28.7.12

τι είδα και τι σκέφτηκα


Να λοιπόν που άρχισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2012
κι αν κάτι μου άρεσε πάρα πολύ σε αυτούς
ήταν οι τελετές έναρξης
που διοργάνωνε η κάθε χώρα
που αναλάμβανε αυτή την τιμή !




Με το ίδιο παιδικό ενδιαφέρον που δεν ξέφτισε με τα  χρόνια
κάθισα να παρακολουθήσω και αυτή την
τελετή που διοργάνωσε το Λονδίνο .
Σίγουρα ήταν μεγαλειώδης
δεν περίμενα και κάτι λιγότερο !!




Όμως
περίμενα κάτι διαφορετικό ... κάτι πολύ διαφορετικό
όταν μάλιστα με προϊδεάζουν ότι θα δω
την ιστορία της χώρας μέσα στην λίγη ώρα
που διαρκεί η τελετή και περίμενα
να  κάνω συγκρίσεις,  με  Αυστραλία, Κίνα, Ελλάδα ...




Δεν είδα αυτό που περίμενα ...
Η ιστορία αυτής της χώρας ξεκινά από την εξοχή του μεσαίωνα
λίγο πριν την βιομηχανική επανάσταση?
Και προχωρά στην εκβιομηχάνιση, στις μούτες του mr bean,
στα παραμύθια, στην J. Rowling και στο Εθνικό Σύστημα Υγείας...
Ξέχασα και τον άσσο στο μανίκι την Βασίλισσα να πέφτει
υποτίθεται με το αλεξίπτωτο παρέα με τον J. Bond...
αυτό είχε πλάκα τουλάχιστον! αλλά
Μήπως έχουν παραλείψει ένα τεράστιο κομμάτι
της ιστορίας τους?




Μια μεγαλειώδης τελικά τελετή
που στα δικά μου μάτια ήταν ένα ... μπουρδούγιο !!
Κάπου εκεί πριν αρχίσει η παρέλαση των αθλητών
είχα χάσει το νόημα και έβλεπα χιλιάδες
κόσμου να τρέχει και να χορεύει
χωρίς νόημα μέσα στο στάδιο.




Σημασία έχει πως ξεκίνησαν οι 30οι Ολυμπιακοί Αγώνες
με μια Ελλάδα στριμωγμένη στα σχοινιά του ρινγκ
να τρώει μπουνιές από παντού και αυτό
είναι που έχει σημασία.
Με δυο αθλητές μας που ήταν να φύγουν και δεν έφυγαν
λες κι έχουμε και τους πολλούς και μας περισσεύουν!
Με ένα σωρό ανόητα και κουτά να γίνονται
που δεν τα κάνουν ούτε δεκάχρονα
και από την μεριά των αθλητών και από την μεριά
των αθλητικών παραγόντων που έχουν και τον τελευταίο λόγο.






Ήλπιζα κάποτε πως για την Ελλάδα οι Ολυμπιακοί Αγώνες
θα ήταν το έναυσμα για μια καινούργια Αρχή ,
η Ελλάδα
θα  αποκτούσε αυτό το ΄΄λούστρο΄΄ της κοσμοπολίτικης λάμψης
με τα έργα και τις υποδομές που έγιναν,
και  που της έλειπε...
μόνο που όλα αυτά χρειάζονταν και τους σωστούς ανθρώπους
στις σωστές θέσεις για να τα δουλέψουν
δεν έφταναν οι δρόμοι και τα κτήρια που τώρα σκεβρώνουν
και διαλύονται  από μόνα τους.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν βρέθηκαν ποτέ!
Εκεί που στις άλλες χώρες τα όνειρα πραγματοποιούνται
και παραμένουν
στην δική μας
γίνονται αντικείμενα  χοντρής εκμετάλλευσης και
ξεφουσκώνουν.




Καλό Σαββατοκύριακο
















21.7.12

τ΄ ονείρου ο ταξιδευτής





tumblr_m4f80hVZFv1qdusdao1_500



Λευκό φτερό σαν χάδι το σκοτάδι
στο γυμνό δέρμα σέρνεται
στ΄ απομεινάρια μιας πυρωμένης μέρας
και του ιδρώτα να στάζουνε οι σταγόνες 
απ΄  τ΄ ακροδάχτυλα κι είναι αλμυρά 
τα χνάρια επάνω  στο ζεστό  τσιμέντο 
όταν  με πόδια γυμνά χορεύει της νύχτας
η μεταξένια πεταλούδα
Αεράκι ανάσας διάφανο το ρούχο  αργοσαλεύει
σε κάθε βήμα σηκώνει μικρούς στρόβιλους
τους νευρώνες του μυαλού ταράζει,
μαργαριτάρι μοιάζει ετούτο το μικρό νύχι
που χαράζει κύκλους  στης πεθυμιάς αγκαλιά
Μια χορδή , διαμάντι που λάμπει στα σκοτάδια
πάλλεται τρυφερά στης παρουσίας την αγκαλιά
σαν κόσμημα που χαράζεται ,  φοριέται ,  φλέγεται
Κάρβουνα τα μάτια και σπίθα είν΄ το βλέμμα
πίσω απ  τα χαμηλωμένα βλέφαρα
αύρα γεύση γλυκιά το άρωμα που έχει ο έρωτας
Μια ραψωδία τα δάχτυλα που αγγίζουν
δρόμους της φωτιάς τα χείλη αφήνουν
Γονατίζει να γευτεί τ΄ αχνάρια δροσιάς
που φύτεψαν τα μικρά πέλματα σαν αναχωρούσαν
μοναχικά υγρά σημάδια  που απέμειναν
σπόροι ζωής που φύτρωσαν  όταν έσπειρε  αγάπη
Σαν  ξημέρωσε μια χούφτα χρυσαφένια στάχυα
αγκάλιασε το φως του ήλιου ' σάλευαν στην ανάσα του
Ξύπνησε
μια θάλασσα άγρια τα ιδρωμένα του σεντόνια κι αυτός
βαρκούλα με λευκό πανί επάνω στο λευκό της κορμί
να ταξιδεύει  , να βυθίζεται στα τσαλακωμένα κύματα
να παίρνει ανάσα και ξανά και πάλι και μετά
απ'  την αρχή ν΄ αρχίζει το ταξίδι ο ταξιδευτής τ΄ ονείρου_
 
 
 
Levina
 
 
 
 
 
 
 
 

18.7.12

σταθερές αξίες

Lev001
  (λάδια 750Χ1100)


Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο παλιά σκούρα έπιπλα .
Όταν ήμουν μικρή σχεδόν με φόβιζαν, όταν μεγάλωσα
έμαθα πως τα έλεγαν αντίκες!!
Τεράστιες ντουλάπες από καρυδιά με οβάλ
ταγιαρισμένους καθρέφτες που έσπαγαν το φως
σε όλο το χρωματικό φάσμα ...



Lev002..



Μπουφέδες με γυάλινες βιτρίνες επάνω σε
καλογυαλισμένα μάρμαρα,
ο ένας με λευκό , ό άλλος με ροζ, ο τρίτος
με γκρίζο, κατάφορτοι  με διάφανες πορσελάνες και
πολύχρωμα κρυστάλλινα ποτήρια τόσο λεπτά που
δεν έβγαιναν ποτέ από τις προθήκες τους για να
μην σπάσουν!! Ήταν τα καλά μας σερβίτσια!!
Ακόμα και τώρα που τα έχω στα χέρια μου φοβάμαι
να τα χρησιμοποιήσω και ας σκέφτομαι καμιά φορά
πως εγώ θα ΄΄φύγω΄΄ όπως ΄΄ έφυγε΄΄ και η μητέρα μου
και δεν θα έχω χαρεί λίγο νερό σε αυτά τα ποτήρια!
Νόμιζα όταν ήμουν παιδί πως αν τα ακουμπούσα
στα χείλη μου θα με έκοβαν, τόσο λεπτά ήταν και
ακόμα και τώρα νομίζω το ίδιο πιστεύω.


 Lev007
                                                                                                                       (λάδια 450Χ250)

Αυτό που θυμάμαι έντονα από το πατρικό μου σπίτι
είναι το ΄΄πλυσταριό΄΄  ,όπως το έλεγε η μητέρα μου,
στην ταράτσα.
Αν και ποτέ δεν νομίζω να ήταν πλυσταριό γιατί δεν
είχα δει να έχει βρύση, υποδοχές για πλυντήρια
ή τσιμεντένια σκάφη όπως υπήρχε στο υπόγειο .
Αυτό ήταν ένα μικρό δωμάτιο γύρω στα 10 τμ ,
στην μια γωνία είχε έναν τσιμεντένιο πηγάδι γύρω
στο 1Χ1 , μισό μέτρο ψηλό και από εκεί εξείχαν
τα ράουλα του ασανσέρ ... ένας τεράστιος κύλινδρος
που κρατούσε δυο συρματόσχοινα πιο χοντρά
κι από το μπράτσο μου και όταν έπαιρνε μπροστά
έκανε έναν ρυθμικό νανουριστικό θόρυβο κι αν ήσουν
πολύ κοντά σου πέταγε σταγόνες από πηχτό γράσο.
Αυτό το δωμάτιο ήταν και αποθήκη του σπιτιού, εκτός από
τα δυο πατάρια που ήταν μέσα στο σπίτι και εκεί έβαζε
συνήθως η μητέρα μου ότι ... ήθελε να ξεχάσει!

Lev004
                                                                        (λάδια 360Χ500)

Στην αποθήκη της ταράτσας όμως ήταν ο δικός μου
θησαυρός.

Lev005

Οι πίνακες της θείας Σοφίας, τουλάχιστον έτσι νομίζω τώρα
πια πως την έλεγαν, μιας θείας προερχόμενης εξ Αιγύπτου
που ήρθε γύρω στα 1958 στην Ελλάδα και έφερε ένα βαπόρι
πράγματα μαζί της. Μόνο που εδώ που ήρθε δεν βρήκε τα
τεράστια σπίτια που νόμιζε πως θα βρει , ούτε τους υπηρέτες
να την βοηθούν στην καθημερινότητά της και συμβιβαζόμενη
διασκόρπισε το βιός της σε ανίψια, φίλους και γνωστούς και
κράτησε δικά της μόνο τα απαραίτητα, που θα χώραγαν
στο άνετο τεσσάρι μιας καινούργιας τότε πολυκατοικίας
που έχτισε ο άντρας της.
Στην δική μας κατοχή βρέθηκαν οι πίνακες που ζωγράφιζε
από νεαρή που ήταν και που φάνταζαν εξωπραγματικοί
στα παιδικά μου μάτια.

Lev009
                                                                                                                                                                       (λάδια 400Χ300)

Είχε πολλά τοπία από την Αίγυπτο, δρόμους με φοίνικες και
βεδουίνες με πιθάρια στο κεφάλι να περπατάνε ανέμελα γελώντας,
φελούκες να διασχίζουν τα ήρεμα νερά του Νείλου, εικόνες από
κάποιο χωριό την ώρα που έπεφτε ο ήλιος και μια παρέα γυναικών
έβγαζε νερό από ένα χωμάτινο πηγάδι.
Η μητέρα μου όμως θεωρούσε πως το καλύτερο δώρο για έναν
γάμο ή για κάτι πολύ σοβαρό θα ήταν ένας πίνακας κι έτσι η
όμορφη συλλογή άρχισε σιγά σιγά να κάνει φτερά !!!
Δεν ξέρω τι απέγιναν όλοι αυτοί οι πίνακες, αν τους εκτίμησαν
αυτοί που τους πήραν για δώρο από τα χέρια της μητέρας μου,
όμως όσα κομμάτια απέμειναν για εμένα έγιναν ιερά κειμήλια
και δεν τα αποχωρίστηκα ποτέ μέχρι και σήμερα.

Lev006
                                                                                                 (λάδια 200Χ250)

Έχω προσθέσει πολλά από τότε σε αυτά που αγαπώ να έχω
γύρω μου, όμως πάντα σταθερή αξία παραμένουν οι λίγοι
πίνακες που κατάφερα να περισώσω από την  μανία της μητέρας μου
να δωρίζει τα πραγματά της (και που προς το τέλος της ζωής της
χειροτέρεψε και όποιος ερχόταν να την δει έφευγε με κάποιο
αναμνηστικό)  και οι μπουφέδες που για τον καθένα έχω βρει
διαφορετική χρηστική αξία.
Μαζί με αυτά μου έμεινε η ανάμνηση των χρόνων που οι
άνθρωποι μοίραζαν απλόχερα κομμάτια της ζωής τους !
Κάποια στιγμή θα τους φωτογραφίσω γιατί πιστεύω πως αξίζει
τον κόπο να τους δείξω.
Προς το παρόν  αφήνω τους πίνακες να μιλήσουν όσο μπορούν
μέσα από τις φωτογραφίες .


 Lev008



Lev0010






Levina






16.7.12

ένα βαρετό ρολόι





Κάθομαι στο μπαλκόνι δίπλα στην γλάστρα που κρέμεται  με το  μικρό κεράκι
μοναδικό φως κοντά μου, γιατί μακριά βλέπω τα φώτα του αγροτικού δρόμου
και το μάτι μου πέφτει μέσα στο σπίτι στον τοίχο
και θυμάμαι τι με ενοχλεί τόσο καιρό!
Να βλέπω αυτό το ρολόι που εκτός από τον εκνευριστικά δυνατό του ήχο
έχει και μια εκνευριστικά αδιάφορη πρόσοψη.
Πριν το μετανιώσω το έχω λύσει, έχουν πάει αλλού ο μηχανισμός
αλλού η κορνίζα του και εγώ
έχω απομείνει με το στρογγυλό κομμάτι να σκέφτομαι
πως θα το κάνω να ...
μου αρέσει!
Τόσο απλό, θέλω να μου αρέσει!

κι έτσι αυτό ....




έγινε τώρα πια αυτό...
σε καμβά ζωγραφισμένο με ακρυλικά για να
στεγνώσει γρήγορα....
αν και το πρόβλημα ήταν πως δεν είχα τα σωστά πινέλα
για τόσο λεπτή δουλειά




έγιναν διορθώσεις,
και μέσα σε δυο μέρες μονταρίστηκε
κι έγινε αυτό....







τώρα μου αρέσει κι αν το βαρεθώ...
και πάλι αλλαγή αφού έμαθα τον τρόπο!!!

Καλή Εβδομάδα




Levina











13.7.12

εφιάλτης μεσημβρινής ώρας






Λευκός γίνεται ο ουρανός στην άχλη του μεσημεριού
κάθομαι πίσω απ΄τις κλειστές κόκκινες κουρτίνες
που κρατάνε έξω την κάψα, τις ανθρώπινες παρουσίες,
την σκόνη του δρόμου, τα κρωξίματα των πουλιών


Κοιτάω κρυφά ανάμεσα στις χαραμάδες
και γεμίζω λευκό από τον ουρανό,
αυτό το λαμπερό λευκό που έχει η φωτιά
όταν την πλησιάζεις τόσο πολύ
που πριν το σκεφτείς έχεις εξαϋλωθεί
δίχως πόνο, δίχως σκέψεις, ένα κενό
Μια ουλή απομένει για την απουσία
στο πλάι της καρδιάς εκείνου που κάποτε
σ΄ αγάπησε μα τώρα δεν θυμάται
ούτε όνομα ούτε  μορφή


Τριγυρίζω στα μισοσκότεινα δωμάτια
κι ο ήλιος ανελέητα στριμώχνει τις αχτίδες του
ανάμεσα στις τρύπες που έχουν οι σκισμένες κουρτίνες
ρίχνει ριπές από φως και σκόνη επάνω στα φαντάσματα,
επάνω στα λασπωμένα αποτυπώματα
που μείναν στα πλακάκια στις σκοτεινές κάμαρες
και αυτά τα κρωξίματα των πουλιών με ξεκουφαίνουν, 
δεν μπορώ να ξεφύγω απ΄  αυτά
μόνο αν τα σκοτώσω ένα ένα
ή σκοτωθώ


Levina





υγ. διευκρίνηση
είναι ποίημα, δεν έχω σκοπό να σκοτώσω κανέναν
πέρα από τους στίχους , ούτε και να σκοτωθώ !


10.7.12

Καλοκαιρινές κατασκευές


Με έπιασε το Καλοκαιράκι
με πήρε και με σήκωσε κανονικότατα
και δεν μπορώ να καθίσω σε μια πολυθρόνα
με το πληκτρολόγιο στο χέρι ...
τριγυρίζω σαν σφήκα μέσα , έξω, πάνω, κάτω
κινούμαι συνεχώς και τα χέρια μου από μόνα τους πια
ούτε που με υπολογίζουν ... κάνουν ότι θέλουν!
έχουν βουτήξει ότι σαβούρωνα μήνες και μήνες
μέσα στην αποθήκη και κατασκευάζουν, παίζουν με
τα τελάρα, τα πινέλα, τις μπογιές, τις εφημερίδες,
τις κόλλες, ακόμα και τα πλαστικά που βάφουμε
τους τοίχους!

Τι είναι όλα αυτά?


Σαν φανατική αναγνώστρια εφημερίδων,  τι να τις κάνω
μετά που τις πέταγα? Τις έδινα στο pet shop , τις έστρωνα
στα γατιά, τις έστρωνα στο πάτωμα για τις μπογιές μου,
αλλά και πάλι ντάνες από εφημερίδες να περισσεύουν.
Ώσπου σερφάροντας πέφτω ΕΔΩ και παραμένω ....
Δεν θα μπορούσε να περάσει αδιάφορη μια τέτοια κατασκευή!
Ορίστε λοιπόν τα δικά μου αποτελέσματα...

levibox014




levibox011


Τις οδηγίες θα τις βρείτε στο link που σας έδωσα πιο πάνω...
Είναι τόσο πολύ αναλυτικά που περισσεύει να τα ξαναγράψω
κι εγώ αλλά μπορώ να σας πω ...
Εγώ τι έκανα?
1ον 
Για κόλλα χρησιμοποίησα απλή  φθηνή ξυλόκολλα
πολύ λίγο αραιωμένη γιατί στην κανονική της μορφή είναι
σαν πάστα σχεδόν ... μόλις τελείωνα την κάθε κατασκευή
την πέρναγα ένα γερό χέρι με ξυλόκολλα που μόλις στεγνώσει
γίνεται διάφανη ( πλένουμε καλά το πινέλο μετά από κάθε χρήση).
2ον
Πέρασα ένα χέρι από λευκό πλαστικό τοίχου που κάλυψε απόλυτα
τις εφημερίδες γιατί στην πρώτη πρώτη κατασκευή που δεν το έκανα
και έβαλα απ΄ ευθείας ακρυλικό φαίνονται τα γράμματα από τις εφημερίδες.
3ον
διακόσμησα τα κουτιά μου με ότι χρώμα ήθελα μετά, τα ζωγράφισα και
τέλος
4ον
τα ξαναπέρασα με την ξυλόκολλα για να γυαλίσουν και να
σταθεροποιηθούν - αδιαβοχοποιηθούν τα χρώματα.


levibox013




Τα θεωρώ απίστευτα ευφάνταστα, εύκολα και πολύτιμα σαν μικρά
χειροποίητα κουτάκια για δωράκια !
Θέλουν τον χρόνο τους, αλλά αξίζουν.






vailie ανασκουμπώσου και ξεκίνα δουλειά :))


3.7.12

η συλλογή



 


Το πιο εντυπωσιακό  στο σπίτι της ήταν αυτά
τα γυάλινα διακοσμητικά, τα δώρα του, που μάζευε
εκείνη και τα αράδιαζε σαν στρατιωτάκια επάνω στην  
καλογυαλισμένη επιφάνεια από μαόνι του παλιού μπουφέ.
Σαν φέρετρο ήταν αυτός ο μπουφές με πόδια ψηλά
και άχαρα και μεταλλικά χερούλια στις πόρτες
των ντουλαπιών του , αστραφτερά σαν ασήμι από
το πολύ τρίψιμο, λες κι όλη της την ένταση την έβγαζε
τρίβοντας κάθε Σάββατο πρωί αυτά τα χερούλια
και ξεσκονίζοντας ένα προς ένα τα κομμάτια της
γυάλινης συλλογής της.
Μια πεταλούδα με εύθραυστα φτερά, ένα αλογάκι από λευκό
γαλακτώδες γυαλί με καφετιά μάτια και λεπτά πόδια, 
μια σειρά από κουνελάκια σε όλες τις διαστάσεις, ένα
κοπάδι από ελέφαντες παρέα με δυο λευκά ποντίκια,
ένα περιστέρι με ανοιγμένα φτερά, ένα κίτρινο φίδι με
κόκκινα μάτια,  δυο  καμηλοπαρδάλεις,  μια χελώνα
με τεράστιο λαιμό , μια βενετσιάνικη μάσκα δίχως μάτια
και παραδίπλα ένα σκάκι μαυρόασπρο από μουράνο  με
τους στρατιώτες και τους πύργους στην σειρά κάτω από
το χοντρό κακοφτιαγμένο κρυστάλλινο βάζο με το
ασορτί τασάκι.
Σε κάθε ταξίδι του εκείνος της έφερνε
κι από ένα γυάλινο  διακοσμητικό κι αν συνέχιζε να
υπάρχει ακόμα στην ζωή της θα χρειαζόταν κι άλλον μπουφέ
για ν΄ αραδιάσει την συλλογή της.
Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι χρησίμευαν όλα αυτά, γιατί
δυσκόλευε τόσο την ζωή της να τα καθαρίζει με το βελούδινο
 πανί μέχρι να λάμψουν κάτω από το φως  ενός πολυέλαιου
με χιλιάδες κρύσταλλα που κρεμόταν στο κέντρο του ταβανιού
και σκορπούσε ένα γύρω το ουράνιο τόξο όταν τον άναβε τα βράδια.
Έτσι ήταν κι η ζωή της,  κλεισμένη μέσα στην γυάλινη πεταλούδα,
στην καρδιά της χελώνας, στον λαιμό της καμηλοπάρδαλης,
έλαμπε κι αυτή σαν τα κρυσταλλάκια του πολυέλαιου, 
έφερνε γύρες  αθόρυβα μέσα στο σπίτι , ανύπαρκτη ,
φορώντας τις  μαλακές τσόχινες παντόφλες της
χειμώνα καλοκαίρι για να μη γρατσουνίσει το ξύλινο πάτωμα
με  τα τακούνια των παπουτσιών.
Όλα έλαμπαν γύρω της, έτσι νόμιζε πως έλαμπε κι ο κόσμος
έξω από το μικρό της διαμέρισμα.
Τι την έπιασε άραγε εκείνο το Σάββατο και στάθηκε ακίνητη
εμπρός στον μπουφέ χαζεύοντας τα ζωάκια της που περίμεναν
το στοργικό της  χέρι να τα απαλλάξει από την σκόνη
της εβδομάδας?
Με μια απότομη κίνηση σάρωσε όλη την επιφάνεια και
έβαλε τα γέλια όταν άκουσε τον ήχο των σπασμένων γυαλιών
στο πάτωμα.
Πήρε την κατσαρόλα με τα κοκκινιστά μακαρόνια από το ψυγείο
και την άδειασε στην μέση της σάλας   επάνω στο πολύτιμο 
πάτωμα  από αφρικανική δρυ !
Άρπαξε το κοντάρι της σκούπας και έδειρε τον πολυέλαιο μέχρι
που ούτε πέντε κρυσταλλάκια δεν του απέμειναν κι αυτά πάλι
κρέμονταν σαν άντερα από πάνω του.
Πήγε στην ντουλάπα της, έβαλε ένα λευκό φουστάνι , φόρεσε
τα ψηλά της τακούνια και φρόντισε να τα κάνει να βροντάνε
στο ξύλο όσο περπατούσε, άνοιξε την πόρτα και με ένα
αινιγματικό χαμόγελο βγήκε έξω… στον δρόμο να πάρει αέρα !!!



Levina_






1.7.12

Καλοκαίρι




Καλοκαίρι
στην λευκή αμμουδιά με τα γκρίζα βότσαλα
εκεί που περπατούσα τον χειμώνα κι άφριζαν τα κύματα
που τα ΄σπρωχναν αντάρτες άνεμοι  με φόρα να σκάνε
να παλεύουν με την άμμο, να σβήνουν τα λιγοστά τα χνάρια
και εγώ να ξαναπερνώ στα ίδια σημεία να χαζεύω
τις μικρές λιμνούλες που δημιούργησε η θάλασσα
με τ΄ αλμυρό  νερό και να μαζεύω θολά γυαλιά
να τα κρατάω σφιχτά στην χούφτα μου να μου μυρίζουν
Καλοκαίρι
και τώρα όλα χρυσαφένια, μια αστραπή στα μάτια ,
σαν να ξυπνάς απ΄ τον λήθαργο σ΄  ένα άλλο κόσμο
οι γλάροι που όλο τον χειμώνα τριγυρνούσαν στα πεδινά
ψάχνοντας να βρουν τροφή μέσα στα χωράφια
τώρα  ζυγιάζονται κάτω απ΄ το γαλάζιο τ΄ ουρανού
σα να ΄χουνε χαρά μεγάλη κάτω από τον ήλιο
που πυρώνει τα βότσαλα  στην ακροθαλασσιά.


Καλοκαίρι
κι ένας έρωτας μικρός αρμενίζει στα βαθιά νερά
επάνω σε λευκή γαλέρα με κόκκινα πανιά ,
σαν παιδί γελά και σαϊτιές πετάει  εδώ κι εκεί
με βέλη φλογισμένα κι  ένας άνεμος ζεστός
που φτάνει από τον Νότο μοιράζει υποσχέσεις
κι έτσι ξεχασμένος φεύγει ο χρόνος , τελειώνει η μέρα
κι ανάβουν οι φωτιές στην αμμουδιά με ξύλα
απ΄ της θάλασσας τα σπλάχνα που σκορπίζουν σπίθες
και φλόγες γαλάζιες  ψιθυρίζοντας τα μηνύματα
που στέλνουν τα κοχύλια κι οι μέδουσες
και μια κιθάρα  να σπάει της νύχτας τις σιωπές 
μια μελωδία σιγανή γεμίζει το κορμί μου
να τρέξω θέλω, να γελάσω δυνατά, να φωνάξω
κι ας είναι όλα γύρω μου στο κόντρα


Καλοκαίρι  κι εγκαταλείπομαι 
σε μέρες
που με λιωμένο χρυσάφι μοιάζουν και 
σε νύχτες
που όνειρα στο φεγγαρόφωτο μοιράζουν _



Levina