6.4.14

Ιστορίες του καφενέ - Ημέρες Οργής

Ημέρες Οργής


Εκεί αρχές Σεπτέμβρη έκανε μια γερή ανακαίνιση ο κυρ Μιχάλης 
στο καφενείο.
Έφερε  δυο φοιτητές δίπλα από το Πολυτεχνείο που  ζητούσαν λίγο χαρτζιλίκι και του φρεσκάρισαν τους τοίχους, πέρασαν κι ένα χέρι λαδομπογιά τα παλιά τραπέζια, καθάρισαν και τις καρέκλες… έφερε
κι έναν πεινασμένο ζωγράφο που έφτιαχνε πορτραίτα στην ομόνοια
και του ζωγράφισε μια καινούργια ταμπέλα με φιοριτούρες και
περίτεχνα γράμματα, με την υπόσχεση να τον ταΐζει για ένα δίμηνο.

Δεν του στοίχισε τίποτα σχεδόν η όλη δουλειά αν και την ταμπέλα 
την πλήρωσε λιγάκι ακριβούτσικα μια και όσο αλάφρωνε η τσέπη του
τόσο μεγάλωνε η κοιλιά του ζωγράφου, αλλά δεν βαριέσαι; 
Οι δουλειές είχαν πάρει τα πάνω τους μετά από όλο αυτό. Τραβήχτηκε και αρκετός φοιτητόκοσμος στο μαγαζί κι έτσι αυτό 
που χρειαζόταν πια ο κυρ Μιχάλης ήταν δυο χέρια ακόμα, γιατί 
δεν τα έβγαζε πια πέρα μόνος του.
Τα χρόνια τον βάραιναν και ήταν κι αυτή η ποδάγρα που ερχόταν
κάθε τόσο να του θυμίσει πως δεν ήταν παιδάκι για να τα προλαβαίνει όλα και πως έπρεπε να κόψει και το πιοτό.
Αν και γι αυτό το τελευταίο είχε και μια δικαιολογία.
«Αρώματα πουλάω ;» έλεγε στον γιατρό του που τον μάλωνε «ούζο
και καφέδες πουλάω γιατρέ μου, αν πούλαγα αρώματα θα έβαζα 
πατσουλί, τώρα πίνω κανένα ουζάκι με τον πελάτη, για να μη νοιώθει
μόνος!»
Α όλα κι όλα! Τους αγαπούσε τους πελάτες του ο κυρ Μιχάλης, το είχε
 για λειτούργημα το επάγγελμα του καφετζή,
τους ένοιωθε πότε ήταν στις χαρές τους και πότε είχαν ντέρτια και 
τους έκανε παρέα κι εκεί επάνω στο πιοτό αυτοί άνοιγαν την καρδιά
τους και μετά έφευγαν ξαλαφρωμένοι, λες και είχαν πάει στον εξομολόγο τους. Γιατί μη νομίζεις… και το ούζο σε εξομολογεί …  θες δεν θες.
Δεν χρειάστηκε να ψάξει μακριά για υπάλληλο, τόσος φοιτητόκοσμος
περνούσε απ’ εκεί. Μόλις το ανέφερε , την άλλη στιγμή βρέθηκε με το
Μαράκι βοηθό. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα που δεν το έπιανε το μάτι σου αλλά αληθινή σβούρα, πρόθυμη, έτοιμη να κάνει όλες τις δουλειές του μαγαζιού.

Δυο μήνες μόνο ήταν το Μαράκι στο μαγαζί και όλα περνούσαν από
τα χέρια της.
Έφτιαχνε καφέδες, ετοίμαζε τους μεζέδες για τα ουζάκια, έκανε την
λάντζα, φρόντιζε να κρατά καθαρά τα τασάκια και τα τραπέζια και 
μόλις τελείωνε και ήταν να κλείσουν το μαγαζί, βούταγε την 
σφουγγαρίστρα απ’ τα χέρια του και έκανε το πάτωμα να λάμπει. 
Τίποτα δεν τον άφηνε να κάνει ο κυρ Μιχάλης κι εκείνος την 
καμάρωνε και την πρόσεχε μη την πειράξει κανένας κορίτσι πράμα 
ανάμεσα σε τόσους άντρες.
Μόνο που τον είχε πιάσει και πάλι αυτή η ρημάδα η ποδάγρα. Με 
δυσκολία περπατούσε, σερνόταν από το σπίτι στο μαγαζί κι από το 
μαγαζί στο σπίτι και μόνο η Μαρία κρατούσε το μαγαζί πια ολόκληρο 
χωρίς την βοήθειά του. Δεν μπορούσε ο καημένος ούτε έναν καφέ να 
σταθεί όρθιος να φτιάξει .... πλησίαζε κι η γιορτή του Πολυτεχνείου 
και το ήξερε πως είχαν πολύ δουλειά αυτό το τριήμερο. 
Πως θα τα έβγαζε το Μαράκι πέρα ολομόναχο; Όχι πως την 
φοβόταν… του είχε αποδείξει πόσο καλά τα κατάφερνε, αλλά και 
με την τριπλάσια δουλειά στους ώμους της ; …
«Μην ανησυχείς κυρ Μιχάλη μου» τον καθησύχασε η Μαρία « κάτσε
στο σπίτι σου να γίνεις καλά και θα με βοηθήσουν τα παιδιά αν 
χρειαστεί, εγώ θα έρχομαι το βράδυ να κάνουμε λογαριασμό και να 
σου δίνω το ταμείο»
Τα παιδιά ήταν οι συμφοιτητές της που πάντα έβαζαν το χεράκι τους 
στα δύσκολα κι έτσι ο κυρ Μιχάλης μη έχοντας κι άλλη επιλογή αφού 
τον έσφαζαν οι πόνοι έκατσε στο σπίτι του να κάνει κι αποτοξίνωση, 
να πιεί και το γαλατάκι του να συνεφέρει τα πόδια του που είχαν γίνει τούμπανο και δεν χώραγαν ούτε στα παπούτσια του.

Ξεσήκωναν τον κόσμο τα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου, καλούσαν τον κόσμο στην μεγάλη πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία με 
τραγούδια και συνθήματα, τραγούδια που έδιναν τον ρυθμό για να 
μεγαλώνουν τα όνειρα για το αύριο,  για να καταπατηθεί η αδικία, για την νίκη της Δημοκρατίας…
_Ποιος την ζωή μου
Ποιος την κυνηγά_
Ακουγόταν από τα μεγάφωνα η φωνή της Φαραντούρη και είχε 
γεμίσει κόσμο όλη η περιοχή του Πολυτεχνείου. Όλοι ήθελαν να 
προσκυνήσουν την ματωμένη σημαία και τα κάγκελα που πριν δυο 
χρόνια έριξε το τανκς εκείνη την μαύρη νύχτα.
Το μικρό καφενεδάκι γέμιζε από κάθε λογής ανθρώπους που ερχόταν από όλα τα μέρη της Ελλάδας για να παρευρεθούν σε αυτό το λαϊκό 
προσκύνημα … ακόμα και πούλμαν από την Κρήτη, από την 
Αλεξανδρούπολη, από την Θεσσαλονίκη είχαν φτάσει γεμάτα κόσμο.
Πολυτεχνείο, Εξάρχεια, Βάθη, Ομόνοια μιλιούνια κόσμου κι ας 
γνώριζαν ότι δεν θα τους επέτρεπαν να ολοκληρώσουν την πορεία.
Χιλιάδες και οι αστυνομικοί, οι Αύρες σε κάθε γωνία γύρω από το 
πολυτεχνείο και οι κλούβες έτοιμες να παραλάβουν καινούργιους 
πελάτες για την ασφάλεια και φυσικά ασφαλίτες σε κάθε μέρος. Ακόμα και στο μαγαζάκι του κυρ Μιχάλη μπαινόβγαιναν παριστάνοντας πως ήταν μέρος του κόσμου, ενώ έκαναν μπαμ από μακριά ποια ήταν η 
δουλειά τους. Έστηναν αυτί στα διπλανά τραπεζάκια να πιάσουν 
καμιά κουβέντα αλλά τα παιδιά μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων 
ορμηνεμένα από την Μαρία που γνώριζε ποιοι ήταν οι μόνιμοι πελάτες του καφενείου και ποιοι ήταν αυτοί με τις φαρδιές πλάτες και τα κοντοκουρεμένα μαλλιά.


Κυριακή μεσημέρι και έφτασε με κόπο στο μαγαζί ο κυρ Μιχάλης να 
δει τι γίνεται. Φοβόταν πως θα είχαν φασαρίες κι η Μαρία δεν θα 
μπορούσε να τα βγάλει πέρα.
Την προηγούμενη χρονιά είχαν σπάσει όλα τα μαγαζιά από τα 
Εξάρχεια μέχρι την Βάθη. Το καφενεδάκι του ήταν από τα λίγα που 
γλύτωσαν.
Μα και ποιος θα το άγγιζε που όλοι το γνώριζαν ότι ο κυρ Μιχάλης 
δεν χαμπάριαζε ούτε από αστυνομίες, ούτε από δικτατορίες, ούτε από χαφιέδες και είχε μια αγκαλιά για όλο τον κόσμο που έμπαινε στο 
κατώφλι του.
«Θα πας στην πορεία κι εσύ Μαρία; » ρώτησε την κοπέλα κι εκείνη 
με μάτια που έλαμπαν του απάντησε…
«Είμαι στην περιφρούρηση κυρ Μιχάλη, τώρα θα έκλεινα να φύγω με 
τα παιδιά»
«Ποια περιφρούρηση βρε που είσαι μισή πίνα άνθρωπος… να 
προσέχεις Μαρία μου» πρόσθεσε ο κυρ Μιχάλης « θα γίνουν 
επεισόδια, αχ και να ‘χα τα πόδια μου, πρώτος μαζί σας θα ήμουν! 
και άκου… δεν θα κλείσω το μαγαζί, εδώ θα σε περιμένω να γυρίσεις 
να μου πεις ότι είσαι καλά και μετά θα φύγω»
Τον άκουσε και δεν τον άκουσε η Μαρία καθώς έβγαλε φτερά στα 
πόδια και πέταγε προς την Ομόνοια να προλάβει τους δικούς της … 
η πορεία είχε ξεκινήσει.

Κύλησαν αργά οι ώρες που περίμενε ο κυρ Μιχάλης, καθισμένος 
ολομόναχος κοντά στο παράθυρο με έναν κρύο Ελληνικό στο 
πορσελάνινο φλιτζανάκι δίπλα του και με ένα τασάκι γεμάτο 
αποτσίγαρα. Το ήξερε πως είχαν αρχίσει οι φασαρίες, άκουγε τους 
κρότους, τα σφυρίγματα, τα τρεχαλητά, έβλεπε τις σκιές που 
γλιστρούσαν μέσα στο σκοτάδι. Κάποια στιγμή μια ομάδα κοντά στα 
δέκα άτομα, μπούκαραν στο μαγαζί .
Πετάχτηκε επάνω ο κυρ Μιχάλης.
Ήταν όλα παιδιά και είχαν ανάμεσά τους και τρία κορίτσια, η μια 
ήταν η Μαρία.
Τρόμαξε να την γνωρίσει ο Κυρ Μιχάλης. Όλοι ήταν με πρησμένα 
μάτια που έσταζαν αίμα από τα δακρυγόνα, με ταλαιπωρημένα ρούχα και χέρια που έτρεμαν από την αγωνία.
Η Μαρία κρατούσε το χέρι της δεμένο με ένα μαντήλι και από την 
χλωμάδα του προσώπου της φαινόταν πως πονούσε πολύ.
Την έβαλαν να καθίσει.
«Καθώς τρέχαμε, παραλίγο να πιάσουν την Μαρία, την χτύπησαν με 
τα γκλομπ και μάλλον της έχουν σπάσει το χέρι» ενημέρωσαν τον 
κυρ Μιχάλη «τρομάξαμε να τους την πάρουμε από τα χέρια τους, 
αλλά μας κυνηγά μια ολόκληρη διμοιρία Ματατζήδες, πρέπει να 
φύγουμε κυρ Μιχάλη, εσύ κρύψε την Μαρία όπου μπορείς , δεν 
γίνεται να τρέξει άλλο μαζί μας»
«Γρήγορα… έρχονται» φώναξε ένα παιδί που φύλαγε τσίλιες στην 
γωνία .
Είχαν παγιδευτεί στο καφενείο , δεν θα προλάβαιναν να κάνουν δέκα βήματα και θα τους έπιαναν.
«Ανεβείτε στο πατάρι και μη βγάλετε άχνα» τους πρόσταξε ο κυρ Μιχάλης « εγώ θα πάρω την Μαρία να φύγουμε και θα κλειδώσω το 
μαγαζί, θα σας ανοίξω το πρωί. Τηλέφωνο υπάρχει να ειδοποιήσετε 
τις μανάδες σας ότι είστε καλά και να φάτε, έχει ψωμί και τυρί στο 
ψυγείο»

Μέσα σε δευτερόλεπτα  έσβησαν τα φώτα στο μαγαζί , κλείδωσε την 
πόρτα ο κυρ Μιχάλης και κατέβασε και το ρολό σαν να μην τον 
πονούσαν πια τα πόδια του, σα να ήταν είκοσι χρονών. Είχε ευθύνη 
απέναντι στα παιδιά. Απέναντι στην Μαρία που ακουμπούσε στον 
τοίχο για να μη πέσει. Στο σπίτι θα μπορούσε να της δώσει τις πρώτες βοήθειες τουλάχιστον.
Πέρασε το χέρι από τους ώμους της για να την στηρίζει και ξεκίνησαν  για το σπίτι του κυρ Μιχάλη, κάμποσα τετράγωνα πιο πέρα.
Ένα  αποπνικτικό σύννεφο πλανιόταν στον αέρα , σαν να είχαν 
βομβαρδίσει την Αθήνα με τόνους πιπεριού που σου έκοβε την 
ανάσα και έτσουζε φρικτά τα μάτια και τα ρουθούνια.
Πριν φτάσουν στην γωνία της 3ης Σεπτεμβρίου έπεσαν επάνω στα 
Ματ που έτρεχαν να βρουν που κρύφτηκαν τα παιδιά. Κάπως τους 
κοίταξαν περίεργα, αλλά ο γέρος που σβαρνούσε τα πόδια του και 
το κοριτσάκι που τον κρατούσε δεν ήταν ο στόχος τους κι έτσι τους 
άφησαν να περάσουν.
Μόλις δεν τους έβλεπαν πια, βοήθησε την Μαρία να δέσει και πάλι 
το χέρι της που μέχρι τότε έμοιαζε να τον στηρίζει για να περπατά 
εκείνος και προχώρησε με πιο γρήγορο βήμα  να φτάσουν σπίτι για 
να δει τι θα μπορούσε να κάνει.
Για νοσοκομείο ούτε λόγος. Αυτή την βραδιά όποιος ζητούσε βοήθεια και μάλιστα φοιτητής και χτυπημένος πήγαινε κατευθείαν στο στόμα 
του λύκου.
Ξαφνικά ένα βαρύ χέρι έπεσε στον ώμο του.
«Κυρ Μιχάλη τι κάνεις έξω τέτοια ώρα;»
Τρέμοντας γύρισε ο κυρ Μιχάλης και η Μαρία και βρέθηκαν εμπρός 
σε έναν από τους Ματατζήδες, με την ασπίδα και το γκλομπ στην 
μέση του.
«Αργύρη εσύ είσαι;»
Τον ήξερε τον Αργύρη ο κυρ Μιχάλης, ήταν παλιός πελάτης του 
μαγαζιού, είχαν βγάλει επάνω στο ποτό αρκετές φορές τα εσώψυχα 
τους.
«Που πας τέτοια νύχτα κυρ Μιχάλη, γίνεται χαλασμός, το κορίτσι τι 
το  τραβάς, δεν βλέπεις που είναι χτυπημένο ;»
Τους είχε καταλάβει ο Αργύρης και τι δικαιολογία να του έλεγε τώρα; 
Καλύτερα να έλεγε την αλήθεια. Δεν ήταν κακός άνθρωπος ο Αργύρης.
«Σπίτι μου πάμε Αργύρη, η Μαρία είναι σαν κόρη μου και την 
σακατέψατε γιατί μπήκε στην πορεία»
Έπαιξαν τα βλέφαρα του Αργύρη αλλά δεν κατέβασε τα μάτια.
«Πρέπει να πάει σε γιατρό κυρ Μιχάλη»
«Για να την χώσετε στα μπουντρούμια της ασφάλειας αύριο Αργύρη; Ξέχνα το, σπίτι θα την πάω, τράβα στην δουλειά σου»
« Άκου κυρ Μιχάλη, το κορίτσι πρέπει να πάει σε γιατρό, θα την πάω 
εγώ και μη φοβάσαι, δεν θα την πειράξει κανένας, έχω γιατρό δικό μου, δείξε μου εμπιστοσύνη και αύριο εγώ θα στην φέρω αν είναι καλά όπου θέλεις, στο σπίτι σου , στο καφενείο, όπου εσύ θες»
Η Μαρία κόντευε να λιποθυμήσει από τον πόνο που είχε το χέρι της, 
λες και χίλια σφυριά κοπανούσαν το κορμί της και μόλις που 
στεκόταν στα πόδια της πια. Δεν είχε και πολλές επιλογές ο κυρ Μιχάλης. Πώς να κρατήσει το κορίτσι στο σπίτι με σπασμένο χέρι; 
Τουλάχιστον είχε εμπιστοσύνη πως ο Αργύρης θα βοηθήσει.
«Αργύρη θα σ’ εμπιστευτώ, η Μαρία μου υποφέρει, πρόσεξε το 
κορίτσι και τα μάτια σου. Πέρνα το πρωί από το μαγαζί να μου πεις 
που θα την έχεις και πως είναι, θα σε περιμένω»
Αγκάλιασε την Μαρία με δάκρυα στα μάτια και μετά την άφησε στον 
Αργύρη και έφυγε με βαριά βήματα για το σπίτι.
Θα ήθελε να γυρίσει στο μαγαζί του, να καθίσει δίπλα στα παιδιά που ήταν μέσα κλεισμένα ,να περάσει αυτή η νύχτα, αλλά έπρεπε να 
απομακρυνθεί από εκεί, να μη τραβήξει άλλο την προσοχή.
Ξημερώματα σχεδόν γύρισε στο καφενείο.
Στον δρόμο ελάχιστοι κυκλοφορούσαν και η ατμόσφαιρα είχε την 
γεύση ταγγισμένου λαδιού που σου κάθεται στον λαιμό και δεν σε 
αφήνει να ανασάνεις.
Άνοιξε το ρολό, άναψε τα φώτα και τότε κατέβηκαν από το πατάρι 
τα παιδιά που είχαν κουρνιάσει σαν φοβισμένα πουλιά να 
προστατευθούν κάτω από τις φτερούγες του γέρου καφετζή.
Με ευγνωμοσύνη τον γέμισαν ευχαριστίες αγκαλιές και φιλιά και 
ρωτούσαν για την Μαρία.
Ο κυρ Μιχάλης τους ενημέρωσε τι είχε γίνει και πως τώρα περίμενε 
κι αυτός νέα της και μετά έφυγαν γελώντας, έχοντας ήδη ξεχάσει τις 
ώρες αγωνίας, τις τρεχάλες, τα δακρυγόνα , κρατώντας μόνο το γέλιο, το τραγούδι που είχαν στο στόμα την προηγούμενη μέρα, το πώς 
ξεγελούσαν τους Ματατζήδες παίζοντας κλεφτοπόλεμο μαζί τους.
Και πάλι οι ώρες κυλούσαν αργά για τον κυρ Μιχάλη, λίγοι οι πελάτες εκείνη την μέρα κι έτσι πάλι με τον καφέ και το τσιγάρο να κάθεται και να περιμένει.
Θα ήταν κοντά μεσημέρι όταν φάνηκε ο Αργύρης που έφερε την 
Μαρία και πετάχτηκε σαν έφηβος επάνω ο κυρ Μιχάλης να τους 
αγκαλιάσει και τους δυο. Εκείνον γιατί φάνηκε αληθινός φίλος και 
την Μαρία γιατί την αγαπούσε πραγματικά σαν κόρη του.
Το χέρι της κοπέλας ήταν μπανταρισμένο, ευτυχώς δεν ήταν σπάσιμο 
του είπαν, μόνο ένα ραγισματάκι που σε ένα μήνα θα ήταν και πάλι 
καλά.
Ο Αργύρης είχε καταφέρει να περάσει την Μαρία για κόρη της αδελφής του,  πως τάχα τους το είχε σκάσει και είχε μπει στην πορεία και τώρα μόλις γινόταν καλά θα της έριχνε ένα βρωμόξυλο  που τον παράκουσε σαν θείος της που ήταν!
«Σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα ‘θείε’» του είπε η Μαρία…
«Να είσαι καλά ανιψούδι μου!» Της απάντησε ο Αργύρης και έφυγε 
να πάει σπίτι του να ξεκουραστεί. Ήταν μεγάλη η μέρα και ακόμα 
μεγαλύτερη η νύχτα που πέρασε.

«Και τώρα Μαρία ; τι κάνουμε ;» Ρώτησε ο κυρ Μιχάλης την κοπέλα 
όταν έμειναν μόνοι τους. « Πως θα τα βγάλουμε πέρα στο μαγαζί, εσύ με ένα χέρι και εγώ με τα άχρηστα πόδια μου;»
Χαμογέλασε πονηρά η Μαρία και έσκυψε κοντά του.
«Πολύ εύκολα κυρ Μιχάλη… θα μου δώσεις εσύ ένα χέρι , θα σου 
δώσω κι εγώ κάτι από πόδι και όλα θα πάνε καλά!»

Το τρανταχτό γέλιο του κυρ Μιχάλη ακούστηκε δυο τετράγωνα πιο 
πέρα.


Levina
'για τον πατέρα μου'






Οι δημοσιευμένες «ιστορίες του καφενέ»  μέχρι τώρα είναι…





44 σχόλια:

  1. Yπέροχο!!!!....
    Δεν βρίσκω λόγια... συγνώμη αλλά έχω μείνει αποσβολωμένη απ' την προβολή της ιστορίας σου στο μυαλό μου...
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαλημέρα Μαρία μου, μου έγραψες ένα υπέροχο κοπλιμέντο
      και σ' ευχαριστώ γι αυτό!
      Κι εσύ εύχομαι να είσαι καλά και σου στέλνω τα φιλιά και την αγάπη μου.
      Πολύ Καλημέρα :-)

      Διαγραφή
  2. Tαξίδεψα σ' άλλες εποχές και το είχα ανάγκη Εύη μου.
    Εποχές που οι άνθρωποι άπλωναν τα χέρια ο ένας στον άλλο
    και όλοι μαζί γίνονταν πολλοί και αποτελεσματικοί.
    Ο δικός σου καφενές ήταν πολύ συγκινητικός.
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλυκιά μου Φλώρα, τότε δεν κυριαρχούσε τόσο πολύ πια το Εγώ μας. Άπλωνε πιο εύκολα το χέρι βοήθειας ο ένας στον άλλο, υπήρχε περισσότερος σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη και αλληλεγγύη και δεν έβγαιναν οι ντουντούκες να διαλαλήσουν την καλή την πράξη. Όλα γινόντουσαν ήσυχα, αθόρυβα… τόσο φυσικά σαν την ροή της ζωής.
      Δεν έβγαιναν φωτογραφίες την ώρα της αλληλεγγύης, δεν έβγαινε παράρτημα για το ‘’δόσιμο’’ ψυχής και υλικών αγαθών.
      Δεν χρειαζόταν το μπράβο για να νοιώσει κάποιος καλά.
      Έφτανε που έκανε την καλή του πράξη.
      Κάπως έτσι δεν ήταν Φλώρα μου;
      Σε φιλώ , σου εύχομαι καλή εβδομάδα
      και σου στέλνω πολλές Καλημέρες :-)

      Διαγραφή
  3. Γεμάτη εικόνες, μυρωδιές, αγωνία.
    Πολύ όμορφη!
    Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μνήμες Μαρία μου... δικές μου τουλάχιστον...
      Να είσαι καλά κοριτσάκι μου, σε φιλώ
      και σου εύχομαι καλή εβδομάδα να έχεις :-)

      Διαγραφή
  4. Εξαιρετική η ιστορία σου! Ακολούθησα τα βήματα της Μαρίας και έζησα μαζί της στιγμές έντασης.
    Να είσαι καλά.
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Ελένη μου για τα λόγια σου ...
      Να είσαι καλά κι εσύ καλή μου και να έχεις μια όμορφη εβδομάδα.
      Πολύ Καλημέρα εύχομαι :-)

      Διαγραφή
  5. Μας πήγες σε μια άλλη εποχή Λεβίνα μου και την απέδωσες έτσι ώστε μπήκα μέσα στην ιστορία, την έζησα!
    Πρέπει να είναι πραγματική ε;
    Καλό βράδυ και σε ευχαριστούμε για όσα μοιράστηκες μαζί μας! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με μερικές μικρές διαφοροποιήσεις ναι είναι πραγματική Αριστάκι μου...
      αλλά είπαμε... 'ποιητική αδεία' επιτρέπονται μερικές μετατροπές της πραγματικότητας :-)
      Καλή εβδομάδα κορίτσι, σ΄ ευχαριστώ και εύχομαι να είσαι καλά...
      Καλή σου μέρα :-)

      Διαγραφή
  6. Όμορφα γραμμένη ιστορία, επίκαιρη επί …δεκαετίες. Κι όλο με την αγωνία τής ενδεχόμενης ανατροπής. Με λυτρωτικό ευχάριστο τέλος. Σαν διήγηση αυτόπτη μάρτυρα. Και σαν ρεπορτάζ. Αναβλύζει η αλληλεγγύη μέσα από την τραχύτητα των καταστάσεων και βέβαια το πολιτικό μήνυμα.
    Να είσαι καλά, Levina.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ μου Άρη...
      Θα έλεγα … ολίγον από αυτόπτης μάρτυρας… στις παρυφές αυτής της ιστορίας… το μικρό κορίτσι που βολτάρει από το σπίτι του στο καφενείο της στοάς, που μπαινοβγαίνουν χιλιάδες άνθρωποι, φοιτητές, οδηγοί λεωφορείων, δημόσιοι υπάλληλοι, μεγαλοστελέχη, παπατζήδες, άστεγοι, βιοπαλαιστές… κι αυτό βλέπει, ακούει , παρατηρεί τα πάντα γύρω του και … μαθαίνει.
      Σε ευχαριστώ πολύ ...
      Να είσαι καλά κι εσύ εύχομαι και να έχεις μια όμορφη δημιουργική εβδομάδα...
      Την Καλημέρα μου :-)

      Διαγραφή
  7. Λεβίνα μου δεν έχω λόγια για να περιγράψω αυτό που νιώθω!
    Ρίγος σε όλη την διάρκεια!
    Το διάβαζα και με είχε φάει η αγωνία!
    Δεός πραγματικά!
    Πολλά φιλιά!
    Την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Έλενά μου, χαρά μου αν στα δημιούργησα όλα αυτά :-)
      Σ΄ ευχαριστώ πολύ κορίτσι μου, τα λόγια σου είναι προτροπή δημιουργίας !
      να είσαι καλά !
      Σε φιλώ και σου εύχομαι καλή εβδομάδα να έχεις :-)

      Διαγραφή
  8. Λεβινα μου καλημερα.
    Η ψυχη μου με επιασε, μιλαμε ειχα μπει τοσο εντονα μεσα στην ιστορια που ενοιωθα να μου κοβεται η ανασα!
    Μου αρεσε η οπτικη που της εδωσες! Μου αρεσε πολυ!
    Μπραβο μπραβο και παλι μπραβο!
    Ευτυχως που ο αστυνομικος την βοηθησε γιατι πιστευα πως στο τελος δε θα τη βοηθησει.
    Να εισαι καλα φιλη μου!
    Φιλακια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Κική μου ... αδιαμφισβήτητο ήταν πως θα βοηθούσε … αν δεν το έκανε πως θα παρουσιαζόταν ξανά στην πιάτσα, με τι μούτρα θα αντίκριζε τον ‘’κυρ Μιχάλη’’ όταν του έδωσε τον λόγο του σαν άντρας πως θα βοηθούσε;
      Γιατί βλέπεις καλό μου κορίτσι κάποτε υπήρχε Τιμή, υπήρχε ‘’λόγος’’ . Και οι ‘’της άλλης μεριάς’’ δεν ήταν όλοι έτοιμοι να ανασκολοπίσουν όποιον έπεφτε στα χέρια τους… υπήρχαν και φωτεινές εξαιρέσεις που αθόρυβα και ήρεμα βοηθούσαν.
      Παντού υπάρχει το καλό και το κακό, παντού υπάρχουν Eφιάλτες και τίποτα δεν είναι απόλυτο και ίδιο, είτε στους ‘’κλέφτες’’ είτε στους ‘’αστυνόμους’’.

      Σ’ ευχαριστώ Κική μου και σου εύχομαι καλή εβδομάδα να έχεις … σε φιλώ πολύ :-)



      Υγ. και μη μπλέξουμε αυτό που γράφω … την Τιμή του ανθρώπου με τα χρυσαυγίτικα παραληρήματα…

      Διαγραφή
  9. Πω πω!! Με μια ανάσα σε διάβασα, Λεβίνα μου. Έξοχη η ιστορία σου -που διάβασα παραπάνω ότι είναι και πραγματική- και τρομερά παραστατική. Μας έβαζες κατευθείαν στο κλίμα και την ζούσαμε.
    Βρίθει μηνύματα κι αξίες. Μπράβο!!!!!!!!

    Να είσαι καλά!! Καλή βδομάδα!!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εσύ να είσαι καλά Λυσιππάκι μου και σ' ευχαριστώ πολύ.
      Είναι χαρά μου να νοιώθω ότι καταλάβατε τι όμορφα μηνύματα περνούν αυτές οι ιστορίες του παρελθόντος μας .
      Να έχεις ένα όμορφο απόγευμα :-)

      Διαγραφή
  10. Ηταν σαν να το εβλεπα, σαν να το ζουσα! Υπεροχη η εποχη που διαλεξες να μας ταξιδεψεις! Φιλακια πολλα! Καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι πως η Κανελλάκη κι η Αριστέα με την ιδέα τους με γύρισαν πολύ πίσω... στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια... οπότε παρέσυρα κι εσάς στο δικό μου ταξίδι του χρόνου...
      Καλό απόγευμα σου εύχομαι... Σε φιλώ :-)

      Διαγραφή
  11. !!!!!!!!!!!
    Θες δε θες.

    Θα ευχομουν και σημερα
    καποιοι να προστατευαν τους "κατατρεγμενους" και αδυναμους
    κατω απο τις φτερουγες τους,
    Ειναι συγκινητικη η αλληλεγγυη
    οταν εκδηλωνεται.

    καλησπερα ,λιβελουλα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θες δε θες ... :-)

      καλό απόγευμα μελένια μ !




      Διαγραφή
  12. Πριν αρχίσω να διαβάζω την ιστορία σου Εύη μου, ομολογώ πως σκέφτηκα, "ωχ! λες να βγάλει πάλι θλίψη, μαυρίλα και απελπισία η φίλη μου;" και έπεσα εντελώς έξω!!!
    Πιο αισιόδοξα, πιο όμορφα, πιο παραστατικά, πιο αληθινά, δεν θα μπορούσες να διηγηθείς μια ιστορία αληθινών Ανθρώπων που άσχετα απ' το επάγγελμα τους, (ακόμα και ο "μπάτσος") δεν εκδηλώνονται μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις!

    ΑΦιλάκια και χίλια μπράβο σου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να που σε ξάφνιασα μαγισσούλα :-)
      Το ξέρω πια... δεν το 'χεις με τα σκούρα χρώματα αλλά έλα που μου βγαίνουν
      χωρίς να το καταλαβαίνω!! Τουλάχιστον τα αφήνω να παραμένουν στα γραπτά μου
      κι όχι στην ζωή μου :-)
      Φιλιά πολλά γειτονάκι, σ' ευχαριστώ πολύ
      και σου εύχομαι καλό απόγευμα !!!

      υγ. Σου ετοιμάζω ακόμα ένα κομμάτι
      κι αυτό πραγματικά θα σε κάνει να γελάσεις...

      Διαγραφή
  13. Αυτή την ιστορία δεν τη διαβάζουμε απλά...είναι τόσο καλογραμμένη και καταπιάνεται με ένα τόσο ιδιαίτερο θέμα αναδεικνύοντας ταυτόχρονα κι άλλα, που τη ζούμε κυριολεκτικά...μπαίνουμε εδώ και μεταφερόμαστε αυτόματα στην εποχή εκείνη και στο κλίμα της...
    Να είσαι καλά!
    φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαράκι μου σ' ευχαριστώ πολύ ... ήταν η πρώτη ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό όταν άρχισε όλο αυτό με τις ιστορίες του καφενέ...
      Καλό απόγευμα σου εύχομαι ...
      Τα φιλιά μου :-)

      Διαγραφή
  14. Ημέρες οργής, δε λες τίποτα... Ημέρες και νύχτες γραμμένες με μαύρα γράμματα στην ιστορία της χώρας... Να είσαι καλά Λεβίνα και καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα !
      Καλό απόγευμα Πετράκι μου...
      Τα φιλιά μου :-)

      Διαγραφή
  15. Εύη, χαίρομαι, πολύ χαίρομαι για όσα με με ανάσα διάβασα σε αυτή την ιστορία.
    Από καρδιάς όλα και δείχνουν την ψυχή σου. Μετά από αυτό, περιμένω πολλά από σένα.
    Πολύ σε ευχαριστώ γι όσα πήρα σήμερα.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια ... ανεβάζουν ψηλά τον πήχυ !
      Ελπίζω να μη σ' απογοητεύσει η συνέχεια...
      Καλό απόγευμα εύχομαι :-)

      Διαγραφή
  16. Είναι σα να μας παίρνεις από το χέρι και να μας μεταφέρεις σε κάθε στιγμή και στιγμούλα της ιστορίας..!!
    Ευχαριστούμε γι αυτό το ταξίδι!!
    Καλή συνέχεια!:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταξίδι από αυτά που ποτέ δεν γίνεται να ξεχάσεις αλλά και που εύχεσαι να μη ξανασυμβούν !
      Σ' ευχαριστώ Σόφι μου ...
      να είσαι καλά !
      Καλό βράδυ :-)

      Διαγραφή
  17. Τοσο ρεαλιστικη η ιστορια που μας εγραψες
    Γεματη μνημες και αναφορες απο μια ασχημη περιοδο της νεοτερης ιστοριας
    Ολα αυτα περασαν μπροστα μου, σαν μια απρομαυρη ταινια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ κάπως έτσι τα έχω μέσα μου... σαν ασπρόμαυρη ταινία ...
      ένα κατακερματισμένο φιλμ από παραστάσεις που μόνο πια
      η φαντασία μου μπορεί να συμπληρώσει.
      Ας πάνε κι ας μην ξανάρθουν όλα αυτά καλέ μου Velvet !
      Καλό βράδυ να έχεις :-)

      Διαγραφή
  18. Πάντρεψες αριστοτεχνικά τις ιστορίες καφενείου με αυτές του Πολυτεχνείου. Μπορεί σήμερα με ευθύνη πολλών, κυρίως «αριστερών», οι ιστορίες του Πολυτεχνείου να απαξιώνονται, για όσους όμως έζησαν αυτήν την εποχή ξέρουν πολύ καλά ότι ήταν ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί.
    Δεν ήξερες ποιον να εμπιστευτείς. Φοβόσουν να μιλήσεις για τις ιδέες σου εκτός και αν ήσουν του καθεστώτος.
    Χάρηκα για τον κυρ Μιχάλη που παρά τα χρόνια του ρισκάρισε όσα ακόμη του έμεναν.
    Χάρηκα για την κοπέλα γιατί δεν άφησε τον εαυτό της να ζει μέσα στη σαχλαμάρα που δικαιολογείται από την ηλικία της.
    Μου φάνηκε απίστευτη η αντίδραση του αστυνομικού. Άλλος στη θέση του μπορεί να εκμεταλλευόταν την υπόθεση για να πάρει προαγωγή.
    Όλη η ιστορία σου, από πάνω έως κάτω, αποπνέει την ελπίδα.
    Και αυτό είναι που μου άρεσε περισσότερο.
    Καλό βράδυ να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαλύθηκαν πια οι ιδεολογίες Πέτρο μου, το αρχηγιλίκι πλάνεψε πολλούς, μικρές διαφορές έγιναν ξαφνικά αγεφύρωτες και γεμίσαμε κόμματα δίχως προορισμό και πρόγραμμα… απαξιώθηκαν οι αξίες και ξαφνικά ντροπιάστηκε μια ολόκληρη γενιά που ήταν γεμάτη οράματα για το μέλλον.
      Τέλος πάντων… Ο δικός μου ‘’κυρ Μιχάλης’’ γεννήθηκε το 1914 Πέτρο μου κι έτσι είχε μάθει να ζει … τι μπορεί να φοβηθεί ένας άνθρωπος που πολέμησε στα βουνά της Αλβανίας, που έκανε φυλακές, που του σακάτεψαν την σπονδυλική στήλη από το ξύλο, που μπούκαραν στο σπίτι του και στην οικογένειά του και έψαχναν ντουλάπες και συρτάρια; Γι αυτόν στα 60φεύγα χρόνια του , με τόσα που είχαν δει τα μάτια του, δεν υπήρχε ρίσκο… η λέξη αλληλεγγύη προς πάσα κατεύθυνση ήταν τρόπος ζωής .
      Κι η αλληλεγγύη μεταξύ μας είναι ελπίδα.
      Να είσαι καλά .
      Καληνύχτα , ευχαριστώ :-)

      Διαγραφή
  19. Έπλεξες τόσο αριστοτεχνικά γεγονότα μιας εποχής με τον καφενέ που ξεχείλιζαν συναίσθημα, αλληλεγγύη μαχητικότητα! Υπέροχη ιστορία Levina μου, την έζησα βήμα βήμα με συγκίνηση κι ενδιαφέρον και κάποιες φορές φωτογράφιζαν κάτι από δικές μου μνήμες! Ευρηματική η ιδέα της Μαριας Κανελάκη, αναδύονται εξαίσια κείμενα από θαυμάσιους blogers με ταλαντούχα πένα!
    Να είσαι καλά κοπέλα μου και να έχεις ένα όμορφο βραδάκι! Φιλιά πολλά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Κατερινάκι μου... μια άλλη εποχή, με άλλες αξίες, με άλλα ιδανικά !
      Τα φιλιά μου και εύχομαι όμορφη μέρα να έχεις :-)

      Διαγραφή
  20. σαν ναμου εκει σε μια γωνια και βιωνα τις λαχταρες την αγωνια τα γελια και τα χαχανα σε ευχαριστω !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eγώ σ' ευχαριστώ marilise .
      Να είσαι καλά...
      Καλημέρα να έχεις :-)

      Διαγραφή
  21. Μπέσα, τιμή, αντριλίκι, ρίσκο, αλληλεγγύη, θυσία, ιδέες, πιάτσα, παντελόνια, λόγος...

    Έννοιες και λέξεις που, όσα... like και αν μπουν στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, όσο κι αν μεταλλαχθούν οι κοινωνίες και οι γειτονιές, οφείλουν να αποτελούν "σημαίες" και να διδαχθούν από γενιά σε γενιά.

    Φωτεινή ιστορία, σκοτεινής εποχής, μα διδαχτικότατη, Levina!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιπαθώ τα like Θωμά, νοιώθω πως διαγράφουν , απαξιώνουν αυτό που θεωρητικά θέλουν να του πουν ότι το ενστερνίζονται... ένα like και καθάρισες μια κι έξω , αντί για συζήτηση, ανάπτυξη του θέματος, αντιρρήσεις έστω... προτιμώ τις αντιρρήσεις, τουλάχιστον μέσα από αυτές κάτι θα μείνει να θυμάσαι...

      Άραγε διδασκόμαστε ;

      Την Καλημέρα μου , καλό Σαββατοκύριακο σου εύχομαι :-)

      Διαγραφή
  22. Κρατιομουν κρατιομουν κ τελικα εκει που ακουγεται το γελιο τους στισ τελευταιες γραμμες, εγω τα εβαλα τα κλαμματα.....
    Φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ανέσυρες μνήμες και με ταξίδεψες σ΄ένα παρελθόν που εξακολουθεί να ζεί πολύ έντονα μέσα μου, ο φόβος, τα κυνηγητά, η αμφιβολία, η μαυρίλα, η αλληλεγκύη, το θάρρος, η αντίσταση.....όλα τα συμπεριέλαβες στη θαυμάσια διήγησή σου, Λεβίνα μου σ΄ευχαριστώ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

(Επειδή ο blogger καμιά φορά, "τρώει" τα σχόλια, πρίν το δημοσιεύσεις, κάνε ένα copy ώστε να μην το ξαναγράφεις σε περίπτωση που το εξαφανίσει)