30.4.11

ΠΕΛΑΓΟΣ..............


Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι
και παραπάνω
το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει·
τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα
κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη·
και παραπάνω ακόμη πολλές φορές
το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά,
ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.



Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.
Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη
και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα
και το παίξαμε στα ζάρια.


 


Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ




600Χ900 λάδια σε καμβά
(το μικρό πομολάκι είναι αντιγραφή απο πόμολο-αντίκα, κατασκευασμένο στο χέρι με λευκό πηλό ζωγραφισμένο με ακρυλικά)
(το τοπίο είναι απο την Ικαρία)

29.4.11

Παραμύθι για μεγάλα κοριτσάκια...

Τόσες μέρες το μόνο που βλέπω και ακούω από ραδιόφωνα,
τηλεοράσεις, εφημερίδες είναι για έναν ονειρεμένο γάμο………
κανονικός βομβαρδισμός, πλύσιμο εγκεφάλου για το γεγονός,
για την μικρή αθώα παιδούλα που είχε όνειρο όπως όλα τα κοριτσάκια !! Μεγαλώνοντας να γίνει πριγκίπισσα και να παντρευτεί το όμορφο βασιλόπουλο !!
Να λοιπόν που το όνειρό της γίνεται πραγματικότητα….
τόσο απλά κορίτσια, ονειρευτείτε και εσείς τον πρίγκιπα σας
 και σίγουρα υπάρχει ελπίδα !
Ο κόσμος καίγεται, η Ιαπωνία τσουρουφλίζεται μέσα στην ραδιενέργεια,
 οι λαοί ξεσηκώνονται ενάντια στις σπάθες που κρέμονται
πάνω από τα κεφάλια τους, η Λιβύη βομβαρδίζεται,
στην Συρία το  αίμα τρέχει και όμως τι αξία έχουν αυτά
 μπροστά στο μεγαλείο ενός γάμου?
Κάμερες έχουν στηθεί, το κόστος έχει αξιολογηθεί,
 αλήθεια αυτά τα εκατομμύρια ευρά που θα ξοδευτούν
από ποιανού την τσεπούλα θα βγουν?
Και εντάξει θα μου πείτε σιγά κυρά μου και εσύ
γιατί κόβεσαι για το κόστος? Εσύ θα τα πληρώσεις?
 Εσύ θα βάλεις το εξωτικό καπελάκι σου με τα φτερά
και τα πίπουλα, το ροζ συνολάκι φουστομπλουζάκι ειδικά
 ραμμένο στην κυρά-φώφη την μοδίστρα του χωριού για την περίσταση,
την γοβίτσα-τσάντα  ταιριαστά σε κουφετί χρωματάκι και με την Βασιλική πρόσκληση ανα χείρας θα παρευρεθείς στη μυσταγωγία!!
Καλέ τι ρωτάτε ….ως τι??
 Ως ότι θέλω εγώ….ως θειά, ως φιλινάδα της νύφης, ως εκτοξαδέλφη του γαμπρού…..ξέρω και εγώ ?
πρόσκληση μου ήρθε πάντως (χα χα χα ζήλεια σας!)….
και προβληματίζομαι και για το δώρο βρε παιδιά!
Τι στο καλό πάνε στον βασιλικό τον γάμο?
Φλυτζανάκια του καφέ που πήγα πρόπερσι στην Τασούλα και στον Μπάμπη? Εξάδα νεροπότηρα κρυστάλλινα παρακαλώ που πήγα πέρσι
 στον Τάκη και την Λιλίκα και πήξανε μου είπε η χαμένη
στο νεροπότηρο και ήθελε να τα αλλάξει
 γιατί δεν της άρεσε το ντεκόρ με τα αμπελόφυλλα στο ποτήρι?
Μα δεν θα έχει η Καιτούλα από αυτά?
Της πήρα και εγώ ένα μιξεράκι, χειρός παρακαλώ
γιατί το άλλο με την βάση είχε τρία κατοσταρικάκια
και η τσέπη είναι μείον , ενώ με 20 καθαρίσαμε και από δώρο
να φτιάχνει το αγαπημένο κεκάκι του βασιλόπουλου
 να ξεσαβουρίζει με το απογευματινό του τσαγάκι!
Μα τι λέω η γυναίκα?? Που όλη η Ευρώπη έχει ξεχάσει
τα προβλήματά της και ασχολείται με τον ξενέρωτο γάμο
 του υποψήφιου μονάρχη , που έχουν στηθεί δυο στην σειρά
και περιμένουν πότε θα εγκαταλείψει αυτόν τον μάταιο κόσμο
 η εν ζωή βασίλισσα για να πάρουν σειρά κάτω από το στέμμα
 τα κεφαλάκια τους….ο μεγάλος Καρολάκος που έφτασε στα γεράματα
 και ακόμα το περιμένει να γίνει και αυτός
μονάρχης ( καλό είναι αυτό τώρα?)και ο υιός του ο αγαπητός
που θα περάσει και αυτός το υπόλοιπο της ζωής του με αυτή την ελπίδα!
Τώρα θα μου πεις, οι μονάρχες τα σπαταλάνε και τα τρώνε μόνο?
Ο τίτλος μας μάρανε!! Όχι καλέ…..όποιος έχει το βάζο
 με το μέλι χώνει και κανένα δάχτυλο να δοκιμάσει
και αν είναι καλό το μέλι ρίχνει και το κουτάλι της σούπας
 να το γευτεί καλύτερα!
Άντε πάλι, για τον γάμο της Καιτούλας της Μίντλετον καλε,
ξεκίνησα να λέω και αλλού το άνεμος το πήγε….
Ονειρευτείτε κορίτσια, νυφικά, μπομπονιέρες, διαμαντόπετρες
και ουαλικά χρυσά, ονειρευτείτε πρίγκιπες και άρχοντες και βασιλιάδες,
ονειρευτείτε την μια και μοναδική μεγαλειώδη μέρα της ζωής σας
 που είναι ο γάμος σας και μόνο , βράστε τις υπόλοιπες μέρες σας,
δεν έχουν αξία μπροστά στην ώρα που ντυμένες στα τούλια
 θα ανεβείτε τα σκαλιά της εκκλησίας και θα σας περιμένει ο πρίγκιπας….
Τώρα αν ο δικός σας πρίγκιπας  έχει κοιλίτσα και ψωμοσάκουλα
και μια υποψία φαλακρίτσας μην πτοείσθε γιατί τα ΜΜΕ
το λένε ξεκάθαρα πως αφού τα κατάφερε η μικρή και ταπεινή
 Καιτούλα της Αγγλαιτέρας θα τα καταφέρουν και όλες οι υπόλοιπες
κοινές θνητές να βρουν τον έρωτα των ονείρων τους σε ένα βασιλόπουλο!!
Και αν δεν έχετε δουλειά και αν σπουδάσατε χρόνια και χρονάκια
και πάτε για συνέντευξη και αντί για το Baccalaureate
το μελλοντικό αφεντικό σας μετράει τι νούμερο σουτιέν φοράτε …..
και αν δουλεύετε έξη μέρες την εβδομάδα και σας τρώνε τις υπερωρίες …..
και αν σας κόψανε και τον δέκατο τρίτο μισθό …..
και αν δεν έχετε να πληρώσετε να βάλετε πετρέλαιο
 στον ρημαδοκαυστήρα και τριγυρνάτε με τρία πουλόβερ μέσα
 στον σπιτοκαταψύκτη…
και αν ο προϊστάμενος  κάθε φορά που περνά  από κοντά
σας πιάνει το …’’ κιλότο ‘’ ( αν δεν ξέρετε τι είναι αυτό
ρωτήστε τον χασάπη σας!) και δεν μιλάτε για να μη χάσετε
τα πολύτιμα σχεδόν επτακόσια ευρουλάκια σας…
και αν η μαμά φωνάζει που βαριέστε να συμμαζέψετε το δωμάτιο που μοιάζει βομβαρδισμένο τοπίο …..
και αν ο πατέρας σας γυρνάει πτώμα το βράδυ από το μεροκάματο και καταριέται την ώρα και την στιγμή που γεννήθηκε……
Εσείς κορίτσια εκεί…..απτόητες στο όνειρο για το βασιλόπουλο !!
Αφού καλέ το λένε τα ΜΜΕ!!! Για όλες υπάρχει ,
 μη σπρώχνεστε …..όλες θα πάρετε να σωθείτε !!!

Καλά ξυπνητούρια.

21.4.11

Καλό Πάσχα

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και βάφονται τα κόκκινα αυγά,
γεμίζει το σπίτι αρώματα απο τα κουλούρια και τα τσουρέκια.....
Σήμερα στον εσπερινό διαβάζονται τα Δώδεκα Ευαγγέλια,
που περιγράφουν τα Άγια  Πάθη,
γίνεται ο Μυστικός Δείπνος και μετά το 5ο Ευαγγέλιο βγαίνει ο Εσταυρωμένος.....
ακολουθεί η ολονυχτία απο τις γυναίκες που ψέλλουν ύμνους όλο το βράδυ
και σε πολλά μέρη ετοιμάζουν και τον στολισμό του επιταφίου.


Έτσι και εγώ , σήμερα έκανα όπως το ήθελε το έθιμο τα κόκκινα τα αυγά,
τα κουλουράκια αλλά μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες των τελευταίων
 χρόνων δεν τόλμησα να επεκταθώ και στην παρασκευή τσουρεκιών.....
Τουλάχιστον έκανα μόνη μου τις λαμπάδες που θα δωρίσω
και στόλισα και το δεντράκι μου με σοκολατένια αυγά και μερικά που ζωγράφισα .....

Εύχομαι σε όλους Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση.

17.4.11

το κομμάτι του ονείρου

 
 
 
Φορούσε  ένα απλό  σκούρο πράσινο φόρεμα κάτω απο την χοντρή ζακέτα της
και είχε μαζέψει τα μαλλιά της  σε ένα χαλαρό σινιόν που την έκανε να φαίνεται
τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερη.
Προσπαθούσε να φαίνεται χαμογελαστή αλλά οι μαύροι κύκλοι της αϋπνίας
κάτω από τα σκούρα μάτια της  και το απελπισμένο βλέμμα της φανέρωναν
την αγωνία της.
Στάθηκαν μπροστά  στα σκαλιά της εισόδου, το παλιό κτήριο ανέδιδε μια
μυρωδιά μούχλας και εγκατάλειψης μαζί με την έντονη οσμή απολυμαντικού
και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει, μάλλον έμοιαζε με μυρωδιά
κουζίνας, μαγειρεμένου φαγητού. Εκείνος  την έπιασε από το χέρι για να της
δώσει κουράγιο. Τόσο καιρό το συζήταγαν, τόσο καιρό ήταν το μοναδικό τους 
θέμα συζήτησης , τόσα χρόνια το περίμενε αυτό και τώρα………δεν μπορούσε
να κουνήσει τα πόδια της και να ανέβει αυτά τα λίγα μαρμάρινα σκαλιά.
Άγγιξε απαλά την κοιλιά της, τόσο άδεια………..πόσο περίμενε να νοιώσει
μέσα της μια νέα ζωή να γεννιέται, πόσα χρόνια , πόσο καιρό να περιμένει,
να υπομένει, να σκέφτεται, να ονειρεύεται και αυτό το όνειρο να φεύγει
κάθε μήνα, να ξαναρχίζει τον επόμενο για να ξαναχαθεί και πάλι και πάλι ……
δεν της είχε απομείνει τίποτα πια. Έπνιξε ένα λυγμό. Η ζωή της κενή,
αδιάφορη όσο και αν τον αγαπούσε, όσο και αν εκείνος προσπαθούσε να
την παρηγορήσει για την έλλειψη, για το ανολοκλήρωτο της ύπαρξης της
που εκείνη ένοιωθε , δεν της έφτανε, δεν την γέμιζε τίποτα πια.
Το Ίδρυμα.
Ανέβηκε με την βοήθεια του τα σκαλιά, στηρίχτηκε στο χέρι του όταν
μπήκαν στον μισοσκότεινο προθάλαμο φοβισμένη. Αν δεν ντρεπόταν
θα έκανε μεταβολή και θα έτρεχε μακριά , αλλά να παει που? Πάλι πίσω
στο άδειο σπίτι? Άδειο το έβλεπε και ας έμεναν δυο άνθρωποι μέσα εκείνη
και αυτός τόσα χρόνια….πόσα?? πάρα πολλά, δεν μέτραγε πια, δεν είχε
νόημα, ούτε τα γενέθλια μέτραγε, ούτε τις γιορτές, ούτε στόλιζε
τα Χριστούγεννα , έτσι και αλλιώς για ποιόν να το κάνει?
Η ζωή της μόνο δουλειά, σπίτι, φαγητό , ύπνος και  ξανά πάλι δουλειά
και διακοπές δέκα μέρες το καλοκαίρι κάπου σε κάποιο νησί συνήθως ,
αδιάφορο που…
Αμίλητη τον ακολουθούσε πια, στο γραφείο που τους οδήγησαν, στην
συζήτηση που έγινε, με την υπεύθυνη που τους είχε αναλάβει ,  εκείνη
κοιτούσε έξω από το παράθυρο αφηρημένη, δεν ήταν καν εκεί , δεν
καταλάβαινε τι έλεγαν, δεν την ένοιαζε, μόνο περίμενε να τελειώσουν
και μετά τι? Είχε συννεφιά έξω, θα έπιανε βροχή και αυτό την έκανε
να θέλει να κρύψει το πρόσωπο στα χέρια της και να ξεσπάσει σε λυγμούς,
δεν πίστευε σε τίποτα, δεν υπήρχε ελπίδα, δεν θα τελείωνε ποτέ αυτό το
μαρτύριο που είχε στην ψυχή της.
Η  γυναίκα σηκώθηκε πίσω από το γραφείο της και μαζί της σηκώθηκε
και εκείνος. Την άγγιξε ελαφρά στον ώμο , ‘’ πάμε ‘’ της είπε και τους
ακολούθησε με αυτόματα βήματα στον μακρύ  διάδρομο που τον φώτιζαν
λάμπες νέον , με ένα ψυχρό λευκό χρώμα που θάμπωνε τα μάτια.
Τα τακούνια της αντηχούσαν ρυθμικά σε κάθε βήμα της.
Ήταν και ο μόνος ήχος που ακουγόταν.
Καθώς πλησίαζαν στην μεγάλη δίφυλλη πόρτα ακούστηκαν από μέσα 
φωνές, παιδικές φωνές και κάπου ένα κλάμα μωρού.
Οι αισθήσεις της ζωντάνεψαν, η ακοή της έπιασε κάθε ήχο.
Η πόρτα άνοιξε αθόρυβα, μπήκε μέσα, οι ίδιες λάμπες νέον και εδώ
έριχναν το έντονο φως τους επάνω σε λευκά παιδικά κρεβατάκια.
Πρέπει να ήταν τουλάχιστον δώδεκα . Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα,
τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν ανεξέλεγκτα και φρόντισε να τα
κρύψει στις τσέπες της ζακέτας της για να μη φαίνονται, σε κάθε κούνια
και ένα μωρό, άλλα λίγο μικρότερα, άλλα λίγο μεγαλύτερα , πάντως όλα
γύρω στον πρώτο χρόνο της ζωής τους. Η γυναίκα τους οδήγησε σε μια
κούνια δίπλα σε ένα παράθυρο και την ακολούθησε πάντα αμίλητη , κενή........
ένα στρουμπουλό μωρό κοιμόταν μακάρια κάτω από μια γαλάζια κουβερτούλα.
Τα ξανθά μαλλάκια του γυάλιζαν σαν λιωμένο χρυσάφι επάνω στο λευκό
σεντονάκι του. Εκείνος έσκυψε πάνω από την κούνια. Ήταν συγκινημένος,
τον ένοιωσε που ρουθούνιζε για να το κρύψει, αλλά τον ήξερε καλά πια.
Ήταν και εκείνη έτοιμη να αγγίξει το μικρό θαύμα……….όμως κάτι άλλο
ένοιωθε, μια έκτη αίσθηση που την εμπόδιζε να το κάνει.
Μια φωνή βουιζε στο μυαλό της…..
‘’ κοίτα με ‘’…………σάστισε
‘’ κοίτα με’’ …………στάθηκε ακίνητη
‘’ κοίτα με’’………… γύρισε αργά τα μάτια  και σάρωσε όλη την αίθουσα.
Την είδε εκεί στην γωνία. Καθόταν με την πλάτη στην άκρη της κούνιας
και ήταν τόσο μικροσκοπική, τόσο αδύνατη που σχεδόν έμοιαζε αόρατη.
Μόνο δυο τεράστια καστανά σκούρα μάτια ξεχώριζαν επάνω στο κατάλευκο μαργαριταρένιο προσωπάκι που την κοιτούσαν σοβαρά.
Το στομάχι της δέθηκε κόμπος, η καρδιά της έχασε ένα χτύπο της .
Πλησίασε σαν υπνωτισμένη την κούνια της σα να την τραβούσε ένα
αόρατο σκοινί χωρίς να πάρει τα μάτια της από τα μάτια του παιδιού
ενώ άκουσε πίσω της την φωνή του…
’’ που πας?’’
‘’ στο παιδί μου’’ ……….γύρισε και του απάντησε και τον ένοιωσε δίπλα της
όταν στάθηκε πάνω από την κούνια.
Άπλωσε τα χέρια και έπιασε το μικρό βάρος, τόσο ανάλαφρο , σαν πούπουλο,
ταίριαζε στην αγκαλιά της σα να ήταν αυτή η θέση του, σα να ήταν
το κομμάτι του παζλ που έλειπε. Βυθίστηκε στις λίμνες των ματιών του,
άγγιξε τα λεπτά χεράκια, χάιδεψε τα απαλά μαλλάκια  της , μύρισε
την μυρωδιά της, μια γλυκιά μωρουδίστικη μυρωδιά που την ήξερε,
την είχε στην μνήμη της από παλιά,από τότε που ονειρευόταν 
να φτάσει η στιγμή που θα έκλεινε στην αγκαλιά της το δικό της παιδί.........
είχε βρει τον προορισμό της.
Έξω από το παράθυρο η βροχή είχε αρχίσει,
ακουγόταν το ρυθμικό της χτύπημα πάνω στα τζάμια.
Γύρισε και τον κοίταξε και εκείνος ξαφνιάστηκε από το πόσο έλαμπαν
τα μάτια της. Είχε ξεχάσει πόσο όμορφη ήταν, κρατούσε σφιχτά  στα χέρια της
το παιδί και ………….ξεχείλιζε φως, ξεχείλιζε από  ευτυχία,  γελούσε και 
το πρόσωπό της ήταν όλο ένας ήλιος μέσα στο δωμάτιο, το δέρμα της 
έλαμπε σα να είχε επάνω του εκατομμύρια μικρά διαμάντια, τα μαλλιά της
ήταν ελεύθερα στους ώμους της και μοσχοβολούσαν άνοιξη.
‘’ το παιδί μου………την άκουσε να ψιθυρίζει  και μετά πιο δυνατά………….
το παιδί μας ‘’.
Άφησε τα δάκρυά του να κυλήσουν χωρίς ντροπή, η ευτυχία της ,
η ζωή του, έπρεπε πια να μάθει να μη σκέφτεται 
Εγώ και Εσύ…………αλλά Εμείς.

16.4.11

Λίγα Λουλούδια

Και μια ευχή..........Να έχετε ένα Καλό Σαββατοκύριακο !!







χρώματα νερού......διαφάνεια επάνω σε χαρτί

Με Μούσα Την Ελλάδα

Δανείζομαι τον τίτλο από την εφημερίδα τα ΝΕΑ για να αναφέρω μια θαυμάσια έκθεση που στήθηκε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ( Ν. Δούκα 4, κοντά στην στάση του Μετρό ΄΄ Ευαγγελισμός ΄΄ ) με θέμα την Ελλάδα .
17 καταξιωμένοι καλλιτέχνες στο διεθνές στερέωμα που αγάπησαν, έζησαν και δημιούργησαν στην Ελλάδα , Γιάννης Κουνέλλης, Λίντα Μπέγκλις, Ιάνης Ξενάκης, Χέλμουτ Μίντεντορφ,  Ετέλ Αντάν, Μπρις Μάρντεν …..κ.α……
 εκθέτουν έργα τους στην έκθεση << The Last Grand Tour – Σύγχρονοι περιηγητές στην Ελλάδα >>.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 10/10.

Ακόμα μια σημαντική έκθεση με έργα του Γιάννη Μόραλη (1916-2009 )



που υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους Καλλιτέχνες του 20ου αιώνα,  γίνεται τώρα στο Μουσείο Μπενάκη, με Αρχιτεκτονικές του Συνθέσεις, Ακουαρέλες, Λάδια, Μακέτες και Κεραμικά
και θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Απριλίου.

Και άφησα για το τέλος την έκθεση που διοργανώνεται προς Τιμή του Ιωάννη Αλταμούρα, στο Νέο Πολιτιστικό Κέντρο του Μουσείου Μπενάκη στην οδό Πειραιώς 138.
Άγνωστος στο πλατύ κοινό  αυτός ο μεγάλος θαλασσογράφος, ήταν γιος της  Ελένης Μπούκουρα-Αλταμούρα, της μοναδικής Ελληνίδας ζωγράφου που το 1948 έφτασε στην Ιταλία συνοδευόμενη μάλιστα από τον πατέρα της, ντυμένη άντρας για να σπουδάσει ζωγραφική. Μπήκε στην Καλλιτεχνική Ακαδημία της Ρώμης και εκεί γνώρισε τον Σιβέριο Φραντζέσκο Αλταμούρα και έκαναν τρία παιδιά. Το μικρότερο το παίρνει ο πατέρας του και η Ελένη με τον Ιωάννη και την Σοφία επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου η κόρη της πεθαίνει σε ηλικία 18 χρονών από φυματίωση.
Ο Ιωάννης μελετά αρχικά με την μητέρα του και κατόπιν κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα και συνεχίζει με υποτροφία τις σπουδές του επάνω στην ζωγραφική στην Κοπεγχάγη.
Εκεί ζωγραφίζει το περίφημο Λιμάνι της Κοπεγχάγης και πολλές άλλες θαλασσογραφίες αλλά γυρίζει άρρωστος στην Ελλάδα και πεθαίνει στην ηλικία των 26 χρόνων έχοντας δώσει ένα μεγάλο και  σημαντικό έργο.
Η έκθεση των έργων του θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Μαΐου.

11.4.11

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΡΧΙΖΕΙ

Καμιά φορά σκέφτομαι.....
Ξεκινάς με τόσο ενθουσιασμό να κάνεις έναν πίνακα,
ένα μικρό έργο δικό σου,
 αν θα αρέσει τελικά ή όχι δεν έχει σημασία, αφού οι γνώμες γενικά
 διίστανται για τα πάντα, πολύ περισσότερο για τον τρόπο απόδοσης
ενός ζωγραφικού θέματος.
Ξεκινάς και είναι σα να θέλεις να ανέβεις σε ένα ψηλό βουνό.
 Κάνεις τα πρώτα βήματα μέσα στην τρελή χαρά, παίρνεις το μολύβι
και σχεδιάζεις το θέμα, αρπάζεις τα χρώματα
και τα απλώνεις στην παλέτα σου,
ετοιμάζεις τα πινέλα σου και αν υπάρχει μια φωτογραφία
που θέλεις ντε και καλά να ακολουθήσεις έχει καλώς!
Αν όμως το θέμα ναι μεν σε εμπνέει, αλλά εσύ θέλεις
να το φτιάξεις στα μέτρα σου,
να το αποτυπώσεις στον καμβά όπως το βλέπουν
 τα μάτια της ψυχής σου
και όχι όπως το είδε ο φωτογραφικός φακός….
τότε το επόμενο βήμα δεν θα είναι σε γνωστό μονοπάτι….
Τότε έχεις βγει από τον δρόμο και προχωράς ανάμεσα σε πέτρες
 και αγκάθια, ανεβαίνεις  όλο και πιο ψηλά αλλά δεν ξέρεις πια
τι είναι αυτό που οδηγεί το χέρι σου να βουτά το πινέλο
βαθιά στο χρώμα και να αφήνει ξεκάθαρα αυλάκια που απεικονίζουν
μια εικόνα  που όσο τη βλέπεις την αγαπάς όλο και περισσότερο
 γιατί είναι κάτι δικό σου, γιατί είναι κάτι που δεν το έχει δει κανένας
όπως το είδες εσύ.
Κάπου θα σκαλώσεις, θα  μείνεις μετέωρη στο κενό………..
ποιό θα ναι το επόμενο βήμα?
Τα δεύτερα ‘’μάτια’’ δεν βλέπουν, η σκέψη έχει παραλύσει
 και απομένεις να κοιτάς με βλέμμα θολό μια σκιά στον μουσαμά
και να μη ξέρεις  τι πρέπει να κάνεις για να νοιώσεις
την ικανοποίηση να πλημμυρίζει την ψυχή σου !!
 περνά μια μέρα, δυο , τρεις και εσύ ακόμα το βλέπεις
να στέκεται εκεί στην άκρη παραμελημένο και δεν ξέρεις
αν θέλεις να το ρίξεις στο τζάκι για προσάναμμα,
να το περάσεις ένα χέρι στούκο βενετσιάνο να κάνει και το εφέ του
και μετά να ζωγραφίσεις την παλιά πεπατημένη, φωτοαντιγραφή
ή να το πετάξεις για τιμωρία του που σε παιδεύει στην σκοτεινή αποθήκη .
Διαλέγω το τρίτο σαν πιο ανώδυνη λύση.
Και κάπου εκεί μετά από λίγες μέρες, περπατάς στον δρόμο
και θυμάσαι το μισοτελειωμένο δημιούργημα σου και είναι
σα να σε χτύπησε μπαλτάς στο κεφάλι……
Μα αφού τα ξέρεις τα επόμενα βήματα, τα έχεις βαθιά στην ψυχή σου,
εσένα περιμένουν και νάτο πάλι στο καβαλέτο σου και πλέον
μπορείς να το αποτελειώσεις με κλειστά μάτια…………….
εδώ μια πινελιά, ακόμα μια και ξανά αυτή η μικρή σκιά στο πόδι
που χαλάει όλη την γάμπα, λίγο ακόμα χρώμα στους ώμους
και στα μαλλιά που βγαίνουν σα να τα πήρε ο άνεμος απο
τα  άγαρμπα χέρια σου και λίγο ακόμα φως στους ώμους
που έχουν χαθεί στο βάθος του καμβά και κρύβονται και δεν θέλουν
 να σου κάνουν το χατίρι να βγουν και να ξεχωρίσουν...... 
βάζεις  την πινελιά σου και ωωωπ………αυτό είναι!!!
σχεδόν τα καταφέραμε.
Πάντα '' σχεδόν '' γιατί ποτέ  δεν θα μείνεις τελικά ικανοποιημένη,
όσο και αν σου πουν ότι αυτό που βλέπουν αρέσει ή όχι,
εσύ γνωρίζεις τις ατέλειές του , γιατί είναι το δικό σου παιδί
και όσο και αν προσπαθήσεις ξανά να τις διορθώσεις
θα το ψάξεις εσύ και θα βρεις καινούργιες!!


Οι πρώτες παπαρούνες στο πρανές ενός χωματόδρομου που οδηγεί στην λίμνη.

Να έχετε μια Καλή Εβδομάδα.

7.4.11

Δύο G και ένα Ε

 
 
 
 
 
Ή αλλιώς τρεις ευυπόληπτες κυρίες με τακούνια!!
 

Είχαμε πολύ καιρό να βρεθούμε και ο τρεις μας έτσι…..
φορτωμένες με τα σύνεργα μας, μπογιές, πινέλα, διαλυτικά, μπλοκ
και μολύβια ,γεμάτες με την χαρά μικρού παιδιού που του έδωσαν
απεριόριστη ώρα παιχνιδιού,έτοιμες να κατακτήσουμε για ακόμα
μια φορά  τα υψίπεδα της τέχνης,αν και με τους αφόρητους πόνους
στην πλάτη μου δεν έβλεπα να κατακτώ ούτε το επόμενο σκαλοπάτι !!
Η Go  είχε όπως πάντα και το δωράκι της, το σπιτικό της κέικ
που λυγίζει και την πιο σθεναρή αντίσταση σε γλυκό!!
Μακρινή η διαδρομή , δεν λέω…..αλλά την συνηθίσαμε με την Gi
που την κάνουμε κάθε εβδομάδα,
για την Go ήταν η πρώτη της φορά που μας ακολουθούσε φέτος
 και σίγουρα την περίμενε μεγάλη έκπληξη ….αφού η αίθουσα
 ( μη το πάρετε και πολύ σοβαρά αυτό το ‘’ αίθουσα ‘’!)
 που στεγάζει τις φιλοδοξίες και τα όνειρά μας είναι ένα ανήλιαγο
 κατώι,γεμάτο υγρασία και μούχλα, κάτω από τις κερκίδες
ενός μικρού υπαίθριου αμφιθέατρου…
Που πας κυρία μου με τις λουστρινιένιες κατακόκκινες γοβίτσες σου
 όταν εμείς φοράμε διπλές κάλτσες με χοντρές μπότες μέχρι το γόνατο
για να αντέξουμε το κρύο??? Μέχρι το τέλος του μαθήματος
η μικρή μας Go θα καταλάβαινε απόλυτα τι εστί να κάνεις
 ‘’ θυσίες ‘’ για την Τέχνη!!
 Εδώ θα πρέπει να πω , ότι πέρα από την πρώτη φορά
που μπήκαμε στην ΄΄ αίθουσα ΄΄ για μάθημα  και  ζήσαμε τι  εμπειρία
 είναι να έχεις έναν  θαυμάσιο άνθρωπο για να σου διδάσκει
 αυτό που ονειρεύεσαι να κάνεις δεν ξαναπροσέξαμε ούτε το κρύο,
ούτε την υγρασία, αυτά εξαφανίστηκαν.
Τον χώρο τον ζεσταίνουν οι άνθρωποι, η καρδιά και το μυαλό μας
και η αγάπη γι αυτά που θέλουμε να κάνουμε.
Βρεθήκαμε για ακόμα μια φορά, μετά από ένα χρόνο και πάλι
 με τα καβαλέτα μας κολλητά, να μοιραζόμαστε ιδέες,
 τις μπογιές μας, τα πινέλα μας………..αχ αυτή  η σπάτουλα
που δεν έχω αξιωθεί ακόμα να την αγοράσω, μου έχει κλέψει την καρδιά!!
Πότε την βουτάω από την Gi, αλλά αυτή την φορά με βόλεψε η Gο
 με την δική της…και να  ακούμε τον δάσκαλο να μας μιλά
 και να μας δείχνει να φτιάξουμε ουρανούς, θάλασσες,
κύματα και παραθυρόφυλλα, βάρκες και κεραμίδια !!
Και το μεταξύ να με πεθαίνει η πλάτη μου από τους πόνους,
αλλά σιγά μη με πτοούσε ένα τόσο δα ελαττωματάκι και να μη πατήσω
τις πινελιές μου υπό το άκουσμα ελληνικής μουσικής 70’ς…
Μα καλά, αυτό το ραδιοφωνάκι εκεί κάτω μόνο ΕΡΑ2 πιάνει??
Βέβαια αν πας κοντά του και κρατάς την κεραία όλο και κανέναν
 άλλο σταθμό βρίσκεις, αλλά να παριστάνεις την καρυάτιδα
με την κεραία στο χέρι πόσο μπορείς να το κάνεις αυτό??
Ήταν το τηλέφωνο της Gi που χτύπησε και από το ύφος της
μας έζωσαν τα μαύρα φίδια…
Το άρρωστο σκυλάκι της κορούλας της Mi  που ήταν από μέρες στον γιατρό
είχε καταλήξει πλέον και εκεί ξεχάστηκαν όλα.
 Δεν υπήρχε περίπτωση να χωρίσουν τα δυο G και το E  σε αυτή την δύσκολη στιγμή.
Μαζεύτηκαν σύνεργα, τσάντες, ξεχάστηκαν πόνοι και ολοταχώς
για την επιστροφή, ώρα 9 και κάτι το βράδυ.
Η απόφαση είχε παρθεί, έπρεπε να βρούμε που θα θάβαμε
τον μικρό θησαυρό της  Mi που χτυπιόταν στο κλάμα.
Έχοντας περάσει εις διπλούν αυτή την εμπειρία  το έπαιζα και πιο ψύχραιμη…..
ανάθεμα αυτό το νευρικό γέλιο που με πιάνει σε κάθε δύσκολη στιγμή!!
Όλοι οι άνθρωποι κλαίνε όταν συμβαίνει κάτι σοβαρό,
εγώ γιατί γελάω μέχρι δακρύων??
Η Go διέθετε ευτυχώς τα σύνεργα κηπουρικής για το απαραίτητο σκάψιμο
 και η Gi οδηγούσε τουλάχιστον γιατί δεν θα μπορούσε να κάνει
και κάτι άλλο με την ταραχή που είχε!!
Τρεις γυναίκες μέσα στα μαύρα σκοτάδια,
τρεις σοβαρές ευυπόληπτες κυρίες,
που δεν είχαν προνοήσει να έχουν έστω ένα φακό μαζί τους
να βλέπουν τις λάσπες που πατάνε,
στις παρυφές ενός ΒΑ προαστίου της Αττικής ,
έθαψαν την μικροσκοπική Hope
 με τον φόβο μην  τις κάνουν τσακωτές και άντε μετά να εξηγήσεις
γιατί ανοίγεις λάκκους μέσα στην νύχτα!!
Τι παράξενο, όση ώρα κάναμε αυτό που έπρεπε να γίνει,
 ο πόνος στην πλάτη είχε μειωθεί .
Χωρίσαμε ικανοποιημένες που για μια ακόμα φορά ήμασταν μαζί
και την άλλη Τετάρτη είναι το επόμενο ραντεβού μας.
 Go περιμένουμε το ταπεράκι με το Κέικ ,
όχι ίδια γεύση, κάτι καινούργιο αυτή την φορά!
Χαρτοπετσέτες ποιά θα φέρει ?





 

4.4.11

Καλησπέρα σας !

Μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα
Και έκαναν στον κήπο  την εμφάνιση τους τα πρώτα κρινάκια
….τι όμορφες ζωγραφιές  δημιουργεί η φύση!!
 
Κάπου εκεί σε μια  ακρούλα, κρυμμένα μέσα στο γρασίδι....
δειλά με κοιτάνε λίγα άσπρα λουλουδάκια!!!
 
Και κάπου παραπέρα το εκνευριστικό αναρριχώμενο
που πνίγει όλα τα υπόλοιπα λουλούδια στο πέρασμα του ,
για να εξευμενίσει τον θυμό μου άνοιξε τα μοβ λουλουδάκια του!!
 
Και δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα ψαράκια
που βγήκαν στην επιφάνεια της μικρής λιμνούλας να χαιρετίσουν τον ήλιο!!!
 
Καλή Εβδομάδα να έχετε.

2.4.11

Μια γλυκιά Καλημέρα σε όλους,

Γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ανάμεσά μας
που έχουν το μικρόβιο της προσφοράς...
Που δίνουν χωρίς να τους το ζητήσεις...
που προσφέρουν τις γνώσεις τους, 
τις πολύτιμες συμβουλές τους... 
Που διορθώνουν τα λάθη μας και δεν γελάνε με αυτά...
Που προσφέρουν τον δικό τους χρόνο
για να δημιουργήσουν κάτι όμορφο
που θα είναι χρήσιμο μόνο σε εμάς...
Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου
τον blog-γείτονα  μου Caeser
για την απίστευτη δουλειά που έκανε
με το video της Σελίδας μου.
Να έχετε ένα Όμορφο και  Ξεκούραστο Σαββατοκύριακο.

1.4.11

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ..........ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

ΦΑΝΤΑΣΙΑ.....

Αφηρημένη τέχνη είν' η γλυκιά μορφή σου
το είναι σου κορνίζα μοντέρνας ζωγραφιάς
στον πίνακα το πρόσωπο, το σώμα κι η ψυχή σου,
για φόντο τα ιδανικά κι αίσθημα ανθρωπιάς
Το πρόσωπό σου έχει χρώματα πικραμένα
το γέλιο σου βαμμένο έντονα, σαν το φως,
οι πινελιές τα μάτια σου τα 'βαψαν λυπημένα
και η καρδιά σου ζοφερή σα σκούρος ουρανός.
Ποια να 'σαι όμως δε μπορώ να σε υλοποιήσω
για μένα είσαι φάντασμα μιλάμε με τη σκέψη
σε έπλασα μέσα στο νου για να σε τραγουδήσω,
μα ξαφνικά μελαγχολώ, στ' όνειρο έχω πιστέψει,
γέμισα το ποτήρι μου, φοβήθηκα,
ψάχνω να βρω το κάδρο μήπως πέσει
κι όλη η χαρά μου έγινε... σύννεφο πριν να βρέξει.

Γιάννης Κατσαράς
Ένα ποιήμα και ένας πίνακας,
δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερο συνδυασμό
για να πω...... καλώς μας ήρθε ο Απρίλης.

(090Χ040 λάδια και ακρυλικά σε μουσαμά)