16.12.12

Τελική λύση













Βγήκε απότομα από τον λήθαργό της , προσπαθούσε να  καταλάβει
τι ήταν εκείνο που την ξύπνησε όμως το μυαλό της ήταν θολωμένο
από το πολυήμερο  βασανιστικό ταξίδι.
Η ηρεμία την ξύπνησε, το τραίνο είχε σταματήσει , δεν ακουγόταν πια
ο μονότονος ήχος από τις ράγες , ούτε κανένας μιλούσε πια.
Όσοι μπορούσαν ακόμα να σταθούν στα πόδια τους είχαν
στριμωχτεί στο μικρό καγκελόφραχτο παραθυράκι και προσπαθούσαν
να δουν έξω, οι υπόλοιποι κείτονταν εξασθενημένοι επάνω στις
ίδιες τους τις ακαθαρσίες και μόνο κανένα βογκητό έδειχνε πως ζούσαν ακόμα.
Κοίταξε δίπλα της την νεαρή μητέρα που είχαν ξεκινήσει μαζί το ταξίδι τους,
τα μάτια της ήταν αφύσικα ανοιχτά και το δέρμα της είχε πάρει μια
πρασινωπή απόχρωση. Στα χέρια της κρατούσε ακόμα το μωρό της που σάλευε
εξασθενημένο κι αυτό, όμως ακόμα ζωντανό στην αγκαλιά της πεθαμένης.
Το ήξερε από την αρχή πως τίποτα καλό δεν προμηνούσε αυτό το ταξίδι,
όπως τους στρίμωξαν σαν τα ζώα στο ξύλινο βαγόνι που μόνο για μεταφορά
εμπορευμάτων ήταν και να που έφτασαν πια στον προορισμό τους.
Ήταν πολύ γριά για να αντέξει , έτσι είχε σκεφτεί στην αρχή, όμως τελικά
άντεξε με ένα κομμάτι ψωμί που είχε κρύψει στην τσέπη της και πίνοντας
το βρώμικο νερό της βροχής που έπεφτε από τις ξύλινες χαραμάδες μαύρο
από την καπνιά της ατμομηχανής.
Τώρα όμως φοβόταν περισσότερο από το ταξίδι, σίγουρα θα την σκότωναν,
τι να την έκαναν μια  εξηντάχρονη αδύναμη γριά όπως ήταν αυτή? 
Ίσως αν κατάφερνε να τους ξεγελάσει να γλίτωνε , σκέφτηκε και άρχισε
να ψάχνει γύρω της όποια τσάντα έβρισκε δίχως κανένας να της δίνει σημασία.
Βρήκε ένα κραγιόν κι έβαψε κατακόκκινα τα χείλια της, έβαλε λίγο
κόκκινο και στα μάγουλά της και το έτριψε με τα δάχτυλα, έκοψε
μια σκλήθρα και την βούτηξε στην κάπνα που είχε γεμίσει όλο το βαγόνι
και το πέρασε πάνω από τα βλέφαρά της.
Ίσως έτσι να έδειχνε κάπως νεότερη … σίγουρα έδειχνε νεότερη! Πήρε καπνιά
με τις χούφτες της κι έτριψε και τα μαλλιά της, κάποτε τα είχε περιποιημένα
αλλά τώρα πια ούτε ήξερε πως θα ήταν!
Η πόρτα του βαγονιού άνοιξε και ένα χλωμό φως από έναν ήλιο που τον
σκοτείνιαζε το χιόνι μπήκε ορμητικά μαζί με τον καθαρό παγωμένο αέρα .
Φωνές κι ουρλιαχτά ακούστηκαν, μαζί με αλυχτίσματα σκύλων και κάποιος
τους διέταζε να βιαστούν να βγουν από το τραίνο.
Βούτηξε από την νεκρή μητέρα το μωρό, φόρεσε ένα φωτεινό χαμόγελο
στο πρόσωπο της που πίστευε πως θα έκανε πιο νεανική την εμφάνισή της
και ακολούθησε εκείνους που έσερναν τα πόδια τους για να κατέβουν την ξύλινη ράμπα.
Από όλα τα βαγόνια ξεχύνονταν οι ίδιοι  ταλαιπωρημένοι,
εξουθενωμένοι άνθρωποι, κρατώντας στα χέρια τους μπόγους, βαλίτσες,
μικρά παιδιά που έκλαιγαν πεινασμένα και διψασμένα, μια βοή και μια μπόχα
που έβγαινε από τα βαγόνια απλώνονταν ψηλά στον ουρανό και γινόταν
ένα με το χιόνι που έπεφτε αθόρυβα.
Κάποιος την κοίταξε περίεργα, όμως η ίδια δεν έδινε σημασία ,
χαμογελούσε κρατώντας σφιχτά στην αγκαλιά της το μωρό που 
νιώθοντας την ζεστασιά του κορμιού της είχε αποκοιμηθεί ήσυχο.
Οι στρατιώτες τους χώριζαν σε ομάδες, αλλού οι γυναίκες, αλλού οι άντρες,
τους ηλικιωμένους τους έσερναν προς άλλη κατεύθυνση κι αυτή
την έστειλαν μαζί με τις μητέρες τελικά αν και  ένας στρατιώτης
της  είπε κάποια στιγμή « γέλασέ μας κοπελίτσα» ήταν σίγουρη πως
την ειρωνευόταν και όμως του γέλασε κι εκείνος σκούντησε τον διπλανό τους
και λύθηκαν οι δυο τους στα γέλια.
Μια γκρίζα σκόνη έπεφτε από τον ουρανό, γινόταν ένα με το χιόνι που
έλιωνε επάνω στα μαλλιά, στους ώμους τους και κυλούσε σε ρυάκια από πάνω τους …
τι στο καλό ήταν αυτό? Από μια τεράστια καμινάδα μέσα στο στρατόπεδο
έβγαινε πυκνός καπνός κι αυτή η γλυκερή μυρωδιά , προσπαθούσε να καταλάβει
τι ήταν αυτό αλλά δεν έμοιαζε με τίποτα από ότι είχε μυρίσει στην ζωή της .
Πρόλαβε να δει τις σκιές με τις ριγέ φόρμες να ανεβαίνουν στα βαγόνια
και να πετάνε έξω από τις πόρτες ότι είχε απομείνει μέσα , ρούχα,
βαλίτσες, τσάντες, πτώματα  … κάποια από αυτά σάλευαν ακόμα.
Δίπλα της οι άλλες γυναίκες έκλαιγαν , άλλες φώναζαν τα ονόματα των δικών τους
που είχαν μόλις χωριστεί περιμένοντας να πάρουν κάποια απάντηση ενώ
κρατούσαν σφιχτά από το χέρι τα παιδιά τους και όλες προχωρούσαν
με βαριά βήματα επάνω στο  λασπωμένο χιόνι φοβισμένες κάτω από
τα άγρια βλέμματα και τις φωνές των στρατιωτών που ούρλιαζαν
διαταγές φτύνοντας με σιχασιά τις λέξεις από το στόμα τους.
Μόνο εκείνη έμοιαζε να προχωρά απόμακρη, σαν να μη την άγγιζε τίποτα πια,
δεν είχε κανέναν να αποχαιρετήσει, τον άντρα της τον είχε χάσει
λίγους μήνες μετά την έναρξη του πολέμου και ο γιος της είχε  φύγει
πολύ νωρίτερα στην Γαλλία στο χωριό της γυναίκας του.
Όσο κι αν προσπαθούσε να τους πείσει  να πάνε μαζί του, ο άντρας της ούτε
να το ακούσει δεν ήθελε … πίστευε πως δεν θα τους πείραζε κανείς,
δεν ήταν ούτε εβραίοι , ούτε τσιγγάνοι κι όμως με την εισβολή τους έσπασαν
το βιβλιοπωλείο τους, έκαψαν τα βιβλία στην φωτιά σαν επαναστατικά,
τότε έπαθε και την καρδιακή προσβολή ο άντρας της κι αυτή
την συνέλαβαν και την τραβολογούσαν από φυλακή σε φυλακή μέχρι
που την έχωσαν στο τραίνο μαζί με δεκάδες άλλους , με άγνωστο προορισμό.
Μπήκαν από μια κατηφορική στοά στο ισόγειο ενός κτηρίου και τους
οδήγησαν σε μια τεράστια κάμαρα γεμάτη ταμπέλες που έγραφαν σε όλες
τις γλώσσες πως έπρεπε να βγάλουν τα ρούχα τους για να κάνουν
μπάνιο και να απολυμανθούν από το ταξίδι.
Διστακτικά άρχισαν να γδύνονται κλαίγοντας,  ήταν τόσο ταπεινωτικό να μένουν
ολόγυμνες, εκτεθειμένες στο άγρυπνο βλέμμα των στρατιωτών που τις
παρακολουθούσαν ανέκφραστα.
Η πρώτη ομάδα ξεκίνησε προς τον θάλαμο της αίθουσας των ντους που ήταν
στο βάθος ενός μισοσκότεινου διαδρόμου βαμμένου με σκούρο γκρίζο χρώμα
και στρωμένου με πέτρινες πλάκες.
Μπήκαν στριμωγμένες στο τεράστιο χαμηλοτάβανο δωμάτιο που στο ταβάνι
φαινόταν οι σωληνώσεις για το νερό.
Ένοιωθε να ασφυκτιά, τόσα κορμιά στριμωγμένα πως θα καθαρίζονταν?
Η σιδερένια πόρτα έκλεισε ερμητικά πίσω τους και όλες ταυτόχρονα κοίταξαν
προς το ταβάνι περιμένοντας το νερό να πέσει  να τελειώνουν και με αυτό.
Περισσότερο ένοιωσε παρά είδε τον λευκό καπνό που άρχισε να βγαίνει
αντί για νερό μέσα από τις τρύπες στους σωλήνες.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και μετά κατάλαβε το λάθος της .
Μια σπίθα φωτιάς απλώθηκε στα σωθικά της κι έφτασε μέχρι τα πνευμόνια της  
κόβοντάς της την ανάσα .
Άπλωσε τα χέρια της να πιαστεί από κάπου ζαλισμένη κρατώντας ακόμα
το μωρό που έκανε νευρικές κινήσεις στην αγκαλιά της , αλλά έπιανε
μόνο κορμιά που σφάδαζαν και το παιδί έπεσε από τα χέρια της
την ώρα που νύχια απλώθηκαν στο κορμί της σε ένα απελπισμένο
παροξυσμό να πιαστούν από κάπου όπως ήθελε να πιαστεί κι αυτή.
Η γλώσσα της πρήστηκε και την ένοιωσε να γεμίζει το στόμα της που ασυναίσθητα
άνοιξε σε μια προσπάθεια να πάρει αέρα, η φωτιά διέλυσε τα πνευμόνια της,
τρύπωσε στο νευρικό της σύστημα , δεν μπορούσε να κλείσει τα μάτια της,
έβλεπε γύρω της ακόμα, ανθρώπινα κορμιά να κομματιάζονται, να χτυπιούνται
στους τοίχους, στα πατώματα, να ποδοπατούν τα παιδιά, να γεμίζουν
με τις ακαθαρσίες τους, ο χώρος γέμισε με άναρθρες κραυγές απόγνωσης
και λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις της , την ώρα που θόλωνε το βλέμμα της
κατάλαβε πως είχε φτάσει πια το τέλος της.
Πρόλαβε μόνο να σκεφτεί τον γιο της. Ας είναι καλά τουλάχιστον αυτός.
Ένας απίστευτος πόνος άρπαξε τα πλευρά της, την πλάτη της, ένας βράχος
πατούσε το στήθος της, μόνο πόνος υπήρχε μέχρι που η καρδιά της έφτασε
στα όριά της και  έδωσε τον τελευταίο της χτύπο.
Είκοσι λεπτά αργότερα άνοιξαν οι πίσω πόρτες του δωματίου, μεγάλες
σαν γκαραζόπορτες και φαντάσματα με ριγέ στολές μπήκαν στον χώρο
και με τα φτυάρια άρχισαν να σπρώχνουν τα σώματα προς την έξοδο
όσο πιο γρήγορα γινόταν, γιατί περίμενε πίσω η επόμενη ομάδα
κρατουμένων για την ‘απολύμανσή της ‘ .





Η Γερμανία, η χώρα που αιματοκύλισε την Ευρώπη, που δολοφόνησε
μόνο στους θαλάμους αερίων γύρω στα δέκα εκατομμύρια θύματα
μεταπολεμικά βοηθήθηκε οικονομικά από τις Συμμαχικές Δυνάμεις
συμπεριλαμβανομένης και της φτωχής κατεστραμμένης Ελλάδας να ορθοποδήσει.
Το 1948 η οικονομική βοήθεια από τις ΗΠΑ βοήθησε την Γερμανία
στην εξάλειψη του μεγαλύτερου μέρους του χρέους που είχε κι αυτό
ήταν μια από τις σημαντικές αιτίες που ορθοπόδησε αυτή η χώρα
και προχώρησε με άλματα εμπρός , σε αντίθεση με όλες τις άλλες
Ευρωπαϊκές χώρες που έγλυφαν ακόμα τις πληγές τους.

Οι λάθος  επιλογές μας πολιτικά μας οδήγησαν σε λανθασμένους
δρόμους, αφήσαμε ανεξέλεγκτες τις καταστάσεις και φτάσαμε να
μαζεύουμε τα κομμάτια μας. Ότι χρειαζόμαστε νοικοκύρεμα είναι σίγουρο,
όχι όμως εις βάρος εκείνων που δεν φταίνε αλλά με το μαχαίρι βαθιά
στο πετσί εκείνων που τα βούτηξαν, που τα πήραν, που τα ξεκοκάλισαν
και που συνεχίζουν ανενόχλητοι να τα ξεκοκαλίζουν.



                                                                                         Levina





7 σχόλια:

  1. Πάλι με καθήλωσες να διαβάζω, να βιώνω και να ρουφάω συναισθήματα.
    Και τώρα μέσα σε τέτοιο βαγόνι βρισκόμαστε και στο θάλαμο των αερίων έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε λίγοι λίγοι, χωρίς δουλειά, χωρίς ελπίδα.
    Και τα λίγα παιδιά που μένουν ακόμη στην Ελλάδα μας κι αυτά έχουν τα μάτια στραμμένα προς το εξωτερικό, όταν θα έρθει η δική τους ώρα να φύγουν κι αυτά.
    Να μείνουμε οι πιο μεγάλοι πεινασμένοι και δυστυχείς ...
    Καλή σου μέρα ευαίσθητη και ταλαντούχα φίλη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι όμορφο... και πόσο διδαχτικό...
    Αυτό άνετα μπορεί να εκδοθεί... ενα μαργαριτάρι μέσα στις τόσες σαβουρες που κυκλοφορούν...
    Φιλάκια καλή μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανατρίχιασα! Δεν μπορούσα, όμως, να σταματήσω να διαβάζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θέλω να σας ευχαριστήσω που είχατε την καλοσύνη να διαβάσετε αυτό το κείμενο .
    Είχε τον σκοπό της η ανάρτηση αυτή και είναι μια συρραφή από αληθινές μαρτυρίες που διάβασα εδώ και χρόνια από επιζήσαντες του Άουσβιτς, Μπιρκενάου, Μπέλζεν, Μπολτζάνο, Μπούχεβαλντ και τόσων ακόμα που δεν χρειάζεται να τα απαριθμήσω όλα.


    Σε μια πιο light και σύγχρονη εκδοχή πολέμου , με καταστροφικά αποτελέσματα για το ανθρώπινο δυναμικό , οδηγείται τώρα η Ευρώπη και πάλι με τον ίδιο πρωταγωνιστή που κουμαντάρει τις τύχες των υπόλοιπων χωρών.
    Πως γίνεται να επιζήσει όμως μια χώρα μόνη της όταν θα έχουν καταρρεύσει τα οικονομικά συστήματα των γύρω χωρών?
    Θα την κρατήσουν ψηλά οι ολιγάρχες του χρήματος?


    Θα δείξει … έτσι κι αλλιώς γίναμε σαν το πείραμα του βατράχου που τον έβαλαν στο κρύο νερό κι άνοιξαν το γκάζι … όταν έφτασε σε σημείο βρασμού που σημαίνει θάνατος, ήταν τόσο αποχαυνωμένος από την ζεστασιά που δεν καταλάβαινε τίποτα.


    Σας ευχαριστώ Φλώρα, Λιακάδα , Tina Tippo γι΄ αυτή την επίσκεψη σας και σας εύχομαι καλή Εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλησπέρα...

    πολύ ωραίο και δυνατό κείμενο... η απόγνωση, η συνειδητοποίηση του τέλους, ενός άδικου τέλους... διότι το άδικο τέλος δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρόνο... έτσι κάποιοι αποφάσισαν ότι εκείνοι, τα "μιάσματα" έπρεπε να εξαφανιστούν... ούτε εβραία, ούτε τσιγκάνα, απλά σε λάθος τόπο και σε λάθος χρόνο αντισυμβατική... τραγικά αυτάρεσκη ίσως, αλλά συνειδητοποιημένη για το τι ακριβώς τηυ περιμένει...
    arbeit macht frei... τα θαύματα βλέπεις κτίζονται πάνω σε μύθους... από κάτω πηκτό το αίμα των αδικοχαμένων, των θυμάταν που θυσιάστηκαν για αυτά τα θαύματα... και τι πιο άδοξο τέλος, στριμωγμένη εκεί στα κελάρια-θαλάμους-τουλάχιστον θα μπορούσε να πέσει ένδοξα σε κάποιο μετερίζι, και ν'ανεμίζουν τα μαλλιά της...

    Τη φρίκη των Ναζήδων την βίωσα όταν πριν 22 χρόνια επισκέφθηκα το Μαουτχάουζεν με το βιβλίο του Καμπανέλη υπό μάλης. Καμία σχέση δεν είχε ο τόπος και τα αισθήματα εκεί... Σε έχουν προετοιμάσει τα βίντεο και τη φρίκη που αντικρύζεις πριν δεις τον φυσικό, πραγματικό χώρο... Μα μόλις φθάσεις εκεί μια θλίψη σε πνίγει... είναι βλέπεις που σκέφτεσαι το μέγεθος, την επιστημοσύνη, τις μελέτες, τις εξισώσεις που λύθηκαν και εφαρμόστηκαν με ακρίβεια προκειμένου να εξοντωθούν τόσοι άνθρωποι...

    Τους χαιρετισμούς μου και τις ευχές μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα και σε σένα nikiplos

      Με πνίγει όταν σκέφτομαι αυτό το τέλος, μέσα σε μια κάμαρα, σώματα, πνιχτές ανάσες που καίνε τα πνευμόνια … η φρίκη δεν είχε τέλος και η φαντασία στην προσφορά θανάτου είναι αχαλίνωτη!

      Δεν έχω επισκεφτεί αυτούς τους χώρους όμως έχω διαβάσει τόσα για όλα αυτά που παγώνω στην σκέψη τους και μόνο … σαν να γυρίζω εκεί που δεν έζησα, μυρίζω, βλέπω, αισθάνομαι και τώρα θυμώνω που οι γιοι κι οι κόρες εκείνων των φονιάδων , τα ίδια εκφυλισμένα κύτταρα σαν τους γονείς τους, ακολουθούν τους βάρβαρους δρόμους τους οδηγώντας την Ευρώπη σε μια παράνοια !

      Σ΄ ευχαριστώ για την επίσκεψή σου
      και εύχομαι να έχεις μια καλή εβδομάδα !

      Διαγραφή
  6. Λεβινα μου, διαβασα την ιστορια εδω κ μερες. Τα λογια που συμπληρωσες τα ενιωσα ως μεσα μου γιατι ειμαι της ιδιας αποψης κ τα συμμεριζομαι!!!
    Ο λογος που δεν εγραψα κατι ειναι γιατι δεν αντεχω ολη αυτη την κτηνωδια του πολεμου! Στον αντρα μου αρεσουν ολα αυτα τα ιστορικα,μα εμενα με κανουν να κλαιω! Αληθεια δεν αντεχω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

(Επειδή ο blogger καμιά φορά, "τρώει" τα σχόλια, πρίν το δημοσιεύσεις, κάνε ένα copy ώστε να μην το ξαναγράφεις σε περίπτωση που το εξαφανίσει)