25.10.12

Κάθε τέλος .... μια αρχή








Εύχομαι να τελειώσει γρήγορα αυτή η νύχτα, αυτό περιμένω ξάγρυπνη, 
η τελευταία μας νύχτα στο μικρό θλιβερό διαμέρισμα της Αριστοτέλους .
Ενάμιση δωμάτιο με θέα στον δρόμο και στην φασαρία του, αν το μισό 

βέβαια που είναι η είσοδος πιάνεται για δωμάτιο, το μπάνιο με τους 
μουχλιασμένους από την υγρασία τοίχους
ένα επί ένα και η τεράστια κουζίνα μας που δεν χωράει ούτε το ψυγειάκι μας 

και το  ημί-τραπέζι με τις δυο καρέκλες  … αυτές ολόκληρες ευτυχώς.

Να λοιπόν που κατάφερα την μισή ζωή μου να την γεμίσω με
μισά πράγματα και τίποτα ολόκληρο με μια και μοναδική εξαίρεση
την Λιλίκα, το δικό μου ολοκληρωμένο και μοναδικό μου
δημιούργημα για τα εικοσιεφτά χρόνια της μισής ζωής μου.
Η Λιλίκα που κοιμάται στο ημίδιπλο κρεβάτι μας αγκαλιά με
τον  Μπάνυ , έναν κατάλευκο λούτρινο κουνέλι με πορτοκαλιά
γυάλινα μάτια και γελαστό στόμα από κόκκινη τσόχα που μόνο
με εγχείρηση μπορείς να της τον αποσπάσεις .
Όπως όλα τα βράδια κάθομαι στο μικρό κουζινάκι μόνη ενώ
η φωτεινή επιγραφή με τα πολύχρωμα γράμματα ‘νέον’ που
αναβοσβήνουν  στο το απέναντι κατάστημα ‘μπουτίκ κρεάτων ’,
κάνει σχέδια επάνω στους σκοτεινούς τοίχους και φωτίζει
καλύτερα κι από μέρα ολόκληρο το διαμέρισμα.
Θα έπρεπε να κλείνω τα παντζούρια για να σκοτεινιάζει τα βράδια ,
αλλά ποτέ δεν άντεχα την κλειστοφοβική αίσθηση που μου
προκαλούσε αυτό το σπίτι μια σαραβαλιασμένης πολυκατοικίας
του ’50 με ξεχαρβαλωμένα τα υδραυλικά της και χαλασμένο
το σύστημα θέρμανσης στα περισσότερα διαμερίσματα όπως
το δικό μας, αν και στην περίπτωση μας αυτό ήταν ένα σοβαρό
πλεονέκτημα για  την μείωση του ενοικίου, έστω κι αν τις κρύες
μέρες κουκουλωνόμασταν  στο κρεβάτι προσπαθώντας να ζεσταθούμε 

με  σφιχτές αγκαλιές και με μια φορητή σόμπα που δεν κατάφερνε 
να φέρει λίγη ζεστασιά σε αυτό το ανήλιαγο διαμέρισμα.

Τίποτα δεν θα μου λείψει από εδώ, ούτε οι γεμάτοι υγρασία
ξεφλουδισμένοι τοίχοι, ούτε το μπάνιο με τα καφετιά είδη υγιεινής 

και τα θαλασσιά πλακάκια περίσσευμα ποιος ξέρει από πού  
και τα ξεφορτωθήκανε στα διαμερίσματα αυτής της πολυκατοικίας, 
όπως η κουζίνα που έχει δέκα λογιών διαφορετικά πλακάκια τάχα για σχέδιο!
Γιατί όμως νοιώθω τόσο θλιμμένη, γιατί φοβάμαι που θα φύγουμε 

από αυτή την άθλια ζωή που συνήθισα τόσα χρόνια και τώρα θα πάρω 
την Λιλίκα μου και θα τραβήξουμε έναν άγνωστο δρόμο?

Αρχίζω να αμφιβάλω και θέλω ένα τσιγάρο επειγόντως κι ας μην 

καπνίζω όπως παλιά , που λεφτά πια για τσιγάρα…
άραγε ήταν σωστό που δέχτηκα αυτόν τον διορισμό τόσο
μακριά ? Δεν υπήρχε βέβαια και άλλη επιλογή αλλά να βρεθούμε 

και σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης για να αναλάβω δασκάλα στο 
δημοτικό … φοβάμαι, τρέμω σε αυτή την προοπτική  αν και είναι 
αργά να κάνω πίσω και τώρα σκέφτομαι όσα δεν είχα σκεφτεί, 
πως θα είμαι μια άγνωστη, πως δεν ξέρω τι θα αντιμετωπίσω, πως 
θα με δεχτούν, πως θα αντιδράσει η Λιλίκα σε αυτή την αλλαγή, 
θα της αρέσει εκεί? τι δικαιολογία να βρω για τον ανύπαρκτο πατέρα της ?
Πως θα στήσω την ζωή μου σε ένα άγνωστο μέρος? Κι αν
δεν της αρέσει? Αν χρειαστεί να τα παρατήσω και να φύγουμε 

πως θα ξαναγυρίσω νικημένη και πάλι στην  Μαιρούλα?
Παρακαλάω την καλή μου νεράιδα να με μεταμορφώσει σε παιχνίδι 

να μου βάλει κι ένα διακόπτη να τον κλείσω για να σταματήσω να σκέφτομαι 
προτού τρελαθώ … να φωνάξω άραγε την Μαιρούλα να έρθει σαν το Ιππικό 
να με σώσει , όπως έκανε όταν ήμουν στην ηλικία της Λιλίκας και με
προστάτευε από τους δράκους και τους γίγαντες  κυνηγώντας τους 

με το κουζινομάχαιρο?
Ποια φυσιολογική μητέρα διαβάζει παραμύθια στο παιδί της
με την συνοδεία κουζινομάχαιρου? Μόνο η Μαιρούλα !
Ανόητες σκέψεις  και το νοιώθω πως όλα είναι παράλογα, γι αυτό
και πετάω στον νεροχύτη το τσιγάρο που έχει σβήσει στο χέρι μου
και πάω να ξαπλώσω δίπλα στο μωρό μου που σφίγγει  ασφυκτικά
στην αγκαλιά της τον Μπάνυ ενώ ροχαλίζει ελαφρά .
Πάντα όταν είναι κουρασμένο το κοριτσάκι μου ροχαλίζει και
γελάω καθώς χαζεύω τις  χαλκόχρωμες ανταύγειες στα 
μαλλάκια της, το ροδαλό  προσωπάκι  που το φωτίζει ένα μικρό
λαμπάκι νυχτός , την τραβάω στην αγκαλιά μου μαζί με το

κουνέλι  της που θέλει και πάλι πλύσιμο καθώς μου μυρίζει
κάτι μεταξύ ψαρόσουπας που δεν έχω φτιάξει ποτέ και χωματερής
που εκείνος δεν έχει πάει ποτέ και κάπως έτσι προτού το καταλάβω
βυθίζομαι σε έναν ανήσυχο ύπνο.


Ξημερώματα σηκώνομαι από το κρεβάτι και είμαι τόσο κουρασμένη
που σέρνομαι στην κουζίνα για να φτιάξω ένα δυνατό καφέ να με συνεφέρει.

Αργότερα σηκώνω και την Λιλίκα για την τελευταία της μέρα στο σχολείο , 

δεν έχουμε τίποτα φαγώσιμο στα ντουλάπια για πρωινό παρά μόνο δυο 
φέτες μπαγιάτικου ψωμιού που τις μοιραζόμαστε ενώ εκείνη χοροπηδά 
χαρούμενη καθώς την ντύνω για να την πάω στο σχολείο της.
Παραδόξως δεν δείχνει να την πειράζει καθόλου  που θα χάσει
τους φίλους της και περιμένει με τόσο ενθουσιασμό το ταξίδι μας,
να φτάσουμε στο καινούργιο μέρος που της έχω υποσχεθεί σαν
παράδεισο, τους καινούργιους φίλους που θα γνωρίσει ώστε είναι
τόσο μεγάλη η αισιοδοξία της που μεταδίνεται και σε εμένα.
Η κορούλα μου είναι ένας  μικρός Γκιούλιβερ γεμάτη αισιοδοξία
και αγάπη για αλλαγές και ταξίδια που δεν έχει κάνει ποτέ!


Η νυχτερινή μου απαισιοδοξία έχει κάνει φτερά κι έτσι κι εγώ
της χαμογελώ και ετοιμάζομαι να κάνουμε το πρώτο μας βήμα
μπροστά στην ζωή.
« Πρόσεξε μη ξεχάσεις τον Μπάνυ  μαμά»
Είναι τόσο σοβαρό το ύφος της που τα χάνω και την διαβεβαιώνω
πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξεχάσω τον αγαπημένο της
κούνελο αλλά τα  γαλάζια μάτια της με κοιτούν με καχυποψία.
« Ναι αλλά την άλλη φορά τον είχες ξεχάσει το θυμάσαι?»
Μα είναι δυνατόν να ξεχάσω αυτή την μαύρη σελίδα στην σχέση μας
κι απορώ πως το θυμάται εκείνη!  Είναι δυνατόν ένα επτάχρονο
να θυμάται κάτι που έγινε πριν τρία χρόνια?


Ήταν εκείνο το  δελτίο που κέρδισε η Μαιρούλα  στον Σύλλογο
Χειροτεχνίας για ένα διήμερο στο Καρπενήσι και μας το χάρισε
να πάμε με την Λιλίκα .
Δυο απίστευτες ημέρες που έζησα μακριά από την Αθήνα σε έναν
παράδεισο κι όταν την Κυριακή το πρωί  που θα επιστρέφαμε
μάζεψα τα πράγματα μας ενώ η Λιλίκα κοιμόταν , ξέχασα πίσω
τον καημένο τον Μπάνυ.
Κοντά στην Λαμία η Λιλίκα ξύπνησε και τον αναζήτησε και τότε
με φρίκη ανακάλυψα ότι  μέσα στον πανικό της αναχώρησης τον
είχα αφήσει  στο δωμάτιο κάτω από τα σκεπάσματα στο κρεβάτι της.
Όσο κι  αν προσπαθούσα να την πείσω πως  έγινε κατά λάθος , όσο
κι αν της υποσχόμουν  πως θα τηλεφωνούσα στο ξενοδοχείο να μας
τον στείλουν, η Λιλίκα είχε ξεσηκώσει το λεωφορείο με τα κλάματα 
και τις φωνές της, ώστε τελικά έξω από την Λαμία κατεβήκαμε και
με ταξί γυρίσαμε στο Καρπενήσι για να πάρουμε τον άμοιρο
Μπάνυ   που μας περίμενε στην ρεσεψιόν . 
Είμαι σίγουρη πως αν ήταν ζωντανός θα έκλαιγε κι αυτός που
τον ξέχασα ή θα με πλάκωνε στα χαστούκια κι έτσι πήραμε το
επόμενο λεωφορείο για την Αθήνα κι όλα αυτά να τα κάνω
κρατώντας στο ένα χέρι μια βαλίτσα μισό τόνο και στο άλλο
μια μουτρωμένη Λιλίκα  που αρνιόταν πεισματικά να μου
απευθύνει τον λόγο και παρηγορούσε τον λούτρινο κούνελο για την
εγκατάλειψη που υπέστη από την άκαρδη μάνα… δηλαδή εμένα!
Για  δυο εβδομάδες μετά τρώγαμε μόνο νερόβραστα μακαρόνια
ακόμα και το πρωί αφού είχα ξοδέψει τις πενιχρές μου οικονομίες
στο ταξί , μόνο που από τότε έμαθα να κρατάω αγκαλιά τον
Μπάνυ αντί για την Λιλίκα αφού  ήταν τσεκαρισμένο πως  αυτόν
θα τον ακολουθούσε οπουδήποτε ακόμα και με κλειστά τα μάτια.


Ήταν τόσο σίγουρη πως και πάλι θα έκανα την γκάφα μου που
με ένα  υποτιμητικό βλέμμα  άρπαξε αγκαλιά της  τον κούκλο της
και φρόντισε να με αποτελειώσει με …
« Καλύτερα να τον αναλάβω μόνη μου, εσύ έχεις πολλά να κάνεις!»
Ήθελα να ήξερα που τα έβρισκε όλα αυτά όταν τα παιδιά της
ηλικίας της μιλούν σαν παιδιά κι όχι σαν ξινισμένες σαραντάρες?
Της φοράω το παλιό της μπουφάν και την κουμπώνω αφηρημένη
καθώς σκέφτομαι πως  είναι πια καιρός το παιδί μου να αρχίσει να
κάνει παρέα με παιδιά της ηλικίας της κι όχι μόνο με την Μαιρούλα
και τις κυρίες από τον Σύλλογο της Χειροτεχνίας.


Αφήνω την Λιλίκα στο σχολείο και φτάνει η ώρα να αντιμετωπίσω
την Μαιρούλα , την μονίμως θυμωμένη μανούλα μου που πιστεύει
ότι στα εικοσιεφτά μου είμαι ακόμα μια  ανώριμη έφηβη που κάνει
την επανάσταση της καθώς θέλει να φύγει μακριά … πάλι καλά που
δεν μου προσάπτει πως πάω να ζήσω στις σπηλιές στα Μάταλα …
ξεχνώντας πως ήδη ζω μακριά της , δηλαδή όχι και τόσο μακριά της,
μόνο δυο τετράγωνα από το πατρικό μου !
Κι όμως μου ανοίγει μια γελαστή Μαιρούλα  που με ξαφνιάζει καθώς
μου φτιάχνει μια ζεστή σοκολάτα και βάζει μπροστά μου ένα φρέσκο
κέικ βανίλιας. Από πότε η Μαιρούλα έμαθε να φτιάχνει κέικ?
Από ότι θυμάμαι κάτι λιγοστές προσπάθειες που έκανε ήταν σκέτη
καταστροφή  με κάτι μπαρουτοκαπνισμένα κατασκευάσματα να
βγαίνουν από τον φούρνο και να πηγαίνουν στα σκουπίδια μαζί με
την φόρμα που τα φιλοξενούσε ενώ ορκιζόταν πως δεν θα ξανάκανε
το ίδιο λάθος ποτέ … Ευτυχώς για εμάς κρατούσε τις υποσχέσεις της !


Καθώς μπουκώνομαι με το πραγματικά θαυμάσιο κέικ φροντίζει
να με προσγειώσει.
«Η Μιμίκα το έφτιαξε, είναι από τις καινούργιες συνταγές της Βέφας»
Φυσικά ! Μιμίκα η κολλητή της που παρακολουθεί με θρησκευτική
προσήλωση τις εκπομπές της Βέφας της εθνικής μαγείρισσας που
έχει γίνει η αιτία να  μπουν φωτιές σε μπόλικα σπίτια χάρη στις τόσες 

πρόθυμες αλλά ανεπίδεκτες μαθήσεως νοικοκυρο-μαθήτριες
από  τηλεόρασης.
«Ώστε το αποφάσισες τελικά !» Δεν κατάλαβα αν ήταν ερώτηση
ή διαπίστωση, κατάλαβα όμως το πειραγμένο ύφος της και προτιμώ
να βάλω μια ακόμα μπουκιά στο στόμα μου παρά να μιλήσω.
«Μα είναι ανάγκη να πας στην άλλη άκρη της γης?»
Αναρωτιέμαι γιατί αυτή η γυναίκα δεν καταλαβαίνει  πότε να
κρατήσει το στόμα της κλειστό? Να που πάλι ήρθαν να με
αρπάξουν οι χθεσινοβραδινές φοβίες μου. Τα ίδια δεν σκεφτόμουν?
«Δεν θα πάω στην Αλάσκα μαμά, στην Κρήτη θα είμαστε και
το ξέρεις πως μπορείς να έρθεις να μείνεις μαζί μας για όσο το θελήσεις»
«Το ίδιο κάνει» επιμένει πεισματικά η μανούλα μου «και το ξέρεις
πως στην ηλικία μου δεν είναι εύκολο να  κάνω μεγάλα ταξίδια
και να είμαι μακριά από τους γιατρούς!»
Αρχίζω να βήχω υστερικά καθώς η μπουκιά μου κάθεται στον λαιμό.
Από πότε η Μαιρούλα αναφέρει τις απαγορευμένες λέξεις ‘ ηλικία’
και ‘γιατρός’?
« Μανούλα μου είσαι η πιο μικρή υγιέστατη γιαγιά που γνωρίζω
και μόλις τακτοποιηθούμε θα σε περιμένουμε να έρθεις κοντά μας»
Την κλείνω στην αγκαλιά μου και της σκάω ένα φιλί στο μάγουλο
αλλά το άγριο βλέμμα που μου ρίχνει σημαίνει πως  μάλλον το
παρατράβηξα με τις γλύκες και αυτό το ‘γιαγιά’ τι ήθελα να το πω?
« Θα δούμε , αλλά να το ξέρεις, δεν μου αρέσουν τα ταξίδια!» επιμένει
μόνο για να έχει τον τελευταίο λόγο και ξεφεύγει από την σφιχτή
αγκαλιά μου κάτι απόλυτα φυσιολογικό για την Μαιρούλα που 
ποτέ της δεν ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτική στα συναισθήματά της,
μάλλον το αντίθετο θα έλεγα ! Αν για κάτι φημίζεται είναι η
απάθεια της απέναντι σε οτιδήποτε συμβαίνει στην ζωή της.


Θέλω να της υπενθυμίσω πως δεν φέρνει τις ίδιες αντιρρήσεις
όταν είναι να κάνει ταξίδια με τις φίλες της που έχουν γυρίσει
όλα τα μοναστήρια της χώρας κι έχουν ανέβει στα πιο απίθανα μέρη,
αλλά το αφήνω να περάσει … δεν έχω όρεξη για καυγάδες ειδικά
σήμερα που έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου κι αφού το ξέρω πως
τελικά δεν θα αντισταθεί και θα μας έρθει στην πιο απίθανη στιγμή .
Ελπίζω μόνο να μη κουβαλά κι όλο τον Χειροτεχνικό Σύλλογο!
Ούτε κι έχω όρεξη να συζητήσουμε για μια ακόμα φορά το πόσο
έχω κουραστεί να κάνω δουλειές του ποδαριού προσπαθώντας να
πουλήσω άγνωστα και αμφιβόλου προελεύσεως προϊόντα από
άγνωστες εταιρείες, που υποτίθεται ότι εγώ τα φοράω χρόνια ενώ
εκείνη θα συνεχίσει να ξεσκονίζει το κορνιζαρισμένο πτυχίο μου
που  κρέμεται επάνω από το εφηβικό μου κρεβάτι .
Μου δόθηκε μια ευκαιρία και θα ήταν ανοησία μου να την πετάξω
για να νοιώσει καλά η Μαιρούλα, όμως δεν της λέω τίποτα από αυτά ,
τα ξέρει και θέλει να τα θυμάται με τον δικό της πάντα τρόπο …
που σημαίνει πως θυμάται ότι θέλει, όταν το θέλει !


Πρέπει να φύγω , έχω λίγα ακόμα να μαζέψω και να τσεκάρω
αν είμαστε έτοιμες για την αναχώρηση με την Λιλίκα μου αν
και τα περισσότερα πράγματα μας έχουν μπει σε κούτες που
μεταφέραμε στο υπόγειο της Μαιρούλας, αλλά η μανούλα μου
με σταματά  προτού φορέσω το παλτό μου.
«Περίμενε λίγο , έρχονται τα κορίτσια , θέλουν να σε χαιρετήσουν!»
Οι φίλες της, είναι πάνω κάτω στην ηλικία της σε ένα απροσδιόριστο
πάνω από τα πενηνταπέντε και κάτω από τα εκατό και μόνο όταν
κάποιο από τα κορίτσια στον Σύλλογο της Χειροτεχνίας αφήνει τον
μάταιο κόσμο ακούγεται η πραγματική της ηλικία! ( Η Δεσπούλα
τόσο νέα! Μα να την χάσουμε τόσο ξαφνικά ! Στα εκατόν δεκαεννιά!)
Αφήνω το παλτό μου και κάθομαι πάλι να περιμένω, δεν θέλω να
της χαλάσω το χατίρι αφού πάντα συμπαθούσα αυτή την επιλογή της
να γίνει μέλος στον Χειροτεχνικό Σύλλογο που η αλήθεια είναι πως
λίγη σχέση έχουν οι δραστηριότητές του με το όνομά του!
Μάλλον ούτε καν Σύλλογος δεν ήταν… μια ντουζίνα κυρίες είναι
που μετά την συνταξιοδότηση τους είχαν όλο τον χρόνο να είναι
μαζί  και η μόνη  χειροτεχνία που έκαναν είχε σχέση με τον μπαλαντέρ
και την ντάμα κούπα ενώ γνώριζαν όλους τους πουλμαντζήδες
κι  όλα τα κυλικεία και τα μοναστήρια της χώρας.
Σε αυτό τον Σύλλογο όμως η Μαιρούλα βρήκε την γυναικεία συντροφιά
που δεν είχε ποτέ. Γιατί πάντα το έλεγε πως οι φίλες καταστρέφουν
την  οικογενειακή ζωή, σε διαβάλλουν στην δουλειά σου, σου κλέβουν
τον άντρα αν και η δική της δουλειά ήταν τα οικιακά και ο πατέρας μου
δεν ήταν και η προσωποποίηση της έντονης δραστηριότητας σε όλους
τους τομείς και πάντα την κοιτούσε με λατρεία ή έστω …
με απόγνωση στα μάτια .
Ποτέ της όμως δεν απέκτησε καμία κολλητή κι όλες της οι επισκέψεις
σε γνωστές οικογένειες ήταν από τυπικές έως αδιάφορες.
Πραγματικά απόρησα όταν λίγο καιρό μετά τον θάνατο του μπαμπά
την είδα να  ανακατώνεται με μια άγνωστη γυναικεία ομάδα που
έπαιρνε σοβαρά την λέξη φιλία και γυναικεία αλληλεγγύη κι όχι μόνο
αυτό αλλά να γίνεται κι από τα πιο ενεργά μέλη  και να θέτει και σοβαρή 

υποψηφιότητα για την θέση της ‘Προέδρου’!

Κατά βάθος χαίρομαι πολύ γι αυτήν και  μένω ήσυχη πως  καθώς θα
φύγω η Μαιρούλα μου δεν θα είναι ολομόναχη  ,θα έχει ένα σωρό
φίλες να γεμίσουν το κενό που θα της αφήσει η Λιλίκα πρώτα
και μετά εγώ.
Αν και λείπω τόσα χρόνια από το πατρικό μου η Μαιρούλα έχει
μάθει να έχει κοντά της την Λιλίκα όλη σχεδόν την ημέρα που εγώ
λείπω στην δουλειά κι όσο κι αν γκρινιάζει που τις παραμελώ ξέρω
πως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, δεν θα μπορούσα να γυρίσω σπίτι 
και να περιμένω να μας ζει εκείνη με την πενιχρή της σύνταξη ,
δεν θα  μπορούσα να φορτώσω και με αυτό την ήδη ένοχη συνείδηση μου.


Οι κολλητές της Μαιρούλας που ήρθαν τελικά ήταν  τρεις χαμογελαστές 

και πρόσχαρες  κυρίες  φορτωμένες με πακέτα  και με το που με είδαν 
με έκλεισαν στην αγκαλιά τους και δεν άργησαν να με πάρουν τα κλάματα.
Ειδικά όταν  μου έδωσαν τα δώρα που είχαν αγοράσει για το μωρό μου 

κι εμένα, ένα ροζ μπουφάν με επένδυση από λευκή συνθετική γούνα 
κι ένα  καμηλό ολόμαλλο παλτό δικό μου , δεν ήξερα πως  να τις 
ευχαριστήσω κι απόμεινα να φυσάω την μύτη μου και να μη ξέρω τι να πω!
« Δεν πιστεύω να θέλεις να εμφανιστείς στην νέα σου θέση
με αυτό το άθλιο ρούχο!» υψώνει την φωνή η  Αθηνούλα χήρα
Συνταγματάρχου κι όσο κι αν θέλω να υπερασπιστώ το χοντρό
μπλε σκούρο παλτό μου που το πήρα πριν κάτι χρόνια στις εκπτώσεις
στην μισή τιμή  κι έχει ξεθωριάσει στους αγκώνες ενώ προσπαθώ
να κρύψω κάτω από το κασκόλ μου κάτι απροσδιορίστου
προελεύσεως γκρίζους λεκέδες, δεν συγκρίνεται με τίποτα
με το δώρο που μου έκαναν και ξέρω πως η κ. Συνταγματάρχου
έχει δίκιο.
Όταν όμως  τις βλέπω να ανταλλάσσουν μεταξύ τους πονηρές
ματιές και να μου δίνουν ένα χοντρό κίτρινο φάκελο που περιέχει
ένα σεβαστό χρηματικό ποσό, το αρνούμαι με σθένος να τον  πάρω
γιατί  ξέρω πως αυτές οι γυναίκες δεν είναι καθόλου ευκατάστατες
κι όμως μάζεψαν τόσα χρήματα !
« Ένα μικρό δωράκι είναι χρυσό μου για τα πρώτα σας έξοδα ,
είμαστε σίγουρες πως θα το χρησιμοποιήσεις με σύνεση και
 για καλό σκοπό! » Πώς να φέρω αντίρρηση στην Αθηνούλα
όταν με κοιτά με εκείνο το αυστηρό ύφος , το ίδιο υποθέτω
που είχε και ο Συνταγματάρχης όταν έκανε επιθεώρηση στους
φαντάρους του και συνεχίζει ακάθεκτη  « τα παιδιά των φίλων μας
είναι και δικά μας παιδιά! Εξ άλλου εμείς δεν τα έχουμε τόσο
ανάγκη αυτά τα χρήματα όσο εσείς που θα φύγετε τόσο μακριά!»
Άντε πάλι αυτό το μακριά και τελικά παίρνω τον φάκελο
μπήγοντας και πάλι τα κλάματα καθώς με σφίγγουν όλες τους
συγκινημένες σε μια μεγάλη αγκαλιά.


Πιστεύω πως τώρα πια η μανούλα μου που δεν θα έχει να παίρνει 

την Λιλίκα από το σχολείο και να ασχολείται τόσες ώρες μαζί της, 
θα  περνά μαζί τους τις κενές ώρες της κάνοντας εντατικά μαθήματα στην μπιρίμπα! 
Αχ βρε Μαιρούλα…
σε βλέπω να παίρνεις και το πρωτάθλημα!



Συνεχίζεται_






21 σχόλια:

  1. Είναι υπέροχο,πολύ όμορφη ακολουθία λέξεων και συναισθημάτων ,διαβάζοντας κατάφερα να βλέπω και την εικόνα της κοπέλας ,του παιδιού να ακούω τους διαλόγους τους ....αν και δεν είμαι από τους ανθρώπους που εύκολα πιστεύουν το ..Κάθε τέλος μια νέα αρχή .Συγχαρητήρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Kαμιά φορά όμως Κατερίνα μου?
      Μήπως καμιά φορά υπάρχει μετά το τέλος μια όμορφη αρχή?
      Χρειάζομαι να το πιστεύω πως πάντα κάτι καλό υπάρχει μπροστά μας,
      πως δεν πρέπει να μιζεριάζουμε μέσα σε βάλτους αλλά να κοιτάμε τους
      ορίζοντες και να χαμογελάμε .

      Σ΄ ευχαριστώ πολύ

      να είσαι καλά !

      Διαγραφή
  2. Yπέροχο. Ένα κείμενο γεμάτο μανούλα και κόρη και ανησυχίες εκατέρωθεν ανθρώπων που τάχθηκαν να έχουν για μια ζωή η μια την έγνοια της άλλης όμως κρατώντας μεταξύ τους μια μικρή απόσταση ασφαλείας και αυτό πρέπει ξαφνικά να γίνεται από μακριά. Ανησυχίες και αμφιβολίες ανθρώπων που το σήμερα δεν είναι το καλύτερο γι αυτούς όμως το αύριο; ποιός ξέρει άραγε;
    Εύχομαι πάντως σε ανθρώπους ταλαιπωρημένους η κάθε επόμενη μέρα να είναι καλύτερη από την προηγούμενη ώσπου να γίνει ολάνθιστος κήπος γύρω τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως το λες, με ανησυχίες και αμφιβολίες ... τρεις γυναίκες που είναι υποχρεωμένες να επιζήσουν στηρίζοντας η μια την άλλη και μόνο μέσα από θετική σκέψη μπορούν να προχωρήσουν εμπρός.
      Κι εγώ το ίδιο με σένα εύχομαι!

      Σ΄ ευχαριστώ πολύ
      να είσαι καλά !

      Διαγραφή
  3. Λεβίνα το διάβασα με μια ανάσα... αναμένω τη συνέχεια...
    τι να σου πω; δάκρυσα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σε άγγιξε hana μου,
      δεν σου κρύβω πως κι εμένα με έχει επηρεάσει ψυχολογικά
      σαν να το ζω εγώ, το κάθε συναίσθημα, την κάθε σκηνή...
      Σ΄ ευχαριστώ
      να μη δακρύζεις καλή μου
      να χαμογελάς!

      Διαγραφή
  4. Αριστουργηματικά γραμμένο !!
    Απλή γραφή, καρδιάς, ειλικρινής, αφτιασίδωτη...
    Σα να άκουγα τη Λιλίκα να τα λέει σε μια φίλη της.

    ΜΠΡΑΒΟ γαμώτο σου ! Και φυσικά ο "εξάψαλμος" μου, ο συνηθισμένος : ΜΗ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ και δεν το εκδώσεις !!

    Πολλά ρε ! Τ αξίζεις !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου,
      ναι είναι ένα αφτιασίδωτο απλό κείμενο, μια διήγηση
      όπως θα το έγραφα στο ημερολόγιό μου .
      Όσο για τις εκδόσεις ... θα σου απαντήσω το πολύ απλό...
      Στο πέλαγος τι θέλει η κουτσομούρα να τα βάλει με τους καρχαρίες?
      Τα εκδίδω εδώ , στο blog μου, αυτό είναι ο καθρέφτης μου .
      Σ΄ ευχαριστώ και πάλι όμως για όλα και για τις πολύτιμες συμβουλές σου
      και για τον ενθουσιασμό σου που μου δίνει ενθουσιασμό.
      Να είσαι καλά !

      Διαγραφή
  5. Πολύ καλό μα την τύφλα μου.
    Αναμένω.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ξέρω τόσο καλά πια μετά από τόσο χρόνο εδώ μέσα που από αυτή σου την απάντηση καταλαβαίνω πως σου άρεσε πολύ και χαίρομαι γι αυτό ...
      Φυσικά και να αναμένεις ... συνεχίζεται ο μονόλογος!

      Και απαντάω και σε αυτό που μου γράφεις για τις εκδόσεις το ίδιο που έγραψα και παραπάνω... πως μια κουτσομούρα δεν πάει να μπλεχτεί με τους καρχαρίες ... γιατί δεν θα της μείνει ούτε κοκαλάκι να γλυψουν οι γάτες!

      Σ΄ ευχαριστώ καλέ μου για όλα

      να είσαι καλά !

      Διαγραφή
  6. Ο φίλος πιο πάνω καλά τα λέει να το εκδόσεις, μα γνωρίζει ότι πρέπει ΕΣΥ να πληρώσεις όλα τα έξοδα?
    Πολύ καλό πάντως ήταν .
    Εύγε!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στο καλό σου, με έκανες να συγκινηθώ κοτζάμ καπετάνιο πειρατή. Η ντροπή τής πειρατίας έχω καταντήσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Αντιγόνη ( όπως θα δεις στην συνέχεια έτσι την λένε την ηρωίδα μου) θα σου απαντούσε … πιάσε ένα μπουκάλι ρούμι Καπετάνιε, πιάσε και δυο τσιγάρα γιατί το ταμείο είναι μείον και δεν περισσεύει για καπνούς και πολυτέλειες και πάμε σ΄ ένα παγκάκι να κλάψουμε την μοίρα μας … κι όταν ξημερώσει πάμε να συνεχίσουμε την ζωή μας ο καθένας στο πόστο του!

      Xαμογέλα Captain
      η ζωή είναι ωραία!

      Διαγραφή
  8. Συνήθως προτιμώ να διαβάσω ολόκληρο το έργο για να έχω μια σφαιρική άποψη. Κρίμα που το κείμενο δεν έχει εικονογράφηση. Έχει ζωντανές εικόνες. Εν αναμονή, λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σύντομα θα έρθει και το επόμενο :)
      Ίσως αν βρω κατάλληλες εικόνες να τις προσθέσω ...
      Καλό Σαββατόβραδο Σταμάτη μου!

      Διαγραφή
  9. Αναμένω τη συνέχεια. Συγκινητικό και καλογραμμένο, όπως ΠΑΝΤΑ. Καλό σαββατοκύριακο να έχεις levina μου και να χαμογελάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. σ΄ ευχαριστώ πολύ Marie μου
      σου εύχομαι κι εγώ να περνάς καλά!

      φιλιά πολλά :)

      Διαγραφή
  10. Δεν λεω τπτ αν δεν το διαβασω ολο (κακομοιρα μου αν δεν εχεις το τελος...)
    Καλα θα πω κατι....νομιζω οτι το βιωνω! :-P
    Καλη κ πολυχρωμη εβδομαδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλημέρα vailie μου ,
      θα έχω και το τέλος μη μου ανησυχείς καθόλου
      έτσι θα την αφήσω την ηρωίδα μου? να βολοδέρνει
      χαμένη στον κόσμο της???

      Καλή εβδομάδα και να ναι όσο πολύχρωμη την θέλεις!!

      Διαγραφή
  11. Ωραία η αρχή!
    Αγωνιώ για το τέλος.
    Και αυτό το πείσμα της Λιλίκας, κάτι μου θυμίζει.
    Να είσαι καλά.
    Καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το πείσμα μου θυμίζει εμένα και τον αρκούδο που κουβάλαγα μαζί μου μέχρι την εφηβεία μου και μόνο που τον έβλεπε
      η μητέρα μου ανατρίχιαζε :)
      Σ΄ ευχαριστώ
      καλή εβδομάδα και σε σένα !

      Διαγραφή

(Επειδή ο blogger καμιά φορά, "τρώει" τα σχόλια, πρίν το δημοσιεύσεις, κάνε ένα copy ώστε να μην το ξαναγράφεις σε περίπτωση που το εξαφανίσει)