Η Levina στην Χώρα Των Θαυμάτων

Σκέψεις… απορίες… ναι έχω κι εγώ απορίες, ποτέ

δεν ισχυρίστηκα πως όλα τα γνωρίζω κι όλα καλά τα κάνω…

Αλήθεια γιατί τους ανθρώπους τους ενδιαφέρει τόσο πολύ

ο καθρέφτης τους; Γιατί νοιάζονται για την στημένη

εικόνα τους απέναντι στους άλλους και δεν αφήνονται,

δεν χαλαρώνουν, δεν δείχνουν αυτό που πραγματικά

είναι και τι σκέπτονται;

Διαβάζω περιγραφές, κοιτάζω εικόνες και αναρωτιέμαι αν

μόνο εγώ είμαι που τα βράδια κάθομαι τυλιγμένη σαν

υπερμεγέθους διαστάσεων πιτόγυρο σουβλάκι τυλιγμένη 
σε κάλτσες, πυτζάμες, φόρμες, κασκόλ και γάντια και γράφω 
στον υπολογιστή σκαρώνοντας καρδούλες με το χνώτο μου
στην παγωμένη ατμόσφαιρα γύρω μου ενώ όλοι οι 
υπόλοιποι πίνουν ζεστές σοκολάτες ....

κάθονται ανέμελα πίνοντας κόκκινο κρασί σε κολονάτα ποτήρια…

ναι κολονάτα γιατί όπως και να το κάνεις άλλο γκλάμουρ

έχει το κολονάτο από το ταβερνιάρικο κοντόστουπο που

παίρνει δυο γουλιές …

Κάθονται που λες αναγνώστη μου και ρουφάνε ηδυπαθώς

τα αρωματικά … ναι αυτά τα λιβάνια που τα βρίσκεις ακόμα

και στα μάρκετ και σε μαστουρώνουν τόσο που νομίζεις μετά

από δέκα εισπνοές πως έγινες η θεά Κάλι … ενώ ο χώρος

φωτίζεται διακριτικά από δεκάδες μικρά, μεγάλα, ακόμα πιο

μεγάλα … ε πόσο μεγαλύτερα πια;… κεριά.

Το πρωί που εγώ σηκώνομαι και τρίζει όλο το σασί από το κρύο

ενώ το μάτι έχει γίνει κατσαρίδα … εκείνες έχουν ήδη φορέσει

τα σεταρισμένα ρούχα και έχουν περάσει και πέντε χέρια

την μούρη ντουκόχρωμα για να πάνε στην ευχή της Παναγίας

να δουλέψουν εκεί που όόόλοι πια τις θαυμάζουν για τις 

δεξιότητές τους, για το έργο τους, για την δράση τους, τις γνώσεις τους!…

Φυσικά όταν γίνει το συνέδριο των αστροφυσικών 

Εκείνη η μοναδική ,

θα είναι στα επίτιμα μέλη αλλά είναι τόσο χαμηλών τόνων που

θα το γράψει διακριτικά στο φέις, στο μπλοκ, στο τουίτερ…

« με κάλεσαν χρυσά μου αλλά δεν ξέρω… εκείνη την βραδιά

έχουμε επέτειο με τον Τάκη για το πρώτο σούσι που έφαγε

από τα χεράκια μου και μάλλον δεν θα πάω… εσείς τι λέτε;»

Εδώ πια μπαίνουν χιλιάδες φίλοι και την προτρέπουν να πάει

φυσικά για να μη χάσει η αστροφυσική το απαράμιλλο ταλέντο της.

Ότι δεν μπορεί να βάλει δέκα λέξεις στην σειρά να βγει η πρόταση

δεν το βλέπει κανένας;

Ότι όλη μέρα είναι κολλημένο το δάχτυλο σε κάποιο πλήκτρο

και στέλνει μηνύματα οπότε εκ των πραγμάτων είναι αδύνατο

να κάνει ταυτόχρονα όλα αυτά που λέει πάλι δεν το βλέπει κανείς;

Βέβαια υπάρχει και η προοπτική  αν δεν πάνε για δουλειά τα έχουν

κάνει όλα πια… έχουν μαγειρέψει κι όχι ότι κι ότι αλλά γκουρμέ

για το μεσημεριανό….

Πέστροφα σοτέ με σάλτσα φρεσκοκομμένου πορτοκαλιού και

σαφράν σε συνάρτηση με εσάνς πικραμύγδαλου

και χαβανέζικης ορχιδέας… άλλο αν το έτερον ήμισυ
ρωτά κάθε δεύτερη μέρα πότε θα μπει καμιά φασολάδα
στο τσουκάλι .... αυτό κι αν είναι σακσές στόρυ !
συνεχίζουμε και μη μου ταράζεσαι ... έχουν βγάλει τον σκύλο βόλτα,

έχουν βγάλει δέκα πλυντήρια, έχουν τρίψει με ευτυχισμένες κινήσεις

την ρημαδομπανιέρα, έχουν σαρώσει όόόλο το σπίτι κι είναι έτοιμες

να πιούν και καφέ με την φιλενάδα για να κουσκουσέψουν και

λιγάκι γιατί ως γνωστόν η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά…

Ότι όλοι πια έχουν τόση ανάγκη να θεοποιήσουν κάποιον ώστε να 

τον βάλουν στο βάθρο και μετά να γελάνε με τον καραγκιόζη 

που στήσανε πάλι δεν το βλέπει κανείς;

Όχι δεν βλέπουμε τίποτα πια, γιατί στήσαμε τόσο καλά όλα αυτά 

τα χρόνια τις εικόνες μας και συνεχίζουμε να βγάζουμε βιογραφικές 

αγιογραφίες, ώστε χαθήκαμε μέσα στον καθρέφτη μας και δεν 

ξεχωρίζουμε την υποκρισία από την πραγματικότητα.

Το κακό είναι πως οι άλλοι το ξεχωρίζουν μια χαρά κι ας κάνουν 

το ίδιο κι ας γελάνε με τα ίδια χάλια που κουβαλάνε κι οι ίδιοι.

Σε ποιο παράλληλο σύμπαν ζω ;

Η αλήθεια είναι πως λατρεύω τις φαρσοκωμωδίες του Ψαθά, 

του Σακελλάριου ή  Γκόγκολ, του Μπενακουίστα….  αλλά να τις 

διαβάζω, όχι να τις βλέπω να συμβαίνουν στην πραγματικότητα !

Και όμως …. Συμβαίνουν.

υγ. Το μοντέλο βγαίνει και σε αντρική βερσιόν και το συναντάς παντού....
από τα ανώτερα κλιμάκια έως την διπλανή σου πόρτα... που λέει ο λόγος !

                                               Levina

Πέτρινη Πόλη

                                                                                                                                          Glenn Brady

Σε μια πόλη έρημη  λέξεις τραυλίζοντας ματαιοπονώ

πως αυτοσχέδια αισθήματα θα βρω σκαλίζοντας

το λατομείο της καρδιάς μου

η αξίνα σπίθες πετά καθώς σε σώμα ανυπεράσπιστο

το σίδερο χτυπώ

Δεν αποδέχομαι το Τίποτα / ανοίγομαι

σκορπίζομαι  σε βλοσυρούς ανέμους  

τρεμοσαλεύω στο φέγγος της ημέρας

μαυρολογώ  στις νύχτας τα σκοτάδια

μια χούφτα αμίλητο νερό κρατώ / σωπαίνω

Παραδέρνω / Διψώ

Σκάβοντας τον χρόνο τον κόσμο σου αναζητώ

εκείνον  που έχτιζες σαν μάζευες υάκινθους

και ρόδα απ τον ανθόκηπο των βράχων

Εκεί στο περιγιάλι θεμέλιωσες την πόλη σου

ενώ τα γλαροπούλια ενοχλημένα έσκουζαν

φθονώντας  τον χώρο που κατοίκησαν

οι άδολες ψυχές

Το ένδυμα της συγνώμης σαν πέταξα μακριά

στην πόλη των βράχων άνευ όρων

σαρκώθηκε ο έρωτας σ ένα κορμί γυμνό

Παράδοση έγινε δίχως μάχη

δίχως όπλων κλαγγή ν΄ ακουστεί

παράδοση σε χέρια αγαπημένα,

την ώρα που ο ορίζοντας γεννούσε

της νύχτας τον εφτάστερο ουρανό

και τραγούδια θλιμμένα σέρνονταν

γλυκοχαιδεύοντας  τα σκοτεινά νερά

Έτσι να σε θυμάμαι

άγριο δέντρο ριζωμένο στης ψυχής μου τον γκρεμό

λαξευμένος  σε μάρμαρο αρχαίων αγαλμάτων

να με διαβάζω στις άδεις κόγχες των ματιών σου

με την ανάσα μου τα κρύα χείλη να ζεσταίνω

με τα μαλλιά μου τ΄ ασάλευτα πόδια σκουπίζω

Σ΄ ένα μεταθανάτιο σπασμό οδεύω

ένα σαρκοφάγο έρωτα  έχω οδηγό

κι ας ξεθωριάζω στην αρπάγη του

Όταν την ανασαιμιά μου  κλέβει

μάταιο ν΄ αντισταθώ

κι αν επίμονα τα σωθικά μου σκαλίζω για να βρω

τον ομφάλιο λώρο που με τις ρίζες σου με δένει

άγγελος με μαρμάρινα φτερά άψυχη παραστέκω

αφιέρωμα στο κατώφλι

ενός αθέατου παραδείσου_

Levina

συλλογή ''Μονόλογοι Ενός Ολογράμματος''

Αναμένοντας

Έχεις μετρήσει άραγε τις ατέλειωτες σιωπές

τις νύχτες που με χέρια γυμνά από τον ουρανό

αρπάζαμε τ αστέρια και την πείνα μας

χορταίναμε μ αυτά τα μικρούλικα τα τόσο δα

αστραφτερά πετράδια που λιώναν σαν ζαχαρωτά

Ήταν σκοτεινές οι θάλασσές μας  γεμάτες ψάρια

που μάτια είχαν μοχθηρά κι η βάρκα μας παλιά

στ  ατέλευτο ταξίδι μας σάπιζε κι τρίζαν οι αρμοί 

καθώς τα κουπιά την λάσπη των βυθών αναδεύαν

κι εσύ /  το χέρι άπλωνες

ακλούθησες των σειρήνων το θανατερό τραγούδι

χιλιοσκόρπισε στα κύματα μια άγρυπνη σελήνη

Άξαφνα χάθηκες / με  μια στρεβλωμένη λογική

καταδύθηκες στ απύθμενα βάθη  των παραμυθιών

βρύα και λειχήνες σκεπάζουν εκεί τ αρχαία δέντρα

και στην ομίχλη χάνονται οι περιπλανώμενες ψυχές

Μάταιη η αναμονή για λίγο ακόμα να σε δω

Βούλιαξα το σώμα μου στα σκοτεινά νερά‘

Δεν επέστρεψες ποτέ.

                                                 Levina

Η παρέα του βουνού σας εύχεται ...

Όλοι εμείς ....και πολλοί ακόμα που κρύβονται κάτω

από καναπέδες, πολυθρόνες, τραπεζάκια .... μέσα στις φωλιές τους και
δεν τους αρέσει το 'κλικ' της φωτογραφίας .... σας ευχόμαστε

Καλή Πρωτοχρονιά και Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος !

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

                                                                     

υγ. Λέω να μη σπάσω την παράδοση και κάνω τώρα απολογισμό...

θα αφήσω να μπει η καινούργια χρονιά με το καλό

προτού αρχίσω να  γκρινιάζω στον εαυτό μου....

★ ★ ✽¸¸.•*`•✽¸¸..•`*•✽  ★ ★

When I was a child

When I was a child

I could see the wind in the trees

and I heard a song in the breeze

it was there, singing out my name

But I am not a girl

I have known the taste of defeat

and I have finally grown to believe

it will all came around again

And though I may not

know the answers

I can finally say I am free

And if the questions

led me here,then

I am who I was born to be

And so here am I

Open arms and ready to stand

I've got the world in my hands

And it feels like my turn to fly

And though I may not

know the answers

I can finally say I am free

And if the questions

led me here,then

I am who I was born to be

When I was a child

there were flowers that bloomed in the night

Unafraid to take in the light

Unashamed to have braved the dark

And though I may not

know the answers

I can finally say I am free

And if the questions

led me here,then

I am who I was born to be

I am who I was born to be

I am who I was born to be

Μέρες που είναι....

Κάπως αλλιώς είχα στήσει στο μυαλό μου να σας πω τις ευχές μου,

κάπως όμορφα, κάπως μαγικά, κάπως  διαφορετικά.

Είχα στην σκέψη μου το σκηνικό, τις εικόνες τα λόγια, την ψυχή μου

να γεμίζει από κόκκινα χρώματα των Χριστουγέννων και να ξεφεύγει,

να πετά για λίγο μακριά από την καθημερινότητα, τα προβλήματα ,

τον ρεαλισμό, την πεζή πραγματικότητα… για λίγο μόνο αυτό ήθελα

να σας μεταφέρω.

Ένα κόκκινο έμεινε στο μυαλό μου, μια κηλίδα αίμα στην άσφαλτο

πήρε μαζί της κάθε θέληση για συνέχεια των ημερών.

Σκληρή η πραγματικότητα, χτυπάει σαν γροθιά στο στομάχι και τώρα

το μόνο που θέλω είναι μια τρύπα να κρυφτώ και να ξεσπάσω εκεί 

όλη μου την αγανάκτηση για όλα, για όλους … για την απανθρωπιά

και την αδικία, για την υποκρισία, την κακία ,για τον παραλογισμό 
που δέρνει κάθε στιγμή της ζωής μας κι αρχίζει από τα ‘’μεγάλα’’ 
κεφάλια και κατηφορίζει μέχρι τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

Ανθρωπιά  ;

Ποιος την έχασε και που την μοιράζουν άραγε ;

Άντε στα κομμάτια μέρες που είναι … θα περάσουν δεν θα περάσουν ;

Καλά Χριστούγεννα , ας το ευχηθώ αυτό τουλάχιστον
για όλο τον κόσμο ....                                    



                                                                             Levina

Χριστουγεννιάτικες Κάρτες και .... άλλα ....

Μέρες που είναι δύσκολες  και τα προβλήματα στον άνθρωπο

μοιάζουν να θεριεύουν καθώς περνούν οι μήνες … κι αφού

σαν άνθρωποι κι εμείς με λογική και περισσή γνώση είπαμε

λόγια πολλά και τ αναλύσαμε και  με επαναλήψεις  ξανά μανά

τα συζητήσαμε μα κατά πως δείχνει το πράγμα άκρη ούτε βρήκαμε

μα ούτε και θα βρούμε γιατί πολύ καλαμαράδες γίναμε και δεν

ξέρουμε κατά πως  κερδίζονται τ ανθρώπινα δικαιώματα … ή μάλλον

εδώ λάθος έχω γιατί  στην θεωρία το γνωρίζουμε μα στην πράξη 

κωλυόμεθα  και σαν  δεν  την κάνεις βαθειά την τομή να φύγει το

πύον και το αίμα να σταλάξει άστο πατριώτη και το χάσαμε το κορμί

από βαριά σηψαιμία.

Ας δώσουμε το λοιπόν  τροφή στο πνεύμα το παντέρημο  που κι αυτό

το βλέπω με μαθηματική ακρίβεια να πορεύεται σε δρόμους αλλόφρονες αποσυντονισμένο από τα κενά αέρος που συναντά ….

(όπου «κενά αέρος» γράψε απανωτά χτυπήματα  που με τον

ρυθμό πολυβόλου αφαιρούν εκτός από τα τελευταία σεντ και

τα τελευταία ψήγματα λογικής).

Στρωνόμαστε λοιπόν με κανένα βιβλίο, αγκαλιά με την κουβέρτα-

αντίσκηνο για να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας ή πιάνουμε τις

χειροτεχνίες μια και μέρες που είναι τα δώρα από τα χεράκια μας

αποκτούν άλλη αξία ή στην τελική πιάνουμε πινέλα και χρώματα

και του δίνουμε και καταλαβαίνει!

Φέτος, για μια ακόμα φορά οι κάρτες που θα πάρουν οι δικοί μου άνθρωποι

θα είναι από τα χέρια μου και η ιδέα για να τις δείξω εδώ ήταν από το

Δελφινάκι .

Με το καλό να έρθουν οι γιορτές και με το καλό να περάσει και

το δικό μου κρύωμα που με ταλαιπωρεί αρκετά αυτές τις μέρες…

                                                               Levina.

Σαν Θάνατος Θα Μοιάζει

Ώρες πρώτες πρωινές σιωπηλά κυλάνε

τον δυνατό αγέρα αφήνουν να ουρλιάζει

ανάμεσα στις χαραμάδες της σκεπής

με βία κρατιέται στων δέντρων τα κλαριά

Κάτι  φύλλα που αποξεχάστηκαν

ξεκόρμισαν κι αυτά και χύθηκαν

στους βρεγμένους δρόμους  φτενά καράβια 

κύλισαν με τα νερά  στην κατηφοριά

κι έχει μια έκσταση όλος αυτός ο χαλασμός !

Ακόμα είναι πρωί κι απηυδισμένη χάθηκε η ζωή

πίσω από σύγνεφα καράβια ορτσάρισε πανιά

τρέχει κι αυτή ν αρπάξει τις άκριες  τ ουρανού

Τον θάνατο νοιώθω, έτσι θα μοιάζει

σαν παγωμένο κύμα που τυλίγει το κορμί

αποκαρδίστηκα 

τυλίγομαι σε μια ζακέτα παλιά γεμάτη ξέφτια

το μισό μου πρόσωπο κρύβω μέσα σ αυτή

λογίζοντας πως ζεστασιά θα νοιώσω αν

την δική μου ανάσα στο στήθος μου φυσήξω

μα παγωνιά σταλάζει και σιωπή ετούτη η μέρα

μουσκεύουν οι τοίχοι και γίνονται  χαρτόκουτα

τα κρύα δωμάτια που  σέρνω το κορμί μου

Κοίτα με σαν  το τελευταίο γεύμα θα σερβίρω

σε πορσελάνη ακριβή και σε κρυστάλλινο ποτήρι

κερνάω το εγώ μου  δυο σταγόνες διάφανο νερό

με τ ασημένιο μαχαίρι στα δυο χαράζω

μια φλούδα από ένα σάπιο μήλο και το συνοδεύω

με δυο πεταμένες καρδιές  πορτοκαλιού.

Μόλις τελειώσω ετούτο το πλούσιο πρωινό

στο κουτί μου και πάλι θα κλειστώ κι αντίσταση

δεν θα προβάλλω πια όταν μια απ τις ψυχές μου

ετούτος ο Χειμώνας για δική του μου ζητήσει

Έξη ψυχές στον παρελθόντα χρόνο δώρισα

μια μ απόμεινε, με παγωμένα χέρια την κρατώ

σ ένα χάρτινο κουτί την κρύβω

ανέλπιδα προσπάθεια για μια μικρή παράταση ζωής.

                                                                   Levina

Ξημερώματα και  η παγωνιά  χυμάει

μαζί τους αγέρηδες  απ τον βορά.

Αν το κρύο περονιάζει εκείνους  π έχουν μια στέγη,

πως θα  ΄ ναι ο θάνατος σε μια κούτα  κάπου,

σε κάποιο πεζοδρόμιο , σε μια  οποιαδήποτε πόλη;

 

To παιδί που δεν θέλει να μεγαλώσει

Ήρθε μια Σφεντόνα σήμερα αφιερωμένη για να μου θυμίσει πως αυτό το παιδί
που υπάρχει μέσα στα σωθικά μου αρνείται να υποταχτεί στον χρόνο και να
παραδώσει τα σκήπτρα της μαγείας στην φθορά ....

                                  Το αφιερώνω κι εγώ με την σειρά μου σε εκείνους που
                                         μπορούν και βλέπουν γύρω τους την ομορφιά ,
                            την μαγεία .... ακόμα και εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα από χέρι.

                                    Αυτό θα γιορτάσω σήμερα ....  τα χρόνια που πέρασαν
                             όσα μου χάρισαν, όσα μου πήραν  κι όλα εκείνα που θα έρθουν ....
                                               και όλα όσα θα φέρουν ....

                                         
                                           

                                                                                                  Levina

Η Μπαλάντα των Άυλων Σωμάτων

Να λοιπόν που αντίκρυ καθόμαστε

αδιάβατα ποτάμια οι σκέψεις

να χωρίζουν τα κορμιά μας

αόρατα τα κορμιά μας

χτισμένα στο ύστερο της λήθης

ξεθωριάζει ο χρόνος τις μορφές

σε φέρνει η μοσχοβολιά της νύχτας

Ζυγώνω σε παρουσία αθέατη

στου φεγγαριού το φέγγος

μια χιλιόπικρη καρδιά ξεκρίνω

μυρτιές ειν κεντημένες στο στήθος σου επάνω

Γλυκός του δισταγμού ο πόνος

σαν τον αγέρα με το δάχτυλο σκαλίζω

την μορφή πίσω απ τα σφραγισμένα βλέφαρα να δω

Έρωτα τα σύγνεφα σταλάζουν

κι έτσι την γη αφουγκραζόμαστε να ξεδιψά

γερμένοι στο ίδιο μαξιλάρι με χέρια νικημένα

σαστισμένα τα βλέμματα ενωθήκαν

κι είναι τα χείλη σφαλιστά μη

σπάσει ετούτη η αβάσταχτη σιωπή

Απογυμνώθηκες από το φθαρτό σου ένδυμα

τον έρωτα μες την απάτη του ονείρου παραγγέλνεις

ζηλεύω τα όνειρα που μέσα τους σε κρύβουν

τις ταραγμένες τις βραδιές  κι εμένα

τρισκότεινη η μέρα μ ανταμώνει

Να λοιπόν που αντίκρυ καθόμαστε

αντάμα σε μια ύστερη του σπαραγμού πνοή

πριν στους ανέμους θα σκορπίσουμε

Με βλέμμα θολό περιδιαβαίνεις

ανάμεσα στο σήμερα, στο χθες και στο μετά

κι εγώ ένα εισιτήριο για το αύριο 

σφίγγω στο μικρό μου χέρι

ποθώντας μέσα σου να κάνω τα ταξίδια μου

ποθώντας την μορφή μου να κρατάς

πίσω απ το θολό σου βλέμμα

κι οξυγόνο στις ανάσες σου να είναι τ  όνομά μου

Έρωτα τα σύγνεφα σταλάζουν

την μοναξιά περιγελώντας τ αόρατα ενωθήκανε

ημέρωσαν τ ανήμερα σε μια στερνή αναλαμπή

κύματα θεριά μεταμορφώθηκαν οι ώρες

Σ αγκάλιασα , μ αγκάλιασες

κι απ τ ανοιχτό παράθυρο

της πορτοκαλιάς το άρωμα μας τύλιξε

μα σαν της χαραυγής άναψε το λυχνάρι

σκίρτησε η μέρα μ ένα παράπονο

το τέλος του χρόνου μας  δηλώνει_ 

                                                   Levina