29.1.12

3rd degree interrogation

Ανάκριση? μακριά απο εμένα αυτό το πικρό ποτήρι!
Αλλά ......ένα παιχνιδάκι είναι , ας  παίξω λοιπόν...βέβαια...
Ωραία ! άντε να μιλήσω για εμένα και να απαντήσω σε ερωτήσεις
όταν καλά καλά  πιστεύω πως δεν με ξέρω !!
Ένταξη….
Θα γελάσετε φυσικά…. Μόνο ένας ανόητος δεν γνωρίζει καλά τον εαυτό του, 
μα  ξέρω πως αυτά που βλέπω και νοιώθω εγώ επάνω μου
κάτω από άλλο πρίσμα τα βλέπουν  και τα λαμβάνουν οι άλλοι,
 οπότε ότι και να πω…..
Λάθος θα είναι ! ! !

1.       ονοματάκι….1+2+3…ονοματάκια έχω…κρατώ το Εύη
2.       Astrodata.... Τοξότης
3.       Γενέθλια…. Γενέθλια… Πώς να σας πείσω πως δεν ξέρω την ακριβή ημερομηνία?
                Θα αναρωτηθείτε το γιατί και είναι δύσκολη η απάντηση.
                Ας πούμε 6/12… από τα 3μου τότε τα γιορτάζω.
4.       Ομάδα…. Άστο καλύτερα….άσχετη
5.       Χρώμα….Παίρνω το μπλε , το κόκκινο το κίτρινο και το λευκό
                         και ζωγραφίζω με αυτά τον κόσμο μου.
6.       Φετίχ…Μαργαριτάρια
7.       Κόλλημα….Ένα ροζ parker δεκαετίας και το μπλοκάκι μου
8.       Καλή συνήθεια….Καλό δεν είναι να ?…ή να?….μπα!…δεν ξέρω.
9.       Κακή συνήθεια….Μασουλάω τα νύχια μου όταν έχω άγχος…σχεδόν πάντα!
10.   Μεγάλη αγάπη….Για πολύ καιρό τώρα….   τα ζώα μου
11.   Ιδανικός θάνατος…Σύντομος…στον ύπνο μου.
12.   Κινητό μου…Κάποιο που ακόμα κάνει την δουλειά του,
                             βγάζει και κάτι χάλια φωτογραφίες !.
13.   Στο άλλο φύλλο με χαλάει….Στα αισθήματα πρώτα αλλά γενικά η τσιγγουνιά.
14.   Μισώ…. Δεν βρίσκω κάτι που να μισώ....α α α α  την ανάκριση :))
15.   Κλαίω….Όταν με προσβάλλει η αγένεια, η αδιαφορία, όταν βλέπω γύρω μου
                       να βασανίζονται άνθρωποι, ζώα, όταν καταπατούν την ανθρώπινη
                        αξιοπρέπεια…. Για πολλούς λόγους κλαίω.
16.   Γελάω…. Από καρδιάς  , ειδικά όταν συμπαθώ εκείνον που αστειεύεται
17.   Βαριέμαι….Τα στημένα…συγκεντρώσεις και γιορτές…κλισέ κουβέντες
                          τάχα με ενδιαφέρον….δεν τα θέλω  όλα αυτά
18.   Σιχαίνομαι….Τον άνθρωπο που δεν περιποιείται τον εαυτό του γενικά.
                             Ένα μπάνιο δεν είναι πολυτέλεια!
19.   Πιστεύω….Στα όνειρα μου
20.   Στην επόμενη ζωή…Θέλω να  είμαι  βράχος σε ένα  ξερονήσι
21.   Το moto μου….Μη κάνεις ποτέ ότι δεν θέλεις να σου κάνουν.
Kαι τώρα η σειρά σας...   δεν σας καταπιέζω...  ελεύθερα... πάρτε την σκυτάλη
και δώστε κάτι λίγο απο τον εαυτό σας...   είναι  τσάμπα....  και το κυριώτερο δεν πονάει ! ! !


26.1.12

Σ αγαπάω



Κατηφόριζα με βήμα γρήγορο
Στο πεζοδρόμιο μόνος ήχος
τα ψηλά τακούνια μου να σπάνε
της πόλης τους δυνατούς ήχους
Tις σκέψεις μου  είχα συντροφιά
Δεν έφτανε στο μυαλό μου τίποτα άλλο
Αυτοκίνητα, κόρνες, φωνές
Να περπατάω χωρίς σκοπό
Αφηρημένη να στρίβω στις γωνίες
Να  σταματώ στα φανάρια
Για να περάσω απέναντι σε μια
Μοναχική πορεία που δεν τελείωνε
Ποτέ.

Ένοιωσα την παρουσία του
Στον ίδιο ρυθμό με το δικό μου
το δικό του βαρύ βήμα
Το μουρμουρητό που έβγαινε
από το βάθος του κορμιού του
τάραξε την γαλήνη μου
Τόσο κοντά μου ήρθε ...
Έφτασε στα ρουθούνια μου
Η δική του μυρωδιά και με έπνιξε
Έχασε τον βήμα μου τον ρυθμό του
όταν τον άκουσα να ικετεύει
με ένα λυγμό στην βραχνή φωνή του

-Αγάπησε με

Πόσο θράσος ένας άγνωστος
έχει ....να ζητάει  κάτι τέτοιο?
Γύρισα να τον κοιτάξω και
μόνο τα άσπρα του μαλλιά
μπόρεσα να δω πριν το
βλέμμα μου τον παγώσει  ακίνητο

-Στην  ηλικία σου !

Τον ειρωνεύτηκα τον ενοχλητικό
και χάρηκα με την απόγνωση
που στο δικό του βλέμμα διάβασα
Με σταθερό βήμα απομακρύνθηκα
μα τόλμησα μια κρυφή ματιά
πίσω από την πλάτη μου να τον δω
Ακίνητος στεκόταν με γερτούς τους ώμους
μάτια χαμηλωμένα ....παγωμένος
σε κάποιο άλλο κόσμο έμοιαζε χαμένος

Ποτέ δεν ξέχασα τον άγνωστο
Που μου είπε 

«Αγάπησε με»

Να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω
Θα σταματούσα την φόρα του κορμιού μου
Μια στάση θα έκανα τόσο δα μικρή μπροστά του
Στην αγκαλιά μου θα τον έκλεινα και ένα φιλί
Θα έδινα  στην ρυτίδα που είχε στο μάγουλο του.

Έτσι απλά θα του ΄λεγα

Σ αγαπάω.
Σ αγαπάω.





music_Schubert "Serenade"



24.1.12

παρα-παραμύθια...





Μια φορά και ένα καιρό
Έψαχνα να βρω ένα παραμύθι
Που να μιλάει για την αλήθεια
Για τον έρωτα, για την αγάπη

Όλα τα παραμύθια τελικά
γι αυτά μιλούσαν
μα πάντα είχαν και ένα δράκο
μια κακιά μάγισσα , μια μητριά
Είχαν έναν κακό βασιλιά
ή δυο άσπλαχνες αδελφές

Αναρωτιόμουν πως επιζούσε
Η αγάπη μέσα σε τόσο πόλεμο
που της έκαναν τα τέρατα
Πως τα κατάφερνε η πριγκίπισσα
...ξέφευγε από τις κακοτοπιές
Και συναντούσε τον πρίγκιπα της

Αναρωτιόμουν σαν παιδί πως
το λαμπερό αυτό ζευγάρι
έστηνε το ζαχαρωμένο σπιτικό του
στον λόφο επάνω !
Τριγύρω δάση και βουνά
κι  από κάτω στην καταπράσινη πλαγιά
Πουλιά και αγρίμια γελαστά και πιο πέρα
Ευτυχισμένοι χωρικοί  να χαιρετούν
Για την αγάπη  ΄΄ ζήτω ΄΄ να φωνάζουν.

Μια φορά και ένα καιρό
Την πριγκίπισσα παρίστανα και εγώ
Έγινα η κοιμωμένη , η σταχτοπούτα,
έγινα η χιονάτη και μετά η Ραπουνζέλ
Περίμενα τον πρίγκιπα να έρθει

Έλεγα …

Δεν μπορεί κάποιο φιλί θα με ξυπνήσει
Κάποιο χέρι θα με τραβήξει από τις στάχτες
Ο βασιλιάς μου θα  με σώσει από το μήλο
Δεν θα αφήσει να μου κόψουν τα χρυσά μου μαλλιά

Τα χρόνια περάσαν και  
απόμεινα να κοιμάμαι δίπλα στο τζάκι
μασουλώντας πικρά μήλα και με
ανακατωμένα  τα μακριά μου τα μαλλιά

Μια φορά και ένα καιρό
Πίστευα στις ζαχαρωμένες πολιτείες
Στα κέικ πασπαλισμένα με άχνη και
στην κορφή να στέκονται  ευτυχισμένοι
Ο  πρίγκιπας και η μικρή πριγκίπισσα
αμέριμνα χαμογελώντας να παραμένουν
αρυτίδωτοι  μέσα στον χρόνο

Στο σήμερα το είδα το τέρας
Να μου χαμογελά ειρωνικά
Την μάγισσα λαχταριστά μήλα να μου δίνει
Δηλητήριο μαύρο να στάζουν στον λαιμό μου
Τα μακριά  ολοζώντανα μαλλιά μου
Σκουριασμένο ψαλίδι τα πετσόκοψε

Τέρατα και Δράκοι  ζούνε

Μια φορά και ένα καιρό
Πίστευα στα παραμύθια

Ακόμα τα πιστεύω

Μόνο που ……
τα πιστεύω
Κάπως αλλιώς.




12.1.12

άηχα λόγια









Οι μέρες που τελειώνουν στα κόκκινα σύννεφα
κουρνιαχτός που σηκώνει το βύθισμα του ήλιου
Εκεί που σκοτάδι κάνει την αρχή
Όταν  τα δάκρυα κυλάνε  από φοβισμένα μάτια
αλάτι  στις ανοιχτές πληγές  της σάρκας
γελαστός παλιάτσος που ξεγελά τον φόβο
Εγώ
Εκεί που το ξημέρωμα φτάνει  θλιβερό
και στεγνώνει το πρόσωπο μου
Καθώς ανάβω το πρώτο φως της μέρας
μαζεύω δεκάρες σκόρπιες από το κρύο πάτωμα
η πληρωμή μου για την παράσταση που έδωσα
τις ώρες της προσμονής
Με πόδια  λυγισμένα
Πονεμένη σάρκα
Σέρνομαι στο τσαλακωμένο μου κρεββάτι να κρυφτώ
Εγώ
Σε λάθος χρόνο….
Απέτυχα να λέω στον εαυτό μου
απέτυχα να δω τον ουρανό
Έχει χρώμα το δηλητήριο?
Κυκλοφορει αργά γύρω μου σαν σύννεφο
Το βλέπω, το αγγίζω, το μυρίζωμαι
είναι ο κισσός που τυλίγεται  επίμονα επάνω μου
βγάζει καινούργιες ρίζες γύρω από τα πλευρά μου
ανοίγει τους πόρους στο δέρμα μου
αγκιστρώνεται  στις φλέβες των χεριών μου
παίρνει ζωή από την ζωή μου
Σε  λάθος ζωή….
Μια μουντζούρα οι λέξεις επάνω στο χαρτί
Σταλαγματιές από μαύρο μελάνι
αργά κατρακυλάνε
στα χείλη φτάνουν , φράγμα τα σφιγμένα δόντια
για να μη τις ξεστομίσουν και μια
Καταιγιδα από την ψυχή ορμητική ξεχύνεται
σαρώνει , ξεσκίζει το σφραγισμένο στόμα




Levina










9.1.12

Αναμονή









Είναι ο μονοτονος ήχος του ρολογιού μέσα στην ησυχία της νύχτας 
που  δεν με αφήνει να κοιμηθώ.
Είναι  που περιμενω να με θυμηθείς, να με πάρεις τηλέφωνο
και  κάθε λίγα λεπτά κοιτάω την οθόνη του κινητού
Είναι αυτό το πηχτό σκοτάδι που μοιάζει … δεν ξέρω με τι μοιάζει,
Μάλλον σαν ένα τεράστιο βαρέλι γεμάτο  βρώμικο λάδι  
και εγώ είμαι μέσα  ...
μια  μαριονέτα που κρέμεται από τις κλωστές της
Με νοθρές κινήσεις  αργοσαλεύω
δεν νοιώθω το κορμί μου δεν έχω χέρια , πόδια
Βρεγμένη,  παγωμένη,  να πάρω ανάσα  προσπαθώ
και  γεμίζουν τα  ρουθούνια μου από το παχύρευστο υγρό
Ανοίγω το στόμα να φωνάξω , 
γεμίζει ο λαιμός μου  βρώμικο πολτό  και όμως….
Ζω
Δεν ξέρω  που είναι το πάνω και που το κάτω
δεν ξέρω  πόσο θα με κρατήσουν τα σκοινιά μου…
Δεν πνίγομαι… 
δεν βυθίζομαι… 
δεν παλεύω καν να βγω…
Απλά
Ζω
Κοιτάω  για μια ακόμα φορά τους φωτεινούς δείχτες του ρολογιού…
μόνο ελάχιστα λεπτά έχουν περάσει
Κοιτάω και πάλι την οθόνη του τηλεφώνου,
το ανοίγω μήπως χάλασε να δω….
Μια χαρά είναι
Κοιτάω ξανά έξω από τα τζάμια… 
ακόμα σκοτάδι
Τι ώρα ξημερώνει τον Χειμώνα?
Γιατί αργεί τόσο?


Levina

7.1.12

Tα 10 αγαπημένα μου





Από τους αγαπημένους μου Λιακάδα και  Hengeo  παίρνω το κάλεσμα να  γράψω για δέκα πράγματα που αγαπώ και ομολογώ πως πολύ δύσκολα μπορώ να κλείσω σε δέκα ερωτήσεις όλα όσα μου αρέσουν....αλλά θα το προσπαθήσω 

  






   1.     Αγαπημένη στιγμή: καθισμένη στα πέτρινα σκαλιά, ξυπόλητη,
         με τον ήλιο να με λούζει, τα ζώα μου να ζητάνε επίμονα το χάδι μου
         και εγώ….να ονειρεύομαι τσακίζοντας ηλιόσπορους.
2. Αγαπημένο άρωμα:  Angel_ Thierry Mugler !!!
3. Αγαπημένο φαγητό: Μακαρόνια….σε όλες τις εκδοχές
4. Αγαπημένο γλυκό: Σοκολάτα… σοκολατάκι… σοκολατότουρτα… 
      σοκολατοπαγωτό… σοκολατοταρτάκι… σοκολατοφράουλα…
      σοκολ…  
  5. Αγαπημένο ποτό: Λευκό κρασί ή κόκκινο
  6. Αγαπημένο βιβλίο: Η Αναζήτηση _ Νίκος Θέμελης
  7. Αγαπημένο τραγούδι:  Imagine
  8. Αγαπημένη εκπομπή:  Δεν υπάρχει καμία…λυπάμαι !
  9. Αγαπημένη έξοδος:  Οτιδήποτε περιλαμβάνει καλή παρέα
      θεωρείται αγαπημένη έξοδος !
 10. Αγαπημένη διαδρομή:
Ανεβαίνοντας την Οίτη…
           οποιαδήποτε εποχή του χρόνου!  

Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον απο 5-6 περισσότερες απαντήσεις 
σε ορισμένες απο τις ερωτήσεις, όπως για βιβλία...τραγούδια...στιγμές...
αλλά μένω σε αυτά  τα  ελάχιστα . 
Όσο για το ποιός θα συνεχίσει σε αυτό το παιχνίδι ?
Θα ήθελα να πω... όποιος θέλει  !!!
Ωστόσο ονομαστικά θα καλέσω το  Μπισκοτάκι μου και  την Ομορφιά μου 
αν το θέλουν  να  μετέχουν σε αυτό και να διαλέξουν δέκα αγαπημένα τους
πράγματα να τα μοιραστούν μαζί μας.








5.1.12

Παγωμένος ο Δρόμος...









Ο Δρόμος μου 
είναι  ένα κρυσταλλο από πάγο
Βαθειά μέσα στα σκοτάδια
Όταν έρχονται τα βράδια
Και χάνεται η λογική
Προσπαθώ να τον ανέβω
Με πόδια γυμνά
Ξανά και ξανά την ίδια διαδρομή
Με τα χέρια, με τα πόδια, με τα γόνατα
να αρπάζομαι , να σέρνομαι
Και το παραμικρό το άφημα
να με γυρίζει πάλι στην αρχή
Κάτι αλμυρό κυλάει  στο προσωπό μου
μα πριν προλάβει να πέσει κάτω
Παγώνει επάνω στα μαγουλα μου
γυαλί να γίνεται και αυτό
Παγωμένα και τα γατζωμένα χέρια μου
στο κρύο άγριο κρύσταλλο
Σπασμένα τα νύχια μου να στάζουν
σκούρο αίμα αχνιστό
Όχι …αυτό να το δεις δεν μπορείς
Και ας κυλάει στον παγωμένο δρόμο μου
Ας αφήνει πίσω του βαθειές χαράδρες
Πορφύρα επάνω στο διάφανο λευκό
δεν το βλέπεις…το πατάς !
Περιφέρεις τα ματωμένα σου χνάρια
Γύρω μου,
μέσα στα άδεια δωμάτια
Στα σκαλιά της πόρτας
Στον δρόμο όταν φεύγεις τα χαράματα

και εγώ...

Θλίψη και πόνος μέσα στα μάτια μου
Απουσία
Κατεβάζω τα βλέφαρα
να μη τo δεις ούτε αυτό




Levina











2.1.12

Απόψε...










Aυτό που υπήρχε από χρόνια
Τα αθώα βλέμματα σε κάθε συνάντηση
Τυχαίες στιγμές …. στον διάδρομο… στο ασανσέρ….
Στην πλατεία….. στην παραλία τα Σαββατόβραδα…και
Όλη αυτή η ένταση γύρω…
σαν ένα κομμάτι μαλακό βούτυρο
Μπορούσες να το μυρίσεις σε κάθε ανάσα…. να το γευτείς
Μια επιθυμία  που με τύλιγε σαν αύρα
Ένας ηλεκτρισμός  που ήξερα πως αν άπλωνα το χέρι
Θα έβαζα φωτιά με την άκρη των δακτύλων μου
Πόσους μήνες κρατούσε αυτό…. δεν υπήρχε λογαριασμός
Ένα σύννεφο σκεπάζει το μυαλό και αυτό
Χωμένο στην βαθιά ζαλάδα….
Σαν παλιό χαλασμένο ρολόι να δουλεύει…
Να δείχνει την ώρα μα να μη  ξέρεις αν πάει
Μια ώρα μπροστά ή πέντε ώρες πίσω…
Φτωχή η σκέψη να συλλάβει τις επόμενες κινήσεις
Ήταν  η  παρουσία  και μόνο που πυροδοτούσε την έκρηξη
Που ξεχύνονταν  τρελά η αδρεναλίνη από τους πόρους της καρδιάς
Ήταν  που  την ένοιωσα να κυλά όταν βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο
Στην ίδια παρέα…. στα ίδια στέκια ξανά…
Απόψε …. απόψε το πήρα απόφαση!
Δεν χάνω ούτε μια στιγμή τώρα πια…
θα κάνω την σωστή κίνηση
Aπόψε
Απόψε θα βρω το θάρρος...
Απόψε θα ρίξω  στην  γυάλινη κανάτα….καρδιές….αισθήματα…
Σκέψεις…. αγγίγματα….. βλέμματα… πάθος…. χαμόγελα…. κορμιά….
Δάκρυα…. ψιθυρίσματα …. τραγούδια….
Θα τα διατάξω να γίνουν γλυκό κόκκινο κρασί ….
Μέχρι το πρωί γουλιά γουλιά… θα πίνω  από αυτό ,
Και μόλις χαράξει η μέρα…
Μεθυσμένη θα πάω να ξαπλώσω …. να κοιμηθώ.






Levina