24.2.15

Ημιτελής Συμφωνία


Ιστορίες του Καφενέ #3
Ημιτελής Συμφωνία


22 Δεκεμβρίου 1942
Αθήνα 00.11 πμ.

Το κρύο ήταν τσουχτερό και η πείνα λύγιζε τα γόνατα. Από το περασμένο βράδυ ψιλές νιφάδες χιονιού έπεφταν πάνω στην σκοτεινή πόλη .
Όταν ήρθε το ξημέρωμα όμως, ένα μουντό συννεφιασμένο ξημέρωμα , τίποτα δεν μπορούσε να κρατήσει μέσα στα σπίτια έναν λαό που έβραζε από αγανάκτηση ενάντια στην κατοχή των  Γερμανοιταλών.
Λίγες μέρες πριν είχαν μαθευτεί στην Αθήνα η συμμαχική νίκη στο Ελ Αλαμέιν και η σθεναρή αντεπίθεση που έγινε στο Στάλινγκραντ. Ήρθαν και τα μαντάτα για την ανατίναξη του Γοργοπόταμου και την διακοπή των ανεφοδιασμών και το όραμα της απελευθέρωσης είχε αρχίσει να αποκτά σάρκα και οστά.

Το πρώτο χτύπημα στο συλλαλητήριο ήρθε από τους Έλληνες συνεργάτες των κατακτητών στο ύψος του Αρχαιολογικού Μουσείου αλλά οι διαδηλωτές που φώναζαν "Ψωμί, συσσίτια, η Τρομοκρατία δεν θα Περάσει", πήραν με τις πέτρες τους Ασφαλίτες και κατάφεραν να φτάσουν στην Τοσίτσα που ήταν το Υπουργείο Εργασίας και οι Λαϊκές επιτροπές αψηφώντας τους φρουρούς συναντήθηκαν με τους αρμόδιους. Γρήγορα όμως έφτασαν τα νέα στην Κοραή που ήταν η Κομαντατούρ και με μηχανοκίνητα οι Γερμανοί μαζί με τους συνεργάτες τους Ιταλούς περικύκλωσαν την Τοσίτσα και τους γύρω δρόμους.
Με  αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες πέφτουν οι φασίστες Γερμανοιταλοί επάνω στον όγκο των διαδηλωτών πυροβολώντας , προσπαθώντας να διασπάσουν την συγκέντρωση. Γυναίκες, γέροι , πεινασμένα παιδιά, φοιτητές, με μοναδικό τους όπλο πέτρες και καδρόνια δεν μπορούν τα βγάλουν πέρα με σφαίρες και μηχανοκίνητη απειλή.
Από την Ζαΐμη βγαίνει ένα τζιπ και ο αξιωματικός πυροβολεί στο ψαχνό….

Μοναστηράκι 01.30 μμ.

Ο κυρ Τάσος ο καφετζής ήθελε να είναι με τα παλληκάρια που έτρεχαν από το πρωί στο κέντρο αλλά τα πόδια του ούτε μέχρι την Ομόνοια δεν τον πήγαιναν όχι να ακολουθήσει την διαδήλωση. Καθόταν μέσα στον άδειο καφενέ ολομόναχος κι έτρωγε τα μουστάκια του από την αγωνία. Ακόμα κι οι νοικοκυρές είχαν βγει στους δρόμους και μόνο αυτός σαν ασβός είχε ξωμείνει στο λαγούμι του, εκεί στο ημιυπόγειο του Ωδείου που είχε τον μικρό καφενέ του τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Τι καφενές ! χωρίς καφέ, χωρίς μεζέ, με ένα μπιτόνι βενζίνη για ούζο και ρεβίθια αλεσμένα για καφέ, γιατί ο κυρ Τάσος δεν είχε ξεπέσει τόσο που να αλέθει ότι κουκούτσι έβρισκε να το πασάρει για πρώτης ποιότητας καφέ !

Ποδοβολητά ακούστηκαν και δυνατές φωνές έξω στον δρόμο και σκιές που περνούσαν βιαστικά εμπρός από τα μαυρισμένα με φούμο παραθύρια του καφενέ.
Από την ανοιχτή πόρτα ένα παλληκάρι με μαύρα μαλλιά χίμηξε στο μαγαζί και σωριάστηκε σε μια καρέκλα ξέπνοο από το τρέξιμο.
Ο κυρ Τάσος έτρεξε όσο τον βαστούσαν τα πόδια του να βάλει ένα ποτήρι νερό στον άγνωστο για να πάρει μιαν ανάσα.
Ήταν ένα παιδί σχεδόν, φοιτητής σίγουρα, λιπόσαρκος με μεγάλα σκούρα λυπημένα μάτια, σαν τους αγίους που ζωγράφιζε ο αδελφός του ο καλόγερος στην εκκλησία του χωριού τους.
« Πως σε λένε παιδί μου ; τι έγινε εκεί πέρα στην συγκέντρωση ;»
«Χαμός Θείε, χαμός … μας ζώσαν οι φασίστες και πυροβολάγανε στο ψαχνό, μας κυνηγούν απ’ την αγορά κι αν μας πιάσουν θα μας στήσουν στον τοίχο, Μήτσο με λένε δεν με θυμάσαι ; Έρχομαι στο ωδείο ….»
Σα να του ‘χε φανεί γνωστό το παιδί, αλλά δεν βοηθούσαν και τα μάτια πια. Ήταν το παιδί με την σκισμένη θήκη βιολιού  και τα τρύπια παπούτσια που καθόταν συχνά έξω από τα σκαλιά του Ωδείου.
«Πρέπει να φύγω Θείε, αν με βρουν εδώ μέσα θα την πληρώσεις κι εσύ»
«Όχι παλληκαρά μου, θα κλείσω την πόρτα και θα μείνεις εδώ μέχρι να περάσουν τα σκυλιά και να φύγουν. Το βράδυ φεύγεις με το καλό ή και αύριο το πρωί» 
 Ήταν πρόθυμος ο κυρ Τάσος να παίξει και το κεφάλι του για το πεινασμένο παιδί με τα θλιμμένα μάτια. Του θύμιζε τόσο τον δικό του γιο που είχε φύγει για τα βουνά τις πρώτες μέρες που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω λεχώνα την γυναίκα του και τον νεογέννητο γιό του.
«Άκου με Θείε, δεν μένω, εδώ μέσα θα ψάξουν είτε κλείσεις την πόρτα , είτε όχι… θα το ψυλλιαστούν πως θα έκρυβες κάποιον, μόνο πάρε τα πράγματά μου και κρύψτα, αν με πιάσουν να μη ξέρουν ποιος είμαι καλύτερα.»
Λύγισαν τα γόνατα του κυρ Τάσου.
«Φύγε Μήτσο μου από την πίσω πόρτα τουλάχιστον, βγάζει σε ένα στενάκι κι από εκεί κατηφορίζεις για το γκάζι»
Μαρσαρίσματα και φωνές ακούστηκαν να περνάνε και πάλι και γρήγορα το παλληκάρι πέταξε επάνω στο τραπέζι κάτι χαρτιά και μια φυσαρμόνικα πριν φτερουγίσει  σαν πουλί έξω στα έρημα σοκάκια.
Λίγες στιγμές μετά ακούστηκαν σπαραχτικές φωνές ανάμεσα σε διαταγές και το κροτάλισμα των πολυβόλων. Από την χαραμάδα της πόρτας πρόλαβε να δει ο κυρ Τάσος το παλληκάρι στα χέρια των Γερμανών να το χώνουν σε ένα τζιπ και να χάνονται μέσα στον χιονιά του Δεκέμβρη.

Ξεφύλλισε τα χαρτιά ο κυρ Τάσος…. Δημήτρης Αναγνωστόπουλος έλεγε η ταυτότητα, φοιτητής Ωδείου, ετών 22 και δυο φωτογραφίες… στην μια ήταν ο Μήτσος και στην άλλη μια μελαχρινή κοπέλα με ντροπαλό ύφος και μαλλιά που έπεφταν καταρράχτες στους λεπτούς ώμους της.
Πήρε τα χαρτιά και την φυσαρμόνικα και τα έχωσε με δάκρυα στα μάτια κάτω από το κουτί με το αλεσμένο ρεβίθι.
Αργότερα την επόμενη μέρα που μπόρεσε να κυκλοφορήσει, πήγε στην διεύθυνση που έγραφε η ταυτότητα, μα δεν βρήκε τίποτα. Ένα μισογκρεμισμένο σπίτι ήταν κι όσο κι αν ρώτησε την γειτονιά για τον Αναγνωστόπουλο δεν τον γνώριζε κανένας. Τα χαρτιά ήταν πλαστά, ίσως και το όνομα να μην ήταν αληθινό…


17 Δεκεμβρίου 1980
Μοναστηράκι 07.00 μμ.

Νυχτώνει νωρίς αυτή την εποχή. Χειμώνας είναι κι ας λέει ακόμα Φθινόπωρο το ημερολόγιο. Το κρύο γίνεται όλο και πιο τσουχτερό και ο κόσμος αυτές τις μέρες μαζεύεται νωρίς στο σπίτι του.
Εφτά χρόνια μετά το Πολυτεχνείο και όλα ήταν έτοιμα για την πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Τα τραγούδια του Μίκη ξεσήκωναν τις ψυχές και τα πόδια έπαιρναν φτερά, όμως  η Κυβέρνηση Ράλλη το είχε ξεκόψει. Δεν θα έφταναν στην Πρεσβεία, μόνο μέχρι το Σύνταγμα και εκεί τέλος, να διαλυθούν και να πάνε σπίτια τους.
Μα ποιος ήταν πρόθυμος να το κάνει;

Η σύγκρουση κι αυτή την φορά ορμητική, Ματ και διαδηλωτές σε αδιέξοδο και τα γκλομπ δούλευαν επάνω σε κεφάλια και σάρκα ανοίγοντας πληγές. Οι Αύρες ξερνούσαν χημικά και τα παιδιά έτρεχαν στα στενά της Αθήνας κυνηγημένα από  τους Ασφαλίτες, πνιγμένα από τους καπνούς που έτσουζαν τα μάτια κι η κάθε καυτή ανάσα ήταν ένας αγώνας.
Ο Τάσος κράτησε ανοιχτές τις πόρτες του καφενέ, περίμενε τα παιδιά του Ωδείου που του είχαν πει ότι θα κατέβαιναν στην Πορεία, να δει ότι όλα γύρισαν και είναι καλά. Ήξερε από τις προηγούμενες χρονιές σε τι κατάσταση έφταναν στο μαγαζί και είχε ετοιμάσει βαμβάκια, ιώδια, βαζελίνες, κρέμες για τα μάτια…. Σαν πατέρας ένοιωθε γι αυτά τα παιδιά κι ας μην ήταν ακόμα ούτε σαράντα χρονών. Τα έβλεπε κάθε μέρα να πηγαινοέρχονται, να μιλάνε για μουσική, για όνειρα, να ερωτεύονται, να κλαίνε και να γελάνε . Ένοιωθε πως είχαν δει τόσα πολλά τα μάτια του που είχε μέσα του όλη την σοφία του απλού λαού…

Είχε κληρονομήσει το μαγαζί από τον παππού του, μια και ο πατέρας του είχε ‘’φύγει’’ νωρίς από τις κακουχίες στις εξορίες κι έτσι από τα δεκαπέντε του δούλευε για την οικογένεια πλάι πλάι με τον πιο καλόκαρδο άνθρωπο του κόσμου. Τον παππού του που είχε πάρει και το όνομά του.
Πόσες ιστορίες τους έλεγε εκεί μέσα στον μικρό καφενέ ο κυρ Τάσος με τα λευκά μαλλιά και τα ροζιασμένα χέρια που τα αρθριτικά είχαν σκεβρώσει τα πολυδουλεμένα δάχτυλα. Όλες για την κατοχή, για την πείνα, για τον αγώνα και για τα παιδιά της κατοχής που ερχόταν στο Ωδείο και ονειρευόντουσαν ένα διαφορετικό μέλλον , χωρίς την μπότα του κατακτητή στο κεφαλάκι τους.
Μα η αγαπημένη του ιστορία ήταν για κάποιον Μήτσο που χάθηκε και το μόνο που απέμεινε από αυτόν ήταν μια σκουριασμένη φυσαρμόνικα και δυο φωτογραφίες που είχε βάλει σε ένα μικρό κάδρο και το κρέμασε δίπλα στην άδεια του μαγαζιού.
« Κάποτε παιδί μου, έλεγε ο κυρ Τάσος στον εγγονό του, ο Μήτσος θα έρθει, να βρει εδώ τις φωτογραφίες του και την φυσαρμόνικα, μη τα βγάλεις ποτέ από το μαγαζί αυτά» κι ο μικρός Τάσος δεν ξεκρέμασε τις φωτογραφίες ούτε όταν έκανε ανακαίνιση στο μαγαζί και το συμμάζεψε. Ούτε όταν πέρασαν τα χρόνια και ο παππούς Τάσος δεν μπορούσε να περπατήσει λίγα τετράγωνα να ξαναβρεθεί στο μαγαζάκι του Ωδείου. Κι όταν ‘ξεκουράστηκε πια και ο παππούς, ένα ακόμα μικρό κάδρο με την δική του φωτογραφία προστέθηκε πλάι στην εικόνα του παλληκαριού και της κοπέλας.

Ορμητικά χίμηξε ένα τσούρμο παιδιά στο μαγαζί, αγόρια και κορίτσια, έκλεισαν γελώντας και βήχοντας τις πόρτες και κατέβασαν τα στόρια, λες και μπήκαν σπίτι τους.
Ο Τάσος τα αγκάλιασε όλα με το βλέμμα σαν μαμά κλώσα, τα μέτρησε και σαν να περίσσευαν μερικά… καμιά δεκαριά είχαν φύγει, καμιά δεκαπενταριά επέστρεψαν!
«Άντε κορίτσια να φτιάξτε τους καφέδες σαν στο σπίτι σας , να φτιάξουμε κανένα μάτι γιατί δεν μας βλέπω καλά»
«Από το Σύνταγμα μας πήραν φαλάγγι κυρ Τάσο», μπόρεσε να πει ένα παλληκαρόπουλο μικροκαμωμένο σαν δεκαπεντάχρονο βήχοντας και φτύνοντας αίμα, «αλλά τους ξεφύγαμε…. Χαχαχα, φοβούνται τα παλληκάρια ορέ ;»
«Έλα εδώ παλληκάρι που δεν φοβάσαι, να σε συμμαζέψω γιατί αν σε δει έτσι η μάνα σου θα πάθει εγκεφαλικό κι άντε πάρτην και στο τηλέφωνο να μην ανησυχεί».
Γελάσαν όλοι για την φροντίδα του Τάσου και μια κοπελίτσα με αστραφτερά μάτια πήγε να τον βοηθήσει να απλώσουν βαζελίνη στα μάγουλα και στις μύτες που έτσουζαν από τα δακρυγόνα.
«Εσένα δεν σε ξέρω κοπελιά …» της είπε ο κυρ Τάσος και την κοίταξε με περιέργεια, «μα και πάλι, σαν κάπου να σ’ έχω ξαναδεί» !
«Σίγουρα δεν με ξέρετε κύριε Τάσο, είμαι από άλλη γειτονιά, σπουδάζω μουσική  στο Ωδείο στα Πατήσια, πρώτη φορά έρχομαι εδώ κάτω».
«Κι όμως… πολύ γνωστή φυσιογνωμία κι εγώ δεν ξεχνώ εύκολα ανθρώπους…. Αυτά τα μάτια εγώ κάπου τα ξέρω!»
Καινούργιο κύμα γέλιου έπνιξε τα παιδιά…
«Τάσο αν δεν σε ξέραμε θα λέγαμε πως την πέφτεις στην Αθηνούλα μας»
«Έλα έλα, δεν θέλω τέτοια»  έκανε με τάχα αυστηρό ύφος ο καφετζής  «άκου την πέφτεις! Τι εκφράσεις είναι αυτές για εμένα που είμαι πατέρας σας ;»
«Ε όχι δα και πατέρας μας! Στα δέκα σου μας έκανες?» Φώναξε ένα αγόρι από την γωνία που είχε σωριαστεί….
Η κοπέλα γύρισε και τον κοίταξε με το έντονο βλέμμα της γελώντας και τάχα πως το πήρε σοβαρά, του έδωσε ένα ανάλαφρο φιλί στο μάγουλο
«Μη τους ξεσυνερίζεσαι κύριε Τάσο… παιδιά είναι, χαζά λένε».
Μα την επόμενη στιγμή το βλέμμα της καρφώθηκε στο μικρό κάδρο επάνω από το ψυγείο, εκεί που ήταν η φωτογραφία του Μήτσου και της άγνωστης κοπέλας.
Το κορμί της έγινε πέτρινο σαν άγαλμα και μια χλομάδα απλώθηκε στα λεπτό πρόσωπό της.
Ο Τάσος παραξενεμένος ακολούθησε το βλέμμα της και τότε…
«Ήμουν σίγουρος κοπέλα μου ότι σε έχω ξαναδεί, είσαι ολόιδια με την γυναίκα της φωτογραφίας ! Τα ίδια μάτια, το πρόσωπο, τα μαλλιά… αν δεν ήξερα ότι αυτή η φωτογραφία είναι από την κατοχή, θα έλεγα πως είσαι εσύ!»
«Τους ξέρεις ;» Ρώτησε το κορίτσι με πνιχτή φωνή «Τον άντρα αυτόν και την γυναίκα τους ξέρεις ;»
«Όχι κοριτσάκι μου, ποτέ δεν είδα κανέναν από τους δυο, νεογέννητο ήμουν στην κατοχή, μα κάτι μου λέει πως θα εσύ τους ξέρεις».
Σωριάστηκε το κορίτσι σε μια καρέκλα προσπαθώντας να πάρει ανάσα και να συνέλθει ενώ γύρω τους οι κουβέντες και τα πειράγματα είχαν σταματήσει. Σαν να κρατούσε την ανάσα τους ακόμα και οι τοίχοι για να ακούσουν.
«Την γυναίκα ξέρω κύριε Τάσο, έχω το δικό της όνομα, Αθηνά την λένε, είναι η γιαγιά μου!»
«Ζει ; αυτή η γυναίκα της φωτογραφίας ζει ; Πάντα μου φαινόταν πως ήταν ένα όνειρο Αθηνούλα μου, που ζούσε σαν οπτασία μέσα στο μαγαζί μας. Και το παλληκάρι ;»
«Δεν τον γνώρισα ποτέ μου κύριε Τάσο, χάθηκε ξαφνικά μετά από κάποια διαδήλωση που έγινε στην κατοχή και δεν ξανάδωσε σημεία ζωής. Η γιαγιά μου ήταν έγκυος τότε στην μητέρα μου κι όσο κι αν έψαξε να τον βρει δεν υπήρχε κανένας να της πει αν τον είδε ζωντανό. Μα αυτές οι φωτογραφίες πως έφτασαν στα χέρια σου ;»
«Είναι μεγάλη ιστορία Αθηνούλα μου, νομίζω πως πρέπει να στα πω όλα από την αρχή, όπως μου τα έχει πει ο παππούς μου για εκείνη την μέρα».
Άστραψαν τα μαύρα μάτια της κοπέλας, σηκώθηκε όρθια κι έτρεξε στο τηλέφωνο.
«Άσε με κύριε Τάσο να πάρω τηλέφωνο την γιαγιά μου, εκείνη πρέπει να ακούσει πρώτη αυτή την ιστορία, τόσα χρόνια βασανίζεται για τον μοναδικό της έρωτα που χάθηκε μέσα σε εκείνα τα μαύρα χρόνια».
«Ναι κορίτσι μου, η γιαγιά σου πρέπει να μάθει τι έγινε εκείνη την ημέρα. Αλλά πρώτα πες μου κάτι, πως τον έλεγαν τον παππού σου που χάθηκε;»
«Δημήτρη, κύριε Τάσο, Δημήτρη Αναγνωστόπουλο».
Άρα το όνομα τουλάχιστον που είχε πει το παλληκάρι πριν χαθεί ήταν αληθινό.

18 Δεκεμβρίου 1980
Μοναστηράκι 08.45 πμ

Οι τρείς γυναίκες που μπήκαν στον καφενέ πρωινιάτικα μετά τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας, έμοιαζαν σαν να τίναζαν από πάνω τους ένα σύννεφο αγωνίας  που γέμιζε την ατμόσφαιρα του μαγαζιού.
Έξη ζευγάρια μάτια, με αστραφτερό κοφτερό βλέμμα , τρεις γενιές γυναικών αγκαλιασμένες με τη ίδια απορία στο πρόσωπο να μάθουν… για τον άντρα που χάθηκε πριν σαράντα σχεδόν χρόνια.
Χαμογελαστός τις υποδέχτηκε ο Τάσος στον καφενέ του, την περίμενε άλλωστε αυτή την επίσκεψη αν και όχι τόσο πολύ πρωί. Όμως η ανυπομονησία της γιαγιάς Αθηνάς που την κράτησε ξάγρυπνη όλη την νύχτα δεν ήταν δυνατό να την χαλιναγωγήσει κανένας κι ήταν ικανή ακόμα και μέσα στα μεσάνυχτα να ξυπνούσε τον Τάσο για να μάθει …. Αν δεν την κρατούσαν η κόρη κι η εγγονή της.
Πλησίασε εκεί που κρεμόταν οι φωτογραφίες και με χέρια που έτρεμαν ξεκρέμασε την κορνίζα από τον τοίχο και την έσφιξε επάνω στο κορμί της που έτρεμε από την ένταση. Τα ρυτιδιασμένα χέρια χάιδευαν στοργικά την εικόνα του παλληκαριού και μοίραζε τρυφερά φιλιά στο γυαλί σαν να φιλούσε το λατρεμένο πρόσωπο στ αλήθεια.
«Κάθισε κυρία Αθηνά» της είπε στοργικά ο Τάσος «να σας φτιάξω ένα καφεδάκι πρώτα κι έχουμε να πούμε πολλά».
Σωριάστηκε η γυναίκα σε μια καρέκλα ενώ η κόρη της την χάιδευε στους ώμους.
Έφτιαξε τους ελληνικούς ο Τάσος , έβαλε κι ένα τσίπουρο για εκείνον αν και ήταν πολύ πρωί ακόμα και σέρβιρε τις γυναίκες που είχαν καρφωμένα επάνω του τα μάτια τους περιμένοντας ν΄ αρχίσει να μιλά.
«Πριν σου πω οτιδήποτε κυρία Αθηνά, πρέπει να σου δώσω κάτι… το φύλαγε ο παππούς μου και μετά από εκείνον το φύλαγα κι εγώ εδώ στο μαγαζί, ήταν το γούρι μου. Κάτι που άφησε πίσω του ο Μήτσος όπως είχε πει στον παππού ότι τον έλεγαν πριν φύγει».
Έβγαλε από την τσέπη του την μικρή σκουριασμένη πια φυσαρμόνικα και την έβαλε στα χέρια της γυναίκας.
Τα μάτια βούρκωσαν και οι λυγμοί που μέσα της κρατούσε η γιαγιά Αθηνά ξέσπασαν από το λεπτό κορμί της και γέμισαν ασφυκτικά τις ψυχές τους.
Αυτή η μικρή φυσαρμόνικα που είχαν ακουμπήσει τα χείλη του αγαπημένου της, που η ανάσα του της έδινε ζωή και γέμιζε μελωδία τις δικές τους ώρες, την κρατούσε στα χέρια της μετά από ατελείωτα χρόνια…
Ο Τάσος άρχισε να μιλά , να λέει όλα όσα του έλεγε ο παππούς του για την κατοχή, για εκείνη την μέρα του Δεκέμβρη που ο λαός είχε βγει στους δρόμους ζητώντας λίγο ψωμί και οι κατακτητές τους κυνηγούσαν και τους πυροβολούσαν στο ψαχνό.
Για ώρα πολύ μιλούσε, μιλούσε και ήταν σαν να τα είχε ζήσει ο ίδιος όλα αυτά, ενώ οι γυναίκες κρεμόταν από τα χείλη του.
Ο τελευταίος άνθρωπος που είχε δει ζωντανό τον Δημήτρη Αναγνωστόπουλο ήταν ο παππούς Τάσος.
Και μετά ;
Τι απέγινε ; Που τον πήγαν ; Γιατί όσο κι αν είχε ψάξει η γιαγιά Αθηνά στα κρατητήρια και στα νοσοκομεία δεν υπήρχε κανένας με αυτό το όνομα.
Το μόνο που είχε απομείνει από αυτόν στο ανήλιαγο υπόγειο που ζούσε ήταν η φθαρμένη θήκη που έκρυβε το πολύτιμο βιολί του και μερικά μπαλωμένα παλιόρουχα.
Θα μπορούσε να ζει ;
Θα ήταν πια εξήντα χρονών αν ζούσε.
Είχε κουράγιο να αρχίσει και πάλι να ψάχνει, να ρωτά ;
Ο καφετζής τώρα της έδινε πάλι μια ελπίδα… πως ο παππούς του είχε δει να τον συλλαμβάνουν κι ήταν ζωντανός, ενώ εκείνη τον είχε θάψει μετά από χρόνια αναζήτησης και μαζί είχε θάψει και την καρδιά της που πονούσε.
Βύθισε το βλέμμα της στα μάτια του παλληκαριού που την κοιτούσαν πίσω από το τζάμι της κορνίζας που έβρεχε με τα δάκρυά της .
«Γιαγιά, άκουσέ με, μίλησε για πρώτη φορά η εγγονή της, θα ψάξουμε ξανά γιαγιά, θα κινήσουμε γη και ουρανό και θα τον βρούμε. Ότι κι αν έχει απογίνει τώρα ξέρουμε πως ήταν ζωντανός εκείνη την ημέρα. Οι εποχές άλλαξαν, είναι πιο εύκολο να βρούμε κάποιον που χάθηκε έστω κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια»
«Νομίζεις καρδιά μου ;» Πόση ελπίδα μπορούσε να χωρέσει η καρδιά της γιαγιάς Αθηνάς άραγε ; «Νομίζεις κοριτσάκι μου ότι θα τα καταφέρουμε;»
«Ναι γιαγιά, το νοιώθω, το ξέρω πως αυτή την φορά όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε… θα μάθουμε για τον παππού, στο υπόσχομαι γιαγιά μου!»
«Κι εγώ μαζί σας κυρίες μου, να με έχετε κι εμένα υπ’ όψιν σας» πετάχτηκε ο Τάσος «  θα είμαι κοντά σας μέχρι να βρούμε τον Μήτσο … να ησυχάσει και η ψυχούλα του παππού μου όταν θα του πω ότι βρήκα την κοπέλα με τα όμορφα μάτια και τα μακριά μαλλιά … επιτέλους!»
Οι τρεις γυναίκες και ο άγνωστός τους μέχρι την προηγούμενη μέρα καφετζής έγιναν μια ομάδα που ξεκίνησε ένα ανελέητο τρέξιμο όπου ήταν δυνατό, για να βρεθεί μετά από σαράντα χρόνια ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος.
Ο Μήτσος που γνώρισε ο κυρ Τάσος ένα ταραγμένο μεσημέρι του 1942.

Levina


Η Ημιτελής Συμφωνία συμμετέχει στον διαδικτυακό καφενέ της Αριστέας.
Εδώ μπορείτε να βρείτε τους συνδαιτυμόνες στον καφενέ και να διαβάσετε τις ιστορίες τους.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για τον τρόπο που έχει να σερβίρει αυτούς τους " καφέδες" 

info


20.2.15

G R E E C E

Ένα video σκέφτηκα να σας βάλω να δείτε σήμερα που η Ελλάδα περιμένει 
με αγωνία την επόμενη μέρα …
Και μια πρωτότυπη διαφήμιση από την ιστοσελίδα BuzzFeed 

Το video το έφτιαξαν τα παιδιά της Σχολής Δημιουργικής γραφής Tabula rasa 
και στοίχισε μόνο 25 ευρώ…. Και είναι ένα από τα πιο όμορφα 
διαφημιστικά video που γυρίστηκαν για την χώρα μας. 
Δροσερό , νεανικό , σου αφήνει μια γλυκιά γεύση κι ένα πλατύ χαμόγελο 
όταν το βλέπεις.



Συνεχίζω με μια διαφήμιση που ξεκινά μάλλον παράδοξα.
Έχει τίτλο «Οι 25 λόγοι που ΔΕΝ πρέπει να επισκεφτείτε την Ελλάδα»

Ο μοναδικός σχολιασμός που ταιριάζει στο διαφημιστικό
της BuzzFeed είναι οι υπέροχοι στίχοι του κ. Άρη Άλμπη !

Δεν ξανακάνω διακοπές στην ενδοχώρα,
σε κίονες, σε τάφους και σ’ απόμερα νησιά,
για σοβαρούς πολιτισμούς ήρθε η ώρα,
να μορφωθούνε και τ’ αγράμματα παιδιά.

Εκεί που ήκμασαν οι Βάνδαλοι κι οι Γότθοι,
οι Οστρογότθοι και οι Ούννοι τού βορρά,
λαούς που έδωσαν τα φώτα στην Ευρώπη,
σ’ αυτούς, τα πάντα η υφήλιος χρωστά!

… δείτε τις εικόνες και τις επεξηγήσεις που δίνει η διαφήμιση …

1. Κάποιοι φαίνεται ότι πιστεύουν πως η Ελλάδα είναι ένα όμορφο μέρος. Χαλκιδική.
2. Και ότι έχουν κάποιες από τις πιο όμορφες παραλίες στον κόσμο. Παραλία Σπαθιές.
3. Αλλά αυτό δεν βγάζει νόημα... Αμμουλιανή.
4. Επειδή, στην πραγματικότητα, οι παραλίες τους κινούνται στο μέσο όρο -στην καλύτερη περίπτωση. Χαλκιδική.
5. Το νερό είναι τόσο βρώμικο που δεν μπορείς καν να δεις τα δελφίνια που κολυμπούν. Αιγαίο Πέλαγος.
6. Η Ελλάδα απλώς δεν έχει πράσινο. Καβάλα.
7. Και όλη η χώρα έχει πρόβλημα υπερπληθυσμού. Κεφαλονιά (Μύρτος).
8. Παντού επικρατεί ένας πυρετός όλες τις ώρες. Ανεμόμυλοι στην Αμοργό.
9. Η χώρα δεν έχει καν ιστορία. Παρθενώνας.
10. Τίποτα δεν έχει συμβεί εκεί ποτέ. Παναθηναϊκό Στάδιο.
11. Καλή προσπάθεια, όμως η αρχιτεκτονική δεν είναι αυθεντική. Ναός της Αθηνάς Νίκης
12. Δεν υπάρχει τίποτα το ιστορικό σε αυτά τα «παλαιά» κτίρια. Ρόδος.
13. και η Αθήνα στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Πλατεία Μοναστηρακίου.
14. Τα Μουσεία είναι απογοητευτικά. Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης.
15. Η Τέχνη είναι κατηγορηματικά κοινότοπη. Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης.
16. Η ελληνική σαλάτα είναι απολύτως υπερτιμημένη
17. Και ποιος θα έτρωγε... γύρο;
18. Σ' αυτή τη χώρα δεν υπάρχει πουθενά ίχνος πολιτισμού ή θρησκείας. Σίφνος.

19.  Αυτό το αποκαλείς αγιογραφία; Έλα, Ελλάδα, σε παρακαλώ! Μονή Οσίου Λουκά.
20. Αλήθεια, σε ικανοποιεί αυτή η θέα; Σίφνος.
21. Κι αυτό; Νίσυρος, Νικειά.
22. Ναι. απολύτως όχι. Χανιά.
23. Αυτά τα ηλιοβασιλέματα είναι τόσο βαρετά. Αντίπαρος.
24. Αυτή η θέα κραυγάζει μετριότητα. Μεσσηνία.
25. Σοβαρά τώρα, γιατί να θέλει κάποιος να επισκεφθεί την Ελλάδα; Σαντορίνη


14.2.15

Οι Πέτρες Της Ψυχής μου

Αναρωτιέμαι αν η ανάγκη μ έκανε
να τριγυρνώ σε δρόμους λασπωμένους
με μια βαλίτσα γεμάτη πέτρες και κοχύλια
Τα μάζευα με προσοχή στα ταξίδια μου
ένα για κάθε φίλο που συναπάντησα
κι άλλα τους τα δωσα, άλλα τα κατάπια
μα τα πιο πολλά ξεμείναν
και τώρα μαζί μου θα τα κουβαλώ
μέχρι να βρουν αποδέχτη
Άραγε ο φύλακας του Αχέροντα μια βαλίτσα

γεμάτη βότσαλα θα πάρει στο σκαρί του;

Σάββατο σήμερα …
Πονάω όταν χαλάνε οι ισορροπίες μου, όταν 
η πλάστιγγα αποφασίζει να γείρει στα σκοτάδια … γι αυτό 
και ήθελα να δω τις μέρες που πέρασαν στα λευκά !
Αυτό το κακό έχουν οι φωτογραφίες.
Μένουν να σου θυμίζουν μόνο τα όμορφα.

Ίσως γιατί τα άσχημα δεν χρειάζονται απεικόνιση, αυτά 
αφήνουν χαραγματιές που μόνο ο χρόνος μπορεί να απαλύνει …
Levina



12.2.15

Ανάσα Αξιοπρέπειας ... Οι Συγκεντρώσεις...

Σύνταγμα…
Τίποτα δεν μπορούσε να κρατήσει τους Έλληνες απόψε στα σπίτια τους… 
σε κάθε πόλη της χώρας μας, μέσα στην παγωνιά ενωμένοι , χαμογελαστοί, 
με αποφασιστική ματιά να βλέπουν στο μέλλον ένα καλύτερο αύριο βγήκαν 
στις πλατείες. 
Λαμία….


Πάτρα….


Θεσσαλονίκη 


Βόλος


Ηράκλειο, Χανιά, Καλαμάτα, σε όλες τις πόλεις της χώρας μας οι ίδιες ελπίδες

Και  σε άλλες πόλεις της Ευρώπης που ο λαοί τραβούν τα πάνδεινα για την λιτότητα
 που  τους επιβάλλεται από το πλουτοκρατικό καθεστώς των λίγων, των ισχυρών αυτού του κόσμου, χιλιάδες πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους…
Μπορεί να είναι πολύ σκληρό αυτό το bras de fer που διεξάγεται τις τελευταίες ημέρες, 
μπορεί να μην κατέληξε σε καμία συμφωνία το έκτακτο Eurogroup, αυτό ήταν αναμενόμενο... 
όμως...
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΑΧΗ , έγραφαν τα πανό …

Βενετία, Ρώμη, Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βρέμη, Βερολίνο, Λονδίνο…




Και φυσικά η Ευρώπη ετοιμάζει καινούργιες κινητοποιήσεις για τις 15 του μήνα…
Ένα μαζικό μήνυμα από όλους μας...
Συνεχίζουμε
Γιατί ΟΛΟΙ μαζί μπορούμε !




Οι φωτογραφίες των συγκεντρώσεων 
συλλέχθηκαν από το internet


10.2.15

Ανάσα Αξιοπρέπειας σε Όλη την Ελλάδα





Εδώ και λίγες ημέρες βλέπουμε την Ελλάδα να δίνει τον δικό της αγώνα 
κόντρα στην θέληση των πλουτοκρατών αυτού του κόσμου, ενάντια σε 
κάθε δυσοίωνη πρόβλεψη.
Η Ελλάδα που γονάτισε, που εξαθλιώθηκε, που έγινε το πειραματόζωο 
των Ευρωπαϊκών και όχι μόνο συμφερόντων, σηκώθηκε σταθερά στα πόδια της,
 ύψωσε το γενναίο ανάστημά της και φώναξε ένα βροντερό ΟΧΙ σε 
ότι την υποχρέωσαν οι δυνάστες της, ντόπιοι και ξένοι να υποστεί.

Η Ελλάδα δείχνει την υπερηφάνεια της.
Ο Λαός μας απέκτησε και πάλι την υπερηφάνεια του, 
την αξιοπρέπειά του, την ελπίδα του.

Τέλος στην βρώμικη παρένθεση της μεταπολίτευσης που 
ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και βρέθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Τα αίτια γι αυτό φωνάζουν, ζητούν δικαίωση και ελπίζω πως θα βρεθεί επιτέλους 
το δικαστικό σώμα που πραγματικά θα οδηγήσει τους υπαίτιους στην δικαιοσύνη.

Αύριο με αφορμή την έκτακτη σύνοδο του Eurogroup θα πραγματοποιηθούν συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις τις Ελλάδας με κυρίαρχη αυτή στο Σύνταγμα.
Θα είναι ένα μαζικό μήνυμα ενάντια στα μνημόνια και στους εκβιασμούς 
της Τρόικας,  για μια Ευρώπη αλληλεγγύης και πραγματικής Δημοκρατίας.

Ανάλογες συγκεντρώσεις προγραμματίζονται και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν να δώσουν τα ίδια με εμάς μηνύματα .

Δεν εκβιαζόμαστε
Δεν δεχόμαστε δυνάστες στην Ελλάδα μας
Δεν θα ανεχτούμε την Γερμανία των σκανδάλων να ορίζει τις τύχες μας.

Αύριο ας δώσουμε το παρόν. Όλοι μαζί, ανεξαρτήτων κομματικών απόψεων, 
δεν υπάρχουν χρώματα που να χωρίζουν την αγάπη μας για την πατρίδα μας.

Πρόκειται για το μέλλον μας.
Αύριο ενώνουμε τις φωνές μας, όλοι οι Έλληνες , με κάθε μέσο που μπορούμε .
Αύριο Τετάρτη και ώρα 18.00 στο Σύνταγμα



                                                                 Levina


6.2.15

Μια Φλόγα Είναι η Ελπίδα



Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα φαίνεται να έχουν ευτελιστεί. 
Όλα μοιάζουν να έχουν σκεπαστεί με λάσπη … οι θεσμοί, οι 
σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι ελπίδες , τα όνειρα.
Κι όμως να που έρχεται ένα Συμπόσιο ποίησης και βλέπω ότι 
η ψυχή λαχταρά να μιλήσει, να εκφραστεί , με εμπιστοσύνη να 
ξετυλίξει  τις σκέψεις της.
Κάπως έτσι μοιάζουν συμμετοχές στο Συμπόσιο που άψογα πάντα 
διοργανώνει η  Αριστέα μας και όσων είναι παλιοί γνώριμοι 
και ασχολούνται με την ποίηση και όλοι όσοι δοκιμάζουν, 
δειλά ακόμα για πρώτη φορά, αυτόν τον τρόπο έκφρασης.
Μιλώντας για την ελπίδα λοιπόν.............




Ελπίδα Φλόγα Ανήλεη


Στυλώνομαι κι αναθαρρεύω
ξεκορμίζω απ’ την γης που με κρατεί
σαν σκούληκας να σέρνομαι
λαγούμια στα σπλάχνα της ν’ ανοίγω
Κι εσύ νύχτα αδελφή μου
ως τον λόγο μου να αποσώσω
τον Ήλιο σφιχταγκάλιασε στον κόρφο σου
με τ’ άστρα σου ξεγέλα τον
κι από τα σκοτεινά τα στήθια σου
γάλα της λησμονιάς δως του να βυζάξει

Τα πόδια του Κύρη μου φιλώ
και στις βασανισμένες χούφτες του
τις μύριες σκέψεις μου απιθώνω
Κοιτώ δεξιά, κοιτώ ζερβά
κι ειν’ των προγόνων μου οι σκιές
που στους γερτούς του ώμους παραστέκουν
Τα χέρια, τα λυγισμένα γόνατα
τα θολωμένα σωθικά μου
τα νοιώθω ν’ αντρειεύουν

Περιφρονώ Σε Θάνατε γελώ και κράζω
Κόπιασε Φίλε Θάνατε, κόπιασε φόβε
Άνθρωπος είμαι σάρκα αδύναμη
καίγομαι και σπαρταρώ μα είμαι
πνεύμα περήφανο σπόρος του Κύρη μου
που τα χει μοιρασμένα
με καλοφροντισμένη τάξη
κι ας βάλθηκε το γένος
του άρπαγα τ’ ανθρώπου
ν ανασκαλεύει διαγουμίζοντας
την ισορροπία της γης

Κόπιασε Φίλε Θάνατε, κόπιασε φόβε
Ελπίδα βάφτισα της αλλαγής τον σπόρο
Άγριο  σπουργίτι πεινασμένο η ψυχή μου
γεμάτη πάθη κι ονείρατα αχόρταγα
κι ώσπου το ξημέρωμα να ‘ρθει
Αγώνα κι Ελπίδα του δίνω να χορτάσει_


Levina