25.11.13

Ύπνωση








Αναντίρρητα τους λόγους του λαοπλάνου ακολουθείς
πιστή οπαδός της γλυκερής φωνής του που δέσμια σε κρατά
σαν την μικρή τούφα των μαλλιών πίσω απ τ αυτί στηρίζει
και  λίγα λόγια τρυφερά  σου ψιθυρίζει







Συλλογή _ Τσιγαρόχαρτα_ Levina








22.11.13

Η Πορεία




Η  «Πορεία»  γράφηκε με αφορμή τις λέξεις από το blog της Φλώρας
Τρία χρόνια ταξιδεύουμε σε θολά νερά, δίχως να γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει 
το μέλλον …. Αυτή η σκέψη κυριαρχούσε στο μυαλό μου καθώς το έγραφα, 
ελπίζοντας πως κάποια στιγμή  θ  αλλάξει η πορεία  της ζωής μας .




Η  Πορεία

Σαν ήρθε εκείνη η μέρα του Χειμώνα που είχαμε ορίσει να βρεθούμε, 
η βροχή ξέπλενε τα βρώμικα πεζοδρόμια στέλνοντας στα ρείθρα τα λασπόνερα 
ανάκατα με κομμάτια από μισοφαγωμένα απομεινάρια,χαρτιά τσαλακωμένα και σπασμένα μπουκάλια.
Το ρολόι χτύπησε εβδόμη νυχτερινή κι εγώ αγκάλιασα τρυφερά τον ώμο σου
νοιώθοντας τα γόνατά μου να κόβονται από την αδυναμία της ψυχής.

Πώς  ν  αντικρύσω ξανά τους παλιούς μας φίλους, εκείνους που κάποτε
μαντήλια μας κουνούσαν στην προκυμαία όταν εμείς γελούσαμε, νομίζω
πως ερωτευμένοι θα ήμασταν τότε και δεχόμασταν ευχές για καλό κατευόδιο;
Πως γυρίσαμε έτσι και πάλι πίσω, με λευκά μαλλιά και ώμους κυρτωμένους
νικημένοι από της ξενιτιάς μας την μοναξιά;  Πουθενά της ευτυχίας δεν βρήκαμε 
την συνταγή κι ας αναποδογυρίστηκε ο κόσμος όλος κάτω από τις πατούσες μας 
που πληγωμένες τώρα αιμορραγούν την ώρα που τα μάτια μας δικαίωση ζητούν.

Επιστρέψαμε από της εξορίας μας την γη ζητώντας Παρθενώνες να στήσουμε
και την ψυχή μας μέσα να στεγάσουμε προτού οριστικά κι αυτή χαθεί στις
όχθες του Αχέροντα.

Νυχτώνει κι η βροχή ακόμα σταλάζει ρυθμικά επάνω στους τσίγκους της
αυλής μας, αποκεφαλισμένες σταγόνες λοξοδρομούν κι απάγκιο βρίσκουν
στα βλέφαρά μας.

Ανέμους γεμίζουν τα μαλλιά μου και με ελπίδα αναζητώ τις μορφές που βγαίνουν 
από τις σκιές. Γενέθλια έχει σήμερα η μοναξιά μας, κλείνει  χρόνους τρεις κι είναι 
αμέτρητες οι γροθιές π υψώθηκαν πίσω από  της Πανσέληνος το φως.

Τα μπράτσα ανοίγουν κι είμαστε εμείς ξανά στην ίδια γη …   Εσύ, εγώ,
η Μυρτώ, η Μαρία, ο Γιάννης, ο Πετρής …  μ ένα λυγμό αποχωρεί η νύχτα
κι ο ήλιος δείχνει την αυγή. Βουερό ποτάμι στους βρεγμένους δρόμους
κατηφορίζει ένα πλήθος που την ανάσα της ζωής συλλογιέται.
Μαζί τους κι Εσύ
σ ακολουθώ κι Εγώ.


                                                                              Levina 










Farshid Alizadeh (b. 1974, Northwestern Iran) - Sabalan, 2012
      Photography


20.11.13

Landfill Harmonic








Είναι στιγμές που ξυπνάς το πρωί και νοιώθεις πως αυτή η μέρα που ξημέρωσε είναι διαφορετική… ίσως επειδή ένας αυθάδης ήλιος ξεπέρασε το φράγμα της κουρτίνας και σου έριξε κατακούτελα μια ξανάστροφη αχτίνα να πριονίσει τα όνειρα της νύχτας και να σου δείξει τους δρόμους της μέρας…

Εκείνη την ώρα θέλω να χωθώ πιο βαθειά μέσα στα παπλώματα να περάσω μαχμουρλίδικa  το πρωινό   παίζοντας σκιομαχίες με τα απομεινάρια της νύχτας , μετασχηματίζοντας τον φανταστικό της κόσμο σε πραγματικότητα…
Τελικά δεν χρειάζεται να σπαταλήσω την ενέργειά μου σε ένα χαμένο από χέρι έργο και πετάγομαι όρθια φορώντας  ανάποδα την ζακέτα μου, το καταλαβαίνω γιατί δεν βρίσκω πουθενά την ζώνη για να την δέσω όταν αυτή κρέμεται πίσω μου σαν ουρά γάτας και την ώρα που πίνω την πρώτη γουλιά καφέ χαζεύω την χρωματική πανδαισία στις άκρες των ποδιών… μια κάλτσα μπλε με μικροσκοπικά λουλουδάκια κάνει παρέα σε μια ροζ ριγωτή  . Ουδεμία ευθύνη φέρω για το παράλογο της εικόνας … δηλώνω την αφηρημάδα μου και παίρνω άφεση αμαρτιών.
Ψάχνω να βρω τι μουσική θα μου ταίριαζε και βρίσκω αυτό που θέλω… την ευλογία να μπορείς να δώσεις ήχους και νότες μέσα από υλικά που μοιάζουν άχρηστα….
Βλέπω χαμογελαστά πρόσωπα, ακούω μουσική, ένα φλάουτο, ένα βιολί, βιολοντσέλο, μπάσο….
Αρμονία ψυχής
Για όλες τις ώρες της ψυχικής μας μιζέριας αντιτάσσω ένα Τσέλο φτιαγμένο από έναν άδειο ντενεκέ μηχανέλαιου.
Αρμονία !!!!







Levina