29.5.12

Είμαι θυμωμένη






Δεν θέλω να γράψω,
Όχι γι αυτό
Είναι σαν να θέλω να κρύψω την σκόνη κάτω από το χαλί
Όλα αυτά που νοιώθω είναι η σκόνη και η σκέψη μου το χαλί
Που φεύγει, ξεφεύγει , κάνει κύκλους, ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό
και ακολουθεί τα σύννεφα που ταξιδεύουν, τις σταγόνες της βροχής
που κάνουν την γη να βουλιάζει λασπωμένη και δεν μπορώ να μπω
στο περιβολάκι μου να δουλέψω εκεί τουλάχιστον, να εκτονώσω όλη μου
την ενέργεια, όλο μου τον θυμό.
Μοιάζω τόσο αναίσθητη, τόσο πολύ στον κόσμο μου που απορώ κι εγώ
με την επιφάνεια που βγάζω πως τα καταφέρνω και ποτέ δεν μπορώ
να δείξω όλα όσα έχω μέσα μου.
Αν ουρλιάξω θα με περάσουν για τρελή?

 
Κυκλάδες-Ίος

Να μη σκύβεις το κεφάλι λένε
Να είσαι δυνατή , συνειδητοποιημένη Ελληνίδα
Να ξέρεις ποια είσαι και να αγωνίζεσαι
Μην αφήνεις κανέναν να σε λυγίσει
Κανέναν άλλο κανόνα έχετε ?
Ξέρω ποια είμαι
Ξέρω πόσο έχω αγωνιστεί και εγώ και πολλοί από τους δικούς μου
ανθρώπους που γνωρίζω!
Ξέρω πως δεν κλέψαμε, δεν καταχραστήκαμε, δεν αποκτήσαμε
έναν πακτωλό χρημάτων πατώντας επί πτωμάτων!
Σιχάθηκα αυτούς που λένε πως φταις γιατί χρωστάς!!
Αυτούς που με οικτίρουν για την ΄΄κατάντια΄΄ μου !!
Αλήθεια ποιοι τα λένε αυτά?

Σάμος , Ψιλή Άμμος


Γιατί για να κατηγορείς αυτούς που πληρώνουν ένα ολόκληρο
σύστημα που κατέρρευσε καίγοντας ανάμεσα στα ξερά και τα χλωρά
τότε το λιγότερο άρρωστος θα είσαι ή τα έχεις αρπάξει τόσο χοντρά
πατώντας επάνω σε αδύναμους που εκ του ασφαλούς μπορείς να λες
ότι σου κατέβει στο κεφάλι!
Μια Ελλάδα που κατέρρευσε γιατί έτσι ήταν προαποφασισμένο και θυμάμαι
τώρα μια κουβέντα ενός μετανάστη που σε ανύποπτο χρόνο μου είχε πει πως
΄΄ πολύ τους έχετε μπει στο μάτι και θα σας κάνουν χειρότερα από Βουλγαρία ΄΄ …
Τότε γέλασα αλλά ήρθε η ώρα που την θυμήθηκα την κουβέντα του.
Μια Ελλάδα που δέχεται χαστούκια όχι γιατί κάθεται και το ευχαριστιέται
αλλά γιατί την έχουν δέσει χειροπόδαρα, γιατί με απειλές και φοβέρες την γονάτισαν.


Ναι την γονάτισαν τελικά, με την ανεργία και όχι με τα επίσημα στοιχεία, αυτά
είναι γελοιότητες, σε μια παρέα δέκα παιδιών ζήτημα είναι αν δουλεύουν τα δυο
και αυτά με 450 ευρώ μηνιάτικο πια για οχτάωρο στην καλύτερη των περιπτώσεων …


Την γονάτισαν με τους απανωτούς φόρους, με τα μαγαζάκια που κλείνουν,
με τις μεγάλες επιχειρήσεις να είναι ένα βήμα πριν την χρεοκοπία,
με τους παππούδες μας να μην έχουν να φάνε στην κυριολεξία, να μην έχουν
να πάρουν φάρμακα για να δώσουν παράταση στην ζωή τους,  με τα παιδιά
να μην έχουν κανένα μέλλον ξέροντας πια πως ακόμα και σε ένα Πανεπιστήμιο
να μπουν ούτε να το τελειώσουν ίσως δεν θα μπορέσουν αλλά ακόμα
και αυτό να γίνει , θα βγουν σε μια αγορά εργασίας που θα είναι νεκρή.


Την γονάτισαν όταν νέοι επιστήμονες φεύγουν μετανάστες , ποιος ξέρει
ποιος από αυτούς θα είναι το επόμενο μυαλό που θα κάνει μια μεγάλη
ανακάλυψη σε κάποιο εργαστήρι της Ευρώπης ή της Αμερικής γιατί
η Ελλάδα δεν του έδωσε ποτέ αυτή την δυνατότητα να δουλέψει
στην πατρίδα του για την πατρίδα του.

 
Ρόδος


Κουράστηκα αφόρητα να ακούω απειλές για την επερχόμενη φτώχεια,
για την Δραχμή που θα μας γυρίσει η επιλογή της Αριστερίζουσας Κυβέρνησης …
Μα αφού είναι προαποφασισμένη η πτώχευση, η δραχμή , εδώ και δυο ολόκληρα
χρόνια αυτό δεν μας λένε? Δηλαδή η κυβέρνηση που θα βγει θα βάλει
την ταφόπλακα όταν την έχουν ήδη σκαλίσει στο μάρμαρο?
Χώρα Σφακίων

Σας βαρέθηκα όλους και εσάς που είστε εκεί πάνω και μου κουνάτε το δάχτυλο
σαν να είμαι το κακό παιδί και με βάλατε τιμωρία και εσάς που μου λέτε πως
είμαι αδύναμη … Αφού επέζησα από τα όσα προβλήματα αντιμετώπισα  μέχρι τώρα,
όπως επέζησαν και τόσα εκατομμύρια Έλληνες που είναι ίδιοι με εμένα,
είμαι πολύ δυνατή και αντέχω ακόμα.
Η ψυχή μου κλαίει που βλέπει την κατηφόρα μας αυτό δεν σημαίνει πως
θα με νικήσει κανένας, από όποιο χώρο, από όποιο κράτος, από όποια ιδεολογία
κι αν προέρχεται.
Ξέρω πως οι Έλληνες επέζησαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια κι ας προσπαθούν ακόμα
κι αυτό να μας το πάρουν, πως δεν είμαστε γνήσιοι απόγονοι, πως είμαστε προσμίξεις …
Όχι δα!
Τα αρχαία μας μπορεί να τα πήρατε, τους αμφορείς που πίναμε κρασί κρατήστε τους
να τους θαυμάζετε,
Τις Κόρες που σας δείχνουν την Ελληνική ομορφιά κρατήστε τες, έτσι κι αλλιώς
ποτέ δεν θα γίνετε σαν αυτές,
Τα μάρμαρα ενός Παρθενώνα δέσμια τα κρατάτε παρ΄ όλη την κατακραυγή, αλλά
ότι και να κάνετε ΔΙΚΑ ΜΑΣ είναι
Την Νίκη την κρατάτε , έτσι να σας θυμίζει πως είναι Ελληνίδα
γιατί σίγουρα Γαλλίδα δεν είναι  με  τόση περηφάνια στο κορμί

Ότι μπορούσατε να κλέψετε ... το κλέψατε και μιλάτε για κλέφτες !!!!!
Ποιοι? Εσείς!!!

Κρατήστε τα να βλέπετε πως ο δικός σας πολιτισμός από μια Ελλάδα ξεκίνησε .



Αλήθεια θα βάζατε ποτέ στα γόνατα για τιμωρία την γιαγιά σας
και θα της επιβάλλετε τιμωρία γιατί δεν ήταν καλή γιαγιά???


Ανόητη απορία … αλλά έτσι είμαι εγώ, μια ανόητη !
κατά την άποψή σας πάντα εεε???


                                               Levina                       







28.5.12

η ψυχή που ονειρεύεται







Είμαι μόνο μια ψυχή ...
Αλλάζω  τόσο συχνά σκέψεις, συναισθήματα 
τίποτα μέσα μου δεν μπορεί να διατηρηθεί μόνιμα
και αυτό είναι τόσο γνώριμο για μένα !
Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως παραμένει ίδιος στον χρόνο?
Πως μπορεί να αφήσει το χαμόγελο μόνιμα στα χείλη του
ή το δάκρυ να ζωγραφιστεί κάτω από τα μάτια του?
Είμαι μόνο μια ψυχή …
γελαστή, ευτυχισμένη, δακρυσμένη, λυπημένη,
έξυπνη, κουτή , μοναχική, πικρή, όμορφη, γλυκιά, άσχημη …
έτοιμη πάντα  για την επόμενη διάθεση…μια ψυχή
που περιμένει στην άκρη της σκηνής και παρατηρεί .
Είμαι τόσα πολλά και ποιος μπορεί να μου πει
πως δεν είναι το ίδιο ?
Κρατώ ένα μολύβι  στην τσάντα μου μόνιμος σύντροφος
 και πόσες φορές δεν θα το βγάλω για να σημειώσω
ότι με εντυπωσίασε, ένα βλέμμα περαστικού,  μια σκηνή
ανάμεσα σε δυο, θα περιγράψω ένα περίεργο πρόσωπο,
ακόμα και τον ήχο μιας φωνής 
 ναι γιατί όχι?
Ακόμα και τον ήχο μπορείς να περιγράφεις, να σου δώσει
μια εικόνα … αν είναι ευχάριστος , σκληρός, απαλός, ερωτικός
αν σε φόβισε και δεν θέλεις να τον ξανακούσεις ή
θέλεις να γνωρίσεις το πρόσωπο που υπάρχει πίσω από αυτή την φωνή!
Μπορεί να σε ταξιδεύει μια φωνή, να σε πάρει μακριά, να σου δώσει φτερά
να σου δώσει όνειρα και να φύγεις μαζί της, με μια φωνή που ψιθυρίζει,
σε άγνωστους τόπους φανταστικούς , εκεί που όλα είναι έντονα, όπως είναι
στα παιδικά παραμύθια τα χρώματα για να τα ξεχωρίζουν τα παιδιά!
Είμαι  μόνο μια ψυχή ...
που της αρέσουν τα ταξίδια , που πιστεύει στο αύριο, στην κάθε μέρα
και όχι  ...
αυτή η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς όνειρα,
χωρίς μαγεία,
έτσι έμαθε να προχωρά, έτσι να ζει
και αυτό της αρέσει να κάνει,
να μοιράζει όνειρα  .
Είμαι μόνο μια ψυχή ...
αν της στερήσεις το ονειρό της την έχεις σκοτώσει  _




Levina



Καλημέρα !

Καινούργια μέρα αρχίζει
ας πούμε Καλημέρα
μπροστά από ένα παράθυρο
να φτάσει η φωνή παντού
να ταξιδέψει
να ζωγραφίσει την Καλημέρα
σε κάθε φίλο που περιμένει να την ακούσει


Ξέρω ...  δύσκολες μέρες
για όλους μας
έχουμε πορεία μεγάλη μπροστά μας
έναν αγώνα που ακόμα δεν ξέρουμε με τι όπλα
θα τον κάνουμε
Έναν αγώνα δεν κάνει η Ελλάδα μέσα στον χρόνο πάντα?
Τώρα είναι η σειρά μας  ... 
Όχι δεν γράφω άλλα , μια Καλημέρα ήθελα μόνο να πω !


Και για όλους εσάς εκεί έξω
που ξεκινήσατε την μέρα σας
όσο κι αν είναι δύσκολο
βάλτε λίγη μαγεία στην σκέψη σας
ένα κομματάκι από όνειρο,  λίγο γέλιο
όπλα είναι και αυτά ... και δεν τα μπορεί να τα σηκώσει ο καθένας !


Ακόμα μια Καλημέρα για το τέλος
και Καλή Εβδομάδα  !





26.5.12

κάτι από εμένα ...





Δεν ξέρω αν είναι καλό ή όχι
Δεν με νοιάζει αν  θα το δουν  δεκάδες μάτια ,
ούτε πως θα το κρίνουν ,
αν το κρατήσουν  ή το απορρίψουν
Μου φτάνει που είναι δικό μου δημιούργημα
Που το δούλεψα με τις λιγοστές μου γνώσεις
επάνω στο αντικείμενο αυτό
Μου φτάνει που θα το δείτε εσείς
Που έχει την αγαπημένη μου μουσική
και λόγια από δικούς μου στίχους.
Μου φτάνει που το αγαπώ εγώ
Είναι  το δικό μου  video και  σας
το αφιερώνω

                                                 Levina_









25.5.12

στον δικό μου χρόνο ....




Πόσο βαρετά είναι αυτά τα Σαββατοκύριακα και όσο και να το λέω κανένας δεν με πιστεύει !
Θα σηκωθούμε το πρωί , θα καθίσουμε να πιούμε αμίλητοι τον καφέ μας … αλήθεια πότε σταματήσαμε να συζητάμε μεταξύ μας και να τρώμε αυτά τα τεράστια πρωινά γεμάτα με βούτυρα και μαρμελάδες? Μετά εσύ θα φύγεις και εγώ θα σκοτώνω τον χρόνο μου σε ένα ανελέητο πήγαινε-έλα μέσα στα άδεια δωμάτια.
Κάποτε , ούτε θυμάμαι πόσο καιρό πριν, προσπαθούσαμε να είμαστε μαζί τα Σαββατοκύριακα, ήταν πάντα διαφορετικά τα ωράριά μας, δεν συναντιόμασταν και ποτέ και τώρα πως τα καταφέραμε έτσι ώστε ακόμα και αυτές τις δυο μερούλες να τις περνάμε χώρια?


Ακόμα και την Κυριακή σου την έχεις προγραμματίσει να είσαι μαζί με τους φίλους σου βρίσκοντας γελοίες δικαιολογίες … πότε τάχα θα δεις τα ΄΄παιδιά΄΄ όταν όλη την εβδομάδα δουλεύεις, ενώ εγώ μπορώ να συναντώ όποτε θέλω τις δικές μου φίλες ενώ εσύ ποτέ δεν παραπονιέσαι για τις δικές μου απουσίες … ενώ θέλεις τον χρόνο σου… και εγώ δεν βρίσκω τι να σου απαντήσω σε όλο αυτό! Θέλεις χρόνο μακριά μου  και  εγώ θέλω χρόνο και σίγουρα δεν προλαβαίνω να δω κανέναν, αλλά πώς να στο δώσω να το καταλάβεις?
Πόσους μήνες έχω να κάνω όσα νομίζεις πως έκανα και δεν το έχεις προσέξει?


Και το βράδυ που πάλι θα βγεις να πας για ποτό με τα ΄΄παιδιά΄΄ εκεί που κάποτε περνούσαμε μαζί τα Σαββατόβραδά μας , ενώ εγώ θα φοράω το παλιό μου μπλουζάκι και θα είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ να παρακολουθώ βαρετά προγράμματα στην τηλεόραση με τα μάτια μου να κλείνουν από την νύστα όσο σε περιμένω να γυρίσεις και δεν μου προτείνεις καν να έρθω μαζί σου όσο σε παρακολουθώ να ντύνεσαι . Αλλά και πάλι… μάλλον θα βαριόμουν να σε ακολουθήσω και αναρωτιέμαι πότε χώρισαν έτσι οι δρόμοι μας, τα όνειρα μας, τα θέλω μας? Πως φτάσαμε να αναζητάμε ξεχωριστό χρόνο?  


Σαν να μη θυμάμαι καθόλου πια πότε ήταν που γνωριστήκαμε, που ερωτευτήκαμε , που γελάγαμε με τα ίδια  λόγια , που κλαίγαμε μαζί για τα ίδια πράγματα …. Αλλά ξέχασα … εσύ είσαι άντρας, δεν κλαις πια, μεγάλωσες και με κοιτάς υποτιμητικά πια όταν βλέπεις δάκρυα στα μάτια μου , σε ενοχλούν! Είναι τόσο γυναικουλίστικα αυτά μου λες και γυρίζεις την πλάτη σου!


Ε λοιπόν μόνο τα δικά μου δάκρυα μοιάζουν να υπάρχουν αλλά αν το είχες προσέξει και αυτά έχουν στεγνώσει … έχω καιρό να κλάψω όπως έχουν στεγνώσει και τα αισθήματα.


Θα ήθελα να χωθώ στο κρεβάτι μου από την Παρασκευή και να ξανασηκωθώ την Δευτέρα το πρωί για να πάω κατ ευθείαν στην δουλειά αλλά ούτε αυτό γίνεται οπότε σκέφτομαι να κάνω κάτι καλύτερο. Δεν έχω σκοπό να περάσω και αυτό το Σαββατοκύριακο μέσα σε ένα άδειο σπίτι παρέα με τις παντόφλες και τα παλιά μου ρούχα μαζεύοντας ότι πετάξαμε από εδώ κι από εκεί ολόκληρη την εβδομάδα και παίζοντας με τα προγράμματα του πλυντηρίου !


Τόσα Σαββατοκύριακα χαμένα, να περιφέρομαι με τις άθλιες παντόφλες και την ρόμπα μέσα σε ένα άδειο σπίτι, να μαζεύω ρούχα πεταμένα από εδώ και από εκεί, εφημερίδες σκόρπιες και περιοδικά, ότι υπάρχει και δείχνει πως σε αυτό το σπίτι κατοικεί ακόμα ένα ζευγάρι.
Μια δοκιμή θα με πείσει αν έχει μείνει κάτι από εμάς ή αν χωρίζουν οριστικά οι δρόμοι μας .


Το ξέρω πως δεν με περίμενες να έρθω να σε βρω περασμένα μεσάνυχτα και εσύ να πίνεις  ακουμπισμένος στην μπάρα με ένα μελαγχολικό βλέμμα ενώ γύρω σου οι άλλοι να γελάνε.
Μου άρεσε που ήσουν μόνος, σου άρεσε που ήρθα, το διάβασα στο βλέμμα σου που αν είχε χέρια θα χειροκροτούσε αυτή την απόφαση.
Νομίζω πως αρκετά πήρες τον χρόνο σου, ώρα να ακολουθήσεις τον δικό μου πια!

Fantasylevina





still alive


Μόνη σ΄αυτό το δωμάτιο
Σε ένα σπίτι μια αυλή
Σε μια πόλη γεμάτη κόσμο

Σε μια ήπειρο σε όλη την γη
Σε αυτό τον πλανήτη είμαι
Μόνη
Κάνω μια βουτιά μέσα μου
Κρατιέμαι από το σκοινί μην πέσω
Κυκλοφορώ στο αίμα μου
Στο μυαλό μου, στην καρδιά μου
Φτάνω στα ακροδάχτυλα πέφτω στο χώμα
Χύνομαι σε μια χαραμάδα γίνομαι ρυάκι
Ποτάμι, σπάω τα φράγματα, ξεχύνομαι
Ασυγκράτητη στην θάλασσα
Μέσα μου έχω ζωή, πρωτόγονο κύτταρο
Που ανασαίνει
Που ακόμα ζει
Ζω
Και κάπου εκεί έξω ζεις και εσύ
Θα σε γνωρίσω όταν σε δω
Όποια μορφή κι αν έχεις




Fantasylevina



23.5.12

όλα δικά μου



tumblr_m2ceh93yKT1r3uolco1_500



Όταν θα με ξαναδείς μπροστά σου μια τσιγγάνα καρδιά θα είμαι
Ρούχα όμορφα δεν θα χω να φορέσω,
ούτε στο προσωπό μου με κραγιόνια θα γράφω την αγάπη μου,
δεν θα φοράω τα ψηλά τακούνια μου ,
 δεν θα σου χαμογελάω γλυκά το βλέμμα σου για να τραβήξω .

Όταν θα με ξαναδείς μπροστά σου θα σου επιτρέψω
την παραστασή μου να παρακολουθήσεις
ανάμεσα στους ανώνυμους θα γελάς ευχαριστημένος
και στο χέρι σου θα κρέμεται ένα καινούργιο λάφυρο
Ακόμα πιο δυνατά ο ήχος μου θα ακούγεται αφιερωμένος
στα παγωμένα μάτια σου που μόνο ότι δουν πιστεύουν .

Όταν μπροστά μου θα σταθεις δεν θα με αναγνωρίσεις
γιατί θα έχω εγώ χαθεί και στην θέση μου
μια γυναίκα άλλη θα είναι, μια ελεύθερη καρδιά
που στους βρώμικους δρόμους θα περιπλανιέται
κάτω από τον ουρανό και μουσική θα παίζει στις γωνιές
χαμόγελα μοιράζοντας σε  βιαστικούς περαστικούς
που τρέχοντας στα σπίτια τους να κρυφτούν γυρνάνε

Θα παίζω μουσικη με ήχους της ζωής μου
έχοντας για μετρονόμο  τον άτακτο της καρδιάς μου κτύπο
Άκου
Με ένα πόδι ξυπόλυτο θα κρατάω τον ρυθμό
Βαθειές ανάσες  στο απόγευμα που φεύγει ο ήλιος μου θα παίρνω
την ξελογιάστρα  νύχτα  μου  για να δεχτώ

Όταν μπροστά μου θα σταθείς
και το βλέμμα το βλέμμα θ΄ ανταμώσει
Όταν το ξάφνιασμα στα μάτια σου θα δω
κατάμουτρα θα σου γελάσω
Εγώ ακροβατώντας στις σκιές της νύχτας
από την πόλη σου αποχωρώ
Ο ήχος από το ταμπούρλο που έπαιζε η καρδιά μου
θα  πλανιέται σαν ανάλαφρο αεράκι γύρω σου
όταν στ΄ αστέρια μου εγώ θα φτάνω
                                

                                                                           levina




                                                                                                                      

22.5.12

έτσι ... χωρίς πρόγραμμα


Δεν θέλω να βάλω σήμερα
ούτε στίχους
ούτε κείμενο
θέλω κάτι ανάλαφρο κάτι που θα είναι  ...
μόνο εικόνες, με πολύ χρώμα  ...  με πολλές γεύσεις  ...


φέτες ψωμιού με τυρί κρέμα και φράουλες
και μετά φρεσκοστυμμένη λεμονάδα



αμυγδαλωτά ροδάκινο με κρέμα και γρανίτες φράουλας


λατρεύω τους ξηρούς καρπούς


γιαούρτι με φρούτα και ζελέ με κομμάτια πορτοκαλιού


ροδάκινο γεμάτο με κομματάκια φρούτων και δροσερό φραουλοποτό


μια κανάτα λευκό δροσερό  κρασί γεμάτη φρούτα


λίγα φραμπουάζ και φρούτα βουτηγμένα σε σοκολάτα και ζαχαρωτά


ένα ποτό για το τέλος ?




21.5.12

στον ίδιο ουρανό





Σε ένα δωμάτιο αδειανό
Το νοιώθεις ? Είμαι εδώ
Καθισμένη μπροστά
στο ανοιχτό παράθυρο
Το βλέμμα μου να χάνεται
σε έναν γκρίζο ουρανό
Με βλέπεις? Είμαι εδώ
Να ακουμπάω το μαγουλό μου
στην γροθιά μου, πόσο απαλό
Αυτό το δέρμα, νοτισμένο
από ζεστά δάκρυα
Να δαγκώνω με τα δόντια μου
τα χείλη μου να τα ματώνω
και με απόλαυση να καταπίνω
το αίμα μου , το αίμα σου
Με ακούς? Είμαι εδώ
Με το μυαλό μου έτοιμο
να δεχτεί την μορφή  σου
Με την καρδιά μου έτοιμη
να δεχτεί την αργοπορία σου
Με το κορμί μου έτοιμο
να δεχτεί την παρουσία σου
Την φωνή μου που ψιθυρίζει
Την ακούς άραγε?
Θέλω να τινάξω αυτόν τον ουρανό
σαν το χαλάκι που ακουμπάω τα γυμνά μου πόδια ,
αστερόσκονες να  γεμίσει ο κόσμος μου
να ρθεις και να με βρεις με τ΄αστέρια στα μαλλιά
… ίσως έτσι μ΄αγαπήσεις !
Πως ακόμα
Είμαι εδώ ...
το βλέπεις άραγε καθώς
κοιτάμε απόψε τον ίδιο ουρανό?
 
                                                                                                                            Levina
 
 
 
 
 

20.5.12

άσε με


για λίγο 
μόνο για λίγο


Άσε με αυτή την άναστρη νύχτα
Σαν ίχνος οπτασίας κοντά σου
Να γλιστρήσω
Το κόκκινο μαξιλάρι
Που θ΄ ακουμπήσεις ζαλισμένο  το κεφάλι σου
για λίγο να ΄μαι

Άσε με το λευκό  σεντόνι
Που θα ξαπλώσεις κουρασμένο το κορμί σου
για λίγο να ‘ μαι

Άσε με οι σταγόνες από το αίμα
Που κυκλοφορεί ζεστό στις φλέβες σου
για λίγο να ‘μαι

Άσε με  επάνω στο τραπέζι σου
Ένα κομμάτι του ψωμιού σου
Που το κόβεις με τα σκληρά σου δάχτυλα  
για λίγο να ΄μαι

Άσε με δίπλα στο κρεββάτι σου
Το κερί που καυτές σταγόνες στάζει
Και την νύχτα σου φωτίζει
για λίγο να ΄μαι

Άσε με το λουλούδι που μαραίνεται
Μέσα στο βάζο στο γραφείο σου  κι επάνω του
Το βλέμμα σου ξεχνιέται
για λίγο να ‘ μαι

Ακόμα κι έξω αν με κλείσεις
Η ομίχλη που σκεπάζει
Την στέγη του σπιτιού σου
μόνο γι΄ απόψε εγώ θα γίνω

Να βρεθώ

Κάτω από εσένα
Γύρω από εσένα
Μέσα σε εσένα
Με εσένα
Αόρατο όνειρο
Νυχτερινό
μόνο γι΄ απόψε να ΄μαι






18.5.12

o νυχτερινός χορός μου





Την  ώρα  την  νυχτερινή  που  με  γυμνά  τα  πόδια
στων  δρόμων  την  άσφαλτο  περπάτησα
κηλίδες  από  αίμα  την  πορεία μου  ακολουθούσαν
ένας  μεγάλος  κρίκος  το  φεγγάρι  επάνω  μου
να  κρατά  το  ρολόι  των  χρόνων  μου  που
αδιάκοπα  τα  δευτερόλεπτα  μετρούσε
και  εγώ  μια  σκιά  να  γλυστράω 
επάνω  στις  πλάκες  των  πεζοδρομίων 
αφήνοντας  ματωμένα χνάρια
ανάμεσα  σε  θλιμμένες  πόρνες  ,  κτίρια  σκοτεινά
πόρτες  κλειστές  αμπαρωμένες  και  παράθυρα
με  τις  γρίλιες  μισάνοιχτες  να  κρύβουν  τα  μάτια
των  περίεργων  φοβισμένων  από  το  δικό  μου  θέαμα

Και  εγώ  για  διασκεδασή  τους  στην  πλατεία
με  μια  πιρουέτα  σταματάω  μπροστά  στο  συντριβάνι
πετάω  μακριά  το  καπέλο  μου  και  τους  χαμογελάω
χορεύω  γύρω  από  τα  άδεια  παγκάκια  μέσα  στην  βροχή
κι  απλώνονται  τριγύρω  μου  οι  κηλίδες  με  το αίμα
Να μια …
κι άλλη μια …
να  μια  τούμπα  και  ένας
πήδος  στον  αέρα …
πιάστε με  αν  μπορείτε …
Να  κι  ο  χτύπος  από  το  ρολόι μου …
Μεσάνυχτα  και  κάτι  τον  τραγικό  χορό μου  σταματώ

Ξέπνοη  το  δικό  σας  χειροκρότημα  γυρεύω
Το  ακούω
Υποκλίνομαι  στον φόβο σας
Την  καρδιά μου  σας  προσφέρω


                                                                            Levina








16.5.12

άηχα λόγια






Ψιλόβρεχε, έτσι χωρίς σκοπό η μέρα το μόνο που ήθελα
μια βόλτα στην παραλία, είναι έρημη αυτόν τον καιρό,
ακόμα δεν κατεβαίνει κανένας κοντά στην θάλασσα …
ειδικά εδώ που φυσάει και έχει πάντα κύμα.

Ένας ουρανός επάνω μου μουντός 
και το δικό μου βλέμμα θολό σε θολούς ορίζοντες να σταματάει ,
να ψάχνει  επάνω από τις απαλές κορφές των κυμάτων
και να μη βλέπει τίποτα, να έχει ξεχάσει τι έψαχνε να βρει .

Μόνο ο ήχος της θάλασσας
και τα χαλίκια που παραμέριζαν κάτω από τα πόδια μου
και ο ιδρώτας να στάζει από το κορμί μου να αφήνει χνάρια
επάνω στην σκιά μου σα να το έκανε επίτηδες, μήπως χαθώ
στην γνώριμη παραλία και δεν μπορώ να βρω τον δρόμο του γυρισμού .

Είναι άηχη η γλώσσα του σώματος,
ακόμα πιο αδύναμη η γλώσσα της ψυχής μου, πώς να πω τόσες λέξεις
όταν δεν τις ακούει κανείς, γιατί να τις πω… τις αφήνω να ξεφεύγουν
από το φράγμα των χειλιών μου εκεί στην άκρη του νερού,
πλάι στα αλμυρίκια και στα βότσαλα, να τις παίρνει το αεράκι
σαν μουρμουριτό επάνω από τα κύμματα και να χάνονται
όπως χάθηκε και αυτή η μέρα.

Σου έγραψα κάτι , ένα τοσοδούλι μικρό σημείωμα,
όπως σου έγραφα πάντα, μικρά καθημερινά σημειώματα
δίχως σκοπό, τρυφερές πινελιές γεμάτες χρώματα . . .

Το έβαλα σε ένα γυάλινο μπουκάλι
και το άφησα να στο φέρει η θάλασσα.

Γεμάτος σύννεφα ο ουρανός, δυνάμωσε και το κρύο, ο αέρας,
χοντρές αλμυρές  σταγόνες έπλεναν το προσωπό μου χωρίς να ξέρω
αν ήταν δάκρυα ή θάλασσα.

Αν ήσουν εδώ μάλλον θα γελούσα, τώρα δεν θέλω.

Αύριο θα σου ξαναγράψω,
θα το δώσω στην θάλασσα να στο φέρει  . . .




15.5.12

το λιθάρι της ζωής μας




Ξημέρωνε  και ήμασταν στον δρόμο, φορτωμένοι με τα φτυάρια και τις αξίνες,
τον βράχο που αφήσαμε από εχθές να μας κλείνει τον δρόμο σήμερα έπρεπε
να τον ανεβάσουμε ψηλά στο βουνό.

Κανένας μας δεν ρώτησε το πώς θα τα βγάλουμε πέρα, μόνο περπατούσαμε
χαμογελαστοί, τραγουδώντας ένα παλιό παιδικό τραγουδάκι με γλυκό σκοπό,
ολότελα αταίριαστο για μια παρέα σαν την δική μας.

«Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο…. ωε ωε ωε ωε ….»

Ο Ηλίας , η Ειρήνη, ο Στάθης, ο Αντρέας με τα μανίκια από το γαλάζιο του
πουκάμισο σηκωμένα και πόσο γέλασα σαν τον είδα να φορά αυτό το καλό του
ρούχο και να έχει ανάρριχτα στον έναν ώμο το σκουριασμένο φτυάρι  και το
σακούλι με το προσφάι του στο άλλον.

«Γιατί  γελάς Μαράκι ?» με ρώτησε γελώντας κι αυτός« ένα παλιοπουκάμισο είναι,
τι θα περιμένω να το φορέσω στον γάμο σου? Θα πάρω άλλο τότε βρε χαζή!»

«Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι ,
 μέσα εις την Μεσόγειο ωε ωε  ωε ωε…»

Μέχρι το μεσημέρι παλεύαμε να ξεκολλήσουμε τον βράχο από την γη, ματώσανε
τα χέρια μας, γεμίσαν χώματα τα πόδια μας,  ιδρώσαν τα κορμιά μας ,  έτρεχε
ο ιδρώτας χοντρές σταλαγματιές , σημάδια άφηνε όπου πατούσαμε , μέχρι που
τα καταφέραμε και όλοι μαζί την ξεκουνήσαμε την πέτρα, την βγάλαμε από την
φωλιά της γης και απόμεινε νικημένη να αγκομαχά κι αυτή μαζί με εμάς
που καθίσαμε στην σκιά της ελιάς να πάρουμε ανάσα.

Ξετρελαμένα κελαηδούσαν τα πουλιά, μύριζε το καλοκαίρι που ερχόταν, σαν
το φρέσκο ψωμί που ξερόψηνε η γιαγιά Μαρία και μου ΄δινε κρυφά μια γωνίτσα
μόλις το ΄βγαζε καυτό καυτό,  μύριζε σαν το  φαγητό της Κυριακής το μπριάμι
με τα μπαχάρια και το φρέσκο σκόρδο, σαν την γλυκιά πίτα της μάνας μου με την
καψαλισμένη ζάχαρη και την κανέλλα…
Πεινάγαμε κι ανοίξαμε τους μπόγους που κουβαλάγαμε , ντομάτες, ελιές, τυριά,
ψωμιά όλα για όλους να τρώμε και να τραγουδάμε ακόμα πιο δυνατά τώρα που
βγάλαμε το εμπόδιο.

«Και σε πέντε έξη εβδομάδες,
 τελειώσαν όλες οι τροφές…ωε ωε ωε ωε…»

Άντε να τελειώνουμε σήμερα κι ας ήταν ντάλα ο ήλιος πανωθέ μας, βάλαμε τις
πλάτες να ανεβάσουμε το λιθάρι ψηλά στο βουνό, να το δούνε όλοι πως τα
καταφέραμε εμείς να σπρώξουμε την ζωή μας ψηλά, παντιέρα μας να γίνει
τούτο εδώ το βάρος .
Σβάρνα κόντευε να μας πάρει και
«εεεπ…οοοπ…εεεπ» άντε και βήμα στο βήμα το φτάσαμε ψηλά, ακόμα πιο ψηλά
στην πλαγιά, στην ανηφόρα, φωτιά πήρανε τα χέρια μας, τα πόδια σταθερά
στο χώμα, τα μπράτσα να καίνε, η καρδιά να χτυπά στα στήθια μας, να γελά
ο Αντρέας, να σιχτιρίζει ο Στράτος, να τραγουδά η Ειρήνη, να βογκάω εγώ
για το σκισμένο φουστάνι μου και τα ματωμένα πόδια μου.

Έφτασε το λιόγερμα , γέμισε χρώματα ο ουρανός πανωθέ μας , κιτρίνισαν
τα σύννεφα, μαβιά, μενεξελιά, πολύχρωμα λουλούδια του Θεού η ζωγραφιά
επάνω από τα κεφάλια μας την ώρα που σπρώξαμε για τέλος το λιθάρι στην
κορυφογραμμή για να το δούνε όλοι πως το νικήσαμε το βουνό, πως φέραμε
τα κάτω επάνω, πως ακουμπήσαμε τον ουρανό μας.

«Και τότε ρίξαμε τον κλήρο,
 να δούμε ποιος θα φαγωθεί … ωε ωε ωε ωε»

Έπεφτε γοργά ο ήλιος πέρα στον ορίζοντα που λαμπύριζε η Θάλασσα χρυσαφιά
να κρατήσει το τελευταίο της μέρας φως.
Κύλησε η μέρα, ζαλίστηκε η χαρά μας κύλισε κι αυτή  να φύγει, ακούστηκε βαθύ
το τραγούδι της γης, κούνησε το λιθάρι και πήρε αυτό μονάχο του, τον δρόμο
του γυρισμού σβαρνώντας πόδια, χέρια, ιδρωμένα κορμιά, χαμόγελα, τραγούδια.

Κρύφτηκε το φεγγάρι, δεν τόλμησε τ΄ αγριεμένα μάτια ν΄ αντικρίσει, τα ουρλιαχτά
που βγαίναν μέσα από τα πονεμένα σωθικά, τα ξεσκισμένα κορμιά.
Τα ξεριζωμένα μαλλιά μας στρώμα κάναμε, τα δάκρυα που σταλάξανε πλύναν
το σακατεμένο χαμόγελο , δάχτυλα ματωμένα χαράξανε σύμβολα αγάπης στο μέτωπο,
στις παλάμες, στα πόδια και σάβανο το γαλάζιο  πουκάμισο τύλιξε το άψυχο κορμί.

Να ξημερώσει η μέρα περιμέναμε , την κατηφόρα μας να πάρουμε και πάλι,
χίλιες φορές πιο δυνατοί, με φτερούγες στους ώμους, με καρδιές γεμάτες
από τον αδελφό που χάθηκε, με κορμιά σιδερένια, το λιθάρι που τον δρόμο κλείνει
να ανεβάσουμε από τα ριζά του βουνού μας ψηλά στην κορφή.
Φωτιά θα του βάζαμε σαν θα έβγαινε ο ήλιος.

Στον ορίζοντα ξημερώματα είδαμε τις σκιές, χιλιάδες γέμισαν τα περιβόλια,
τις αυλές, τις μάντρες, βουητό σαν μελίσσι έφτανε στ΄ αυτιά μας ενώ εμείς
τρέχαμε στην κατηφόρα ανεμίζοντας ένα γαλάζιο κουρέλι για σημαία μας.

 Δεν ήμασταν μόνοι μας πια.






 


14.5.12

Γυναίκα







Έκλεισα τα μάτια μου και άφησα το κορμί μου να πέσει

και το μυαλό  να ταξιδέψει να κλέψει  ανέμων φτερά ,

να φτάσει εκεί που δεν υπάρχει τέλος

Σε ένα μέρος μακρινό που χωράει μόνο εμένα και φτιάχτηκε για μένα .

Εκεί μπορώ να κλείνω τις φεγγαρόπορτες πίσω μου και να είμαι μόνη

πίσω από τα παράθυρα  εγώ και η καρδιά και το μυαλό μου .

Μόνη μέσα στο κλειστό μου δωμάτιο να γνωρίζω νέες εικόνες

βγαλμένες λες από το βιβλίο της Αποκάλυψης που διάβαζα .

Μια ψυχή που κρατά το άπειρο στα χέρια της, το σκοτάδι ,

την μοίρα της, κλείνει τα μάτια και χάνεται στον πόνο ,

στο γέλιο, σε ένα γλυκό πάθος για την επόμενη στιγμή .

Ένα σώμα με φτερά , ένα πουλί που ψάχνει να βρει τον δρόμο του

με χαμένες τις βελόνες της πυξίδας του ,

με οδηγό τα σύννεφα που τα σπρώχνουν οι άνεμοι ,

με οδηγό τους αστερισμούς

που κρατούν το φεγγάρι αγκαλιά μέχρι να ξημερώσει

Μια γυναίκα που κρατά μια πέτρα στα δυνατά της χέρια.

Μια γυναίκα φτιαγμένη από υγρό βελούδο 

που χύνεται απαλά στο δικό της άπειρο



                                                                                                                  Levina



                                                                                                            

11.5.12

Ολυμπιακή Φλόγα


Η Ελλάδα για μια ακόμα φορά δίνει την Φλόγα Της
Εβδομήντα οχτώ μέρες πρίν την έναρξη των Αγώνων στην Αρχαία Ολυμπία
άναψε η Φλόγα από τις αχτίδες του ήλιου στον Ναό της Ήρας.


The 2012 Summer Olympic Games , the Games of  the XXX Olympiad , will take place in London, United Kingdom, from 27 July to 12 August 2012.

'Peace symbol'
The flame - an Olympic symbol meant to represent purity because it comes directly from the sun - was placed in an urn and taken to the stadium where the ancient Olympic Games were held.
As a Greek Woman i am proud because from Greece began
 the Olympic Games which symbolizes peace and friendship  among peoples




A priestess holding a lit cauldron performs in the final dress rehearsal for the lighting of the flame held on May 9, 2012, in ancient Olympia, Greece. (AP Photo/Petros Giannakouris)
1  A priestess holding a lit cauldron performs in the final dress rehearsal for the lighting of the flame held on May 9, 2012, in ancient Olympia, Greece. (AP Photo/Petros Giannakouris)



2  Priestesses perform the ceremony for the Lighting of the Olympic Flame in ancient Olympia, on May 9, 2012 in Olympia, Greece. (Jamie McDonald/Getty Images)




3  A view from above of the London 2012 Olympic Games torch lighting ceremony at the site of ancient Olympia in Greece, on May 10, 2012. (Reuters/Kevin Coombs)




4  Performers dressed as ancient Greek priestesses perform a ritual dance, during the lighting of the flame ceremony, on May 10, 2012, in ancient Olympia. (AP Photo/Kostas Tsironis)


5  Priests perform during the ceremonial Lighting of the Olympic Flame in ancient Olympia on May 9, 2012. (Jamie McDonald/Getty Images)



6 Actress dressed as ancient Greek priestesses perform a ritual dance on May 9, 2012, in ancient Olympia. (AP Photo/Kostas Tsironis)



An actress, playing the role of a priestess, releases a dove during the dress rehearsal for the torch lighting ceremony of the London 2012 Olympic Games in Greece, on May 9, 2012.(Reuters/John Kolesidis)




7 An actress, playing the role of a priestess, releases a dove during the dress rehearsal for the torch lighting ceremony of the London 2012 Olympic Games in Greece, on May 9, 2012.(Reuters/John Kolesidis)




8  Priestesses on a hillside during the Lighting Ceremony of the Olympic Flame, on May 10, 2012 in Olympia, Greece. (Jamie McDonald/Getty Images)














9  Priestesses perform in the Temple of Hera during the Olympic Flame lighting ceremony on May 10, 2012. (Jamie McDonald/Getty Images)


Greek actress Ino Menegaki, playing the role of High Priestess, prepares to light the Olympic Flame in Greece, on May 9, 2012. (Reuters/John Kolesidis)
10 Greek actress Ino Menegaki, playing the role of High Priestess, prepares to light the Olympic Flame in Greece, on May 9, 2012. (Reuters/John Kolesidis)




11  Ino Menegaki, acting as high priestess, lights the Olympic Flame using a parabolic mirror to focus sunlight on a torch during the lighting ceremony in ancient Olympia, on May 10, 2012. (Aris Messinis/AFP/Getty Images) 


 
12 The high priestess passes the Olympic flame she has just lit to a priestess holding a cauldron on Wednesday. May 9, 2012, in Ancient Olympia, Greece. (AP Photo/Petros Giannakouris)


The high priestess holds an urn carrying the Olympic Flame on May 10, 2012 during the lighting ceremony. (Aris Messinis/AFP/Getty Images)
13 The high priestess holds an urn carrying the Olympic Flame on May 10, 2012 during the lighting ceremony. (Aris Messinis/AFP/Getty Images)




14 The high priestess carries the Olympic Flame in ancient Olympia during the lighting of the flame ceremony, on Thursday. May 10, 2012. (AP Photo/Kostas Tsironis)




15  A high priestess, holding a lit torch and an olive branch, performs on Wednesday. May 9, 2012, in ancient Olympia, Greece. (AP Photo/Petros Giannakouris)












16 The Olympic Flame is passed to Spyros Gianniotis, a 32-year-old Liverpool-born swimmer, who won a silver medal for Greece in the 5-kilometer open water event four years ago in Beijing, during the lighting of the flame ceremony, on May 10, 2012. (AP Photo/Kostas Tsironis)






17 Spyros Gianniotis, Greece's world champion of swimming, carries the flame during a dress rehearsal for the torch lighting ceremony of the London 2012 Olympic Games in Greece, on May 9, 2012. (Reuters/Kevin Coombs)




18 The first torch bearer Spyros Gianniotis (left) hands over the Olympic Flame to British boxer Alexandros Lucas at the start of the torch relay on May 10, 2012. (Aris Messinis/AFP/Getty Images)




19 The London 2012 Olympic torch, lit in ancient Olympia on May 9, 2012. (Jamie McDonald/Getty Images)



Aρχαίο πνεύμα αθάνατο,  αγνέ πατέρα
Του ωραίου,  του μεγάλου  και  τ΄ αληθινού

Κατέβα,  φανερώσου  κι  άστραψ΄ εδώ πέρα
Στη  δόξα  της δικής σου γης και  τ΄ ουρανού

Στο  δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
Στων ευγενών αγώνων  λάμψε την ορμή

Και με τ΄ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
Και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί

Κάμποι, βουνά και πέλαγα , φέγγουν μαζί σου
Σαν ένας Λευκοπόρφυρος  μέγας  ναός

Και τρέχει στον ναό εδώ προσκυνητής σου
Αρχαίο πνεύμα  αθάνατο,  κάθε λαός