωρίς ακόμα για να πεις πως ξημερώνει

                                                       Levina…..17/07/2011

Νοσταλγία

Δεν καταλάβαμε πως στην εξορία του χρόνου

τον καταδίκασαν

κι εκείνος γέλασε σιγανά με τούτη την απόφαση

έκρυψε το πρόσωπο στον αγκώνα για να μη φανεί το ένα

το μοναδικό του πολύτιμο δάκρυ που έσταξε στο στήθος

την ίδια ώρα που ξεσπούσε ο θρήνος έξω απ΄ τις πόρτες

Την αυλή την  πύρωνε ένας ήλιος αβάσταχτος Καλοκαιρινός

και τα πουλιά είχαν λουφάξει ανάμεσα στις φυλλωσιές

τρελαμένα από την κάψα και τις φωνές των γυναικών

Η πίκρα που κυλούσε στον λαιμό είχε την στυφή γεύση

των ώριμων φύλλων της πικροδάφνης και  τα πρόσωπα

είχαν πάρει  το γκρίζο χρώμα της στάχτης.

Άρρωστα πρόσωπα, χέρια που τρέμουν, βλέμμα κενό

τα πόδια σταθερά στις μαρμάρινες πλάκες

Περπάτησε στην θάλασσα των δακρυσμένων ματιών

ποτέ άλλοτε δεν είχε τόσα σύννεφα μέσα στο κορμί του

Κι έπειτα μας χώρισε η μέρα  που έγερνε στο χώμα

οι μήνες στέγνωσαν τα βλέφαρά μας κι απέμεινε

η ηχώ της απουσίας να εξιστορεί την μέρα της αναχώρησης

Μοναδικό σημάδι νοσταλγίας τα λουλούδια

που αγκάλιασε με το βλέμμα του λίγο πριν πέσει το σκοτάδι

           Levina

Άλικο της Βροχής

Τόσο πολύ συνηθισμένο

να περπατάς στο βρεγμένο χώμα

και να μετράς τα ρυάκια

που έσκαψαν στης γης τα σπλάγχνα

οι καταιγίδες του Χειμώνα

Άραγε τα όνειρα που σαν ζακέτα

ανάρριχτα στους ώμους σου φοράς

σε προστατεύουν απ ΄ το κρύο ;

κι εκεί στην δεξιά τσέπη θυμήθηκες

να βάλεις το μισό κοχύλι

που βρήκες το περασμένο Καλοκαίρι ;

Τον χρόνο κουβαλάς  μαζί σου

κι αυτό το τριαντάφυλλο που του

μαδάς  τα φύλλα …ένα κι άλλο ένα …

στο χώμα  άλικα σημάδια σπέρνεις

του γυρισμού τον δρόμο για να βρεις

Με βλέμμα κενό  το άγνωστο επιλέγεις ‘

θα σε συνθλίψει αυτή η επιλογή

μα ακόμα δεν το ξέρεις

Γεμίζεις την γη σου με σκουπίδια

Σκουπίδια τα  άλικα σημάδια σου

Μετρημένα τα βήματα που

της ζωής σου τον κύκλο κλείνουν ‘

αυτόν που αέναο τον νόμιζες πως ήταν.

                             Levina

Ένα πουλάκι κάθεται

Άλλα ήθελα να γράψω κι αλλού οι άνεμοι με σέρνουν.

Δεν έχει ασχοληθεί αυτό το blog με την επικαιρότητα…υπάρχουν τόσα πολλά εξ άλλου που το κάνουν και ενημερωνόμαστε ώστε δεν ωφελεί να το προσπαθήσω κι εγώ.

Όμως αυτό που είδα σήμερα στην εφημερίδα με ξεπερνάει!

Είπαμε πως ως Έλληνες ένα χιούμορ το έχουμε , το παραέχουμε μάλιστα… αλλά η ευχητήρια Πασχαλιάτικη κάρτα της ΚΑ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων …. έχει ξεπεράσει το όριο του χιούμορ και έφτασε στα όρια της γελοιότητας.

Πασχαλιάτικες ευχές με φαλλικό σύμβολο … χάθηκαν τόσες αρχαιότητες που έχουμε ? Σπαρμένο το χώμα και τα μουσεία της Ελλάδας μας από αρχαιότητες … ο φαλλός με το πουλί στην κορφή τι συμβολίζει βρε παιδιά μέσα στο Πάσχα?

Ευτυχώς που κάλυψαν και το κενό με τις ευχές και το Άσμα Ασμάτων …

Από την ώρα που έπεσε στα χέρια μου αυτή η εικόνα δεν έχω σταματήσει να γελάω…

Δεν είμαι σίγουρη όμως αν είναι για γέλια ή για κλάματα !

η φωτογραφία δημοσιεύτηκε σήμερα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

στην σελίδα της κ. Φοίβης Αθηναίου

Μέθυσα ... μέθυσα από χαρά

Δεν μπορώ να σηκώσω το χέρι μου ‘ δύναμη δεν έχω

Αυτό το χέρι που το κύπελλο με το ρουμπινένιο κρασί κρατά

το κρασί που ξεχειλίζει αρώματα τριαντάφυλλου και κίτρου 

θέλω να πιω μα χάνομαι κι ακολουθώ τους κόκκινους δρόμους

που χαράζει στην σάρκα σου το ποτό της μέθης μου 

θάλασσα γίνομαι και πνίγομαι μέσα στα κύματα μου

κι ο έρωτας ψυχή που χάνεται ανάμεσα σε δυο φεγγάρια  ρόδινα

αγάπα με σου λέω

αγάπα με

κι ας γίνει ο κόσμος όλος ένα δεμάτι άχυρο να του βάλουμε φωτιά

σε ένα σμίξιμο μυστικό χείμαρρος θα γίνουμε κρυφέ μου θησαυρέ

κι όλα να παρασυρθούν ‘  ας χαθούν  εμπρός σε τούτη την ορμή

Ρίξε λίγο ακόμα κρασί στις χούφτες σου να πιω

τώρα που μέθυσα από χαρά

τώρα που απόφαση το πήρα να βγω απ  την θνητή μου ύπαρξη  

και πεθαίνοντας στα χείλη σου επάνω την ζωή ν΄ απαρνηθώ γελώντας

κι ας μην έχω απ΄ την αγάπη ετούτη που στον χαμό με σέρνει λυτρωμό

                                                                            Levina

                                                                                                                                            PaolaOnTheCouch : Fabian Perez

Το Αύριο ας Αργήσει

Θλιμμένη μου η Άνοιξη ετούτη

σαν μια παλιά φωτογραφία μοιάζει

στης σέπιας το χρώμα το θολό και

μ΄ άκριες τσακισμένες απ τον χρόνο

Σκοτάδι σταλάζουν  οι φονικές σου λέξεις

και μαραμένα λουλούδια άλικα

σαπίζουν μέσα σ΄ ένα νερό βουρκίσιο

σαν τις  ξεχασμένες υποσχέσεις χάνονται

μέσα σε τρικυμίες άναρχες  π΄ εκδίκηση ζητάνε

Μα και πάλι σαν άμυαλο  παιδί σ  ακολουθώ

παζαρεύοντας ένα κατακερματισμένο μέλλον

γεμίζω  τον λόγο μου μ΄ αποσιωπητικά

μη και οι κρουνοί της θλίψης μου ανοίξουν

και ξεχειλίσουν τ΄ αλμυρά ποτάμια των ματιών

Δεν διστάζω πια το βήμα"  πνίγομαι βυθιζόμενη

στα  πορφυρά Αυγουστιάτικα φεγγάρια

Τις φτερούγες του νεκρού χελιδονιού

στην πλάτη φόρεσα μια νύχτα θανατερή

απεγνωσμένα γυρεύοντας λίγο ουρανό να καταπιώ

προτού οι ρυτίδες μιας μονότονης ζωής

βορά στις ερινύες της ψυχής μου γίνουν_

                                                                   Levina

.... για δυο σταγόνες αίμα

Βαριεστημένα κάθομαι δίπλα στο παράθυρο

στο τζάμι ακουμπώντας το μέτωπό μου

μήπως κι έτσι πιο κοντά

στα μυωπικά μου μάτια φέρω τα δέντρα

τους νοτισμένους δρόμους , την μονότονη βροχή

και αυτή την σταγόνα αίμα που μέσα μου κυλά.

Θα βγάλω μια φωτογραφία ν΄ αποτυπώσω

καθαρά στο χαρτί  εκείνα  τα λόγια

π'  άκουγα να φτερουγίζουν στον αέρα

την ίδια ώρα που λίγα θλιβερά λουλούδια

τσαλάκωνα ανάμεσα στις χούφτες μου

Ξέρεις πως είναι αχαρτογράφητη περιοχή

το μυαλό μου κι εκεί που σε βαριέμαι αφόρητα

θέλω να σε φιλήσω στα χείλη, στο σαγόνι, στον λαιμό

με τόσο πάθος

που κομμάτι δικό σου με τα δόντια μου να κόψω ‘ 

να το καταπιώ ‘ να τυλιχτεί το αίμα μου

με το δικό σου αίμα και μέσα μου να σε κρατήσω

Τι αστείο είναι !

Για σκέψου

Κάποτε στην νεκροψία μου θ΄ αναρωτιούνται

'' Αυτή γιατί έχει δυο σταγόνες αίμα αντί για μία ; ''

                                                        

                                                Levina

Αναχώρηση

Ένα σύμπλεγμα βάρβαρων ήχων

Κλαγγές , φωνές, σίδερο και φωτιά

Και με φοβίζει ετούτος ο κόσμος

Τσακίζουν τα τσεκούρια τα πράσινα φύλλα

Τα βόλια ματώνουν τις σάρκες των πουλιών

Κι οι ήχοι σαν απόηχοι ειρωνείας

Για την ζωή  μου μοιάζουν

Έχω αναχωρήσει από τον τόπο ετούτο

Που δεν υπάρχουν ποτάμια να καθρεφτίζουν

Τα όνειρά μου

                                                                 Levina

Όλοι οι καλοί... χωράνε !

Ποτέ δεν ξέρεις  τι θα βρεις  να σε περιμένει  μόλις ανοίξεις την πόρτα

του σπιτιού σου! Μπορεί να είναι ο γαλατάς … μπορεί ο  ταχυδρόμος !

Μα εδώ ούτε γαλατά έχουμε,  ούτε και ταχυδρόμο … οπότε

                                                                     - Έλα τι;  Πρώτη φορά βλέπεις περιστέρι;

ένα περιστέρι βρήκε να κουρνιάσει στο δοκάρι και να μας φιλοδωρήσει

με τα «δωράκια» του.

Και μη ρωτήσει κανένας σας τι «δωράκια» ; 

Από αυτά τα γνωστά που φαντάζεστε!

Ναι στην είσοδο!

Ας πάμε και στην κουζίνα να φτιάξουμε κι ένα καφέ να συνέλθουμε

από την έκπληξη και …

Ω ! Μα ποιος είναι αυτός που στρώθηκε μέσα στην ψωμιέρα;

Μα φυσικά ο ωραίος Billy ! Ποιος άλλος έχει αυτό το θράσος;

                                      - Μη με ξυπνάτε απ΄τις έξη ... αφήστε με να κοιμηθώ!

Aσε …

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια !

Όπου υπάρχει φρουτιέρα, σαλατιέρα, γλάστρα, ψωμιέρα άδεια…

θα βρεις στρωμένο  μέσα τον  ωραίο Billy

Από τον ζωολογικό μας κήπο ( και μουρλοκομείο μπορείς να το πεις)

σας ευχόμαστε μια όμορφη μέρα

Πολύ   πολύ   Καλημέρα σας   !

                                                Levina

Α-Ψυχή

Την ψυχή  μου κρατώντας στο ένα χέρι
έτρεχα πίσω από τα χελιδόνια
την Άνοιξη κυνήγησα ανάμεσα στις Πασχαλιές
Μα τι τρελή
Την Άνοιξη να την πιάσεις μπορείς;
τα σύννεφα
τα χρώματα
τ΄ αρώματα
μου ξέφευγε
κι άνοιξα με φόρα την αυλόπορτα
Έτρεξα στους δρόμους
κάτω από έναν ήλιο
που έβρεχε φωτιάς σταγόνες
γέμισε το κορμί πληγές
πορφυρά τα δάκρυα σταλάζουν
και κάπου εκεί ανάμεσα στον πόνο
σκόνταψα
έχασα στην άσφαλτο και την ψυχή μου
άδειο κουφάρι στο σπίτι γύρισα
Δεν πονάω πια
Δεν γελάω
Δεν κλαίω
Άραγε ζω ;

                                                                           Levina

Πέτα καρδιά μου ... Πέτα

Πετάς
στου γλάρου την φτερούγα πιάστηκες
των ονείρων πειρατής
στο κύμα
ανασαλεύουν οι στεναγμοί σου
ζωής φρούδες ελπίδες
σε μιας θάλασσας το αίμα ξεθυμαίνουν
κι ο άνεμος έρωτας
σταλαγματιά στων χειλιών την άκρια
ορμητικά τα μαλλιά σου λύνει
στο χρώμα του σταχυού
οι απαλοί σου βόστρυχοι
μια ηλιαχτίδα  δείχνει τα μονοπάτια
που η πνοή σου στην δροσιά αφήνει
το ξημέρωμα
στην μέρα που γεννήθηκες
σαν την ζωή τραγούδησες
ύμνος μέσα από την σπηλιά
των σκοτεινών σου χρόνων
τους κόμπους των σχοινιών λύνει
ο έρωτας που την ζωή σου  ορίζει
κι εσύ αλλάζεις
σε παίρνει ο χρόνος
στον κορμό της μυγδαλιάς Χειμώνα
με το καρφί χαράζεις τ΄ όνομά της
και στ΄ ανοιχτά τα μπράτσα της
μέσα σε ιδρωμένα μεσημέρια
που μοσχοβολάνε μόσχο
ξαπλώνεις για έναν τελευταίο ύπνο
χρόνοι ατέλευτοι
κι αγέρας των κυμάτων
στην κουπαστή σαν στέκεσαι
πετάς
στου γλάρου την φτερούγα πιάνεσαι
κι εκεί που την ψυχή σου ξεδιπλώνεις
σαν της βαρκούλας το λευκό πανί
ο έρωτας υπόσχεση σου δίνει
πως χάρισμά σου είναι 
ετούτο το  θαλασσινό φιλί



                                                            Levina

Ορθογραφικό Λάθος

Γράφω το όνομά μου επάνω στην υγρή άμμο

κι εσύ διορθώνεις τα ορθογραφικά μου λάθη

μέσα στο καταμεσήμερο την ώρα που ονειρεύομαι

πως στων βουνών τις κορφές πετάω σαν γεράκι

κι ανοίγοντας τα μάτια μου μόνο σκουπίδια βλέπω γύρω

Τυφλά πουλιά να σκίζουν με τα φτερά τους τον αέρα

ανακατώνουν τις άκριες από τα σύννεφα και

ξαποσταίνουν σε δέντρα γυμνά από φύλλα

Αυτό νομίζω πως είναι ο θάνατος

να μην υπάρχει Άνοιξη μετά απ΄ τον Χειμώνα

κι εγώ να σε παρακαλώ … μη με μισήσεις

που αργοπόρησα στ΄ ονειροπόλημά μου

Να κοίτα … φόρεσα το καπέλο μου, κάνω το πρώτο βήμα

μα μετέωρο το πόδι στέκεται διστάζει

να κατεβεί στον δρόμο … θα χαθεί και πως

να σου μιλήσω γι αυτόν του δισταγμού τον φόβο!

Ας την αφήσουμε την βόλτα ετούτη δεν ήρθε ακόμα η στιγμή

δεν έμαθα ακόμα σωστά να γράφω τ΄ όνομά μου κι εσύ

πάλι τα λάθη θα ξεχαστείς να διορθώνεις που θα κάνω

Levina

Η δική μου Καλημέρα

                                          Ο κρίνος ... δώρο της Λιακάδας ...


Είναι αδιανόητο να προσπαθούμε να απαλλαγούμε από τις μνήμες μας , όπως
αδιανόητο είναι να αρνούμαστε να κάνουμε το επόμενο βήμα στην ζωή.

Κοίτα λοιπόν να δεις πόσο αρμονικά συμβαδίζει το παρελθόν με το μέλλον αν
το αφήσεις να γλυκάνει στην σκέψη σου ...

                        Η φραουλιά γέμισε μικρές μυρωδάτες φραουλίτσες


Αν μπορώ να κάνω το επόμενο βήμα , αν μπορώ να αρχίσω πια την υστεροφημία μου να χτίζω
νοιώθοντας πως η λέξη 'παιδί' καταργήθηκε πια δίπλα από το όνομά μου ...

     Ένα λευκό τριαντάφυλλο σκυμμένο επάνω από μια λευκή ίριδα


Αν μπορώ με βήματα σταθερά να προχωρήσω τις επιλογές της ζωής μου υπερασπιζόμενη
και δίχως να με αγγίζουν των 'λίγων' οι αδύναμες κραυγές ....

Μια ευτυχισμένη γυναίκα θα είμαι με όσα μου προσφέρθηκαν
με όσα μου προσφέρονται και με όσα θα μου προσφερθούν ....

Η λέξη Καλημέρα είναι ιερή γιατί εκτός από χαιρετισμό για μένα σημαίνει
'' Ευχαριστώ '' που έζησα ... που ζω .

Μια μεγάλη Καλημέρα σε όλους Σας μαζί με ένα ακόμα μεγαλύτερο χαμόγελο !

                                                                                                                      Levina

Αποχαιρετώντας Σε

Λιτά για σένα τα λόγια 
κι οι ανάσες περιττές καθώς

η αύρα του Σαρωνικού σκεπάζει 
της Άνοιξης τους ήλιους
Κρυμμένα τα πουλιά ανάμεσα
στης μικρής αυλής τα γιασεμιά
με τα κελαηδήσματά των 
σε ξυπνούσαν τα ήσυχα της ζωής σου πρωινά
Τα κελεύσματά των σήμερα αγνοείς 
την πλάτη σου περήφανα γυρίζεις

στις γοερές κραυγές που επιμόνως 
σε καλούν του δρόμου 
την επιστροφή να πάρεις ‘ 
γνωρίζοντας το μάταιο της παράκλησης

Την παραδοχή του τέλους οι θνητοί   
αρνούνται να δεχθούν

Ω μεθυσμένη μέρα

Στιγμές του παρελθόντος αναμοχλεύεις 
σε ψυχές που σπαρταρούν

κι άλλες που αδιάφορα απόψε
των αστεριών μετρούν τις λάμψεις

γιοι και θυγατέρες 
τις βελούδινες ρυτίδες του μετώπου σου φιλούν

αποχαιρετισμό σου δίνουν 
σκιρτώντας στην πρώτη δροσιά της μέρας

σαν με περήφανη περπατησιά 
σ΄ άγνωστα μονοπάτια αλαργεύεις
δίχως θύμησες 
Ατονούν τα ίχνη των βημάτων 

Της ψυχής ουράνιο τόξο 
γλυκιά μητέρα ΄ βροχή ζωής

στα χέρια σου την λησμονιά κρατάς
κι ένα στερνό χαμόγελο

πεισματικά αρνείσαι 
σαν να μην άκουσες την ύστατη κραυγή

με χρυσοκλωστή κεντάς 
του ονόματός σου την απουσία

Τρικλίζοντας χάνεται η μέρα 
πίσω από τον λόφο με τους μύλους

για λίγο γαντζώνεται 
στριφογυρνά με τους ανέμους
κρύβεται στους μοσχοβολιστούς πευκώνες
Αποχαιρετώντας Σε 
ένα στερνο φιλί αποθέτει
στων μαλλιών σου το αμόλυντο λευκό _

Αφιερωμένο στην τελευταία από τις μητέρες μου που  ‘έφυγε’

Levina