10.9.11

Κρυστάλλινη κούκλα




Κοίταξε με απορία την καύτρα που του έκαιγε τα δάχτυλα,
ούτε που το είχε καταλάβει πως πέρασε η ώρα, καθόταν στη άκρη στο παρτέρι, να μην λιώσει τα γεράνια που άνθιζαν δίπλα του και κοιτούσε αφηρημένος τα σύννεφα που μαζεύονταν ψηλά στον ουρανό.
Νύχτωνε.
Ακόμα κανένα νέο, τόσες ώρες και δεν είχε βγει κανένας
 να τον ειδοποιήσει, να  μπορέσει να ρωτήσει τι γίνεται.
Δάκρυα του ερχόταν στα μάτια αλλά τα πίεζε να ξανακατέβουν
στον δρόμο που πήραν για να ανέβουν, δεν το είχε σκοπό να κλάψει,
ότι και αν ερχόταν αυτός ήταν δυνατός,
τώρα θα ήταν δυνατός και για τους δυο τους.
Έσβησε το τσιγάρο και μπήκε πάλι μέσα, στην αίθουσα αναμονής,
βαμμένη με την γκρίζα λαδομπογιά και πορτοκαλιές λεπτομέρειες,
ποιος στο καλό το σκέφτηκε να την βάψει με αυτά τα θλιβερά χρώματα?
Περίμενε , που την βρήκε τόση υπομονή να περιμένει χωρίς να μιλάει τόσες ώρες, αυτός που με το παραμικρό τα νεύρα του χτυπούσαν κόκκινο?
Εκείνη ήταν μέσα, τόσο μακριά του και τόσο πολύ κοντά του,
για εκείνη περίμενε, ούτε στον γάμο τους δεν τον είχε αφήσει να την περιμένει! Είχε φτάσει στην ώρα της και ας της έλεγαν οι φίλες της
να φέρουν ακόμα μια γύρα το τετράγωνο για να αφήσουν τον γαμπρό στην αγωνία ! εκείνη  έτρεξε κοντά του , γελαστή, ευτυχισμένη, τρελά ερωτευμένη, ανυπόμονη να γίνει ένα με αυτόν.
Και τώρα για πρώτη φορά τον άφηνε να περιμένει.
Ο γιατρός φορούσε ακόμα το κάλυμμα των μαλλιών
και τα προστατευτικά στα παπούτσια του,
ο ιδρώτας είχε σχηματίσει μεγάλες κηλίδες
στην σκούρα πράσινη στολή του.
Του μιλούσε , αργά, ήρεμα , έπρεπε να συγκεντρωθεί να καταλάβει,
τι στο καλό του έλεγε? Δεν τον ένοιαζε τίποτα,
μόνο να ήταν εκείνη ζωντανή.
Ναι ήταν ζωντανή αλλά….
Έπρεπε να γίνει , ήταν απαραίτητο για την ζωή της, στις
επόμενες ώρες θα συνερχόταν, θα τον είχε ανάγκη ,
να νοιώσει την αγάπη του, την αγκαλιά του, να της εξηγήσουν.
Ο όγκος δεν άφηνε περιθώρια, έπρεπε να γίνει.
Χιλιάδες εικόνες πέρασαν σαν αστραπή από τα μάτια του,
στιγμές…
Γελούσε, του έκλεινε πονηρά το μάτι, του έβγαζε την γλώσσα,
έκλαιγε για μια χαζοταινία, του έκλεβε τις τηγανιτές πατάτες,
του έκανε έρωτα, τον αγκάλιαζε στην μέση του δρόμου,
του πέταγε το μαξιλάρι θυμωμένη, έτριζε τα δόντια της
στον ύπνο της, οι πατούσες της ήταν κρύες τον χειμώνα…
Πως θα της το έλεγε?
Αγάπη μου σου αφαιρέσαμε κάτι…σου λείπει κάτι…
έπρεπε να βγάλουμε αυτό για να ζήσεις…στο κόψαμε για να …
πως στο καλό να το πει?
Θα ξανάβλεπε το χαμόγελό της? Θα ξαναχαμογελούσε μετά από αυτό?
Ζωή μου !


Ήταν τόσο χλωμή, το δέρμα της είχε μια αρρωστημένη απόχρωση του κίτρινου, τόσο εύθραυστη, τόσο διάφανη, έβλεπε τις μικρές φλέβες που κυκλοφορούσε το αίμα της κάτω από την διάφανη επιδερμίδα της.
Ίσα που ανάσαινε και τόσα σωληνάκια συνδεδεμένα στο μικροσκοπικό σώμα της. Είχε συνέλθει πια από την νάρκωση, όλη την νύχτα την πέρασε στο πλάι της να της κρατά το μικρό χέρι και να παρακολουθεί την κάθε της ανάσα, να βλέπει τα βλέφαρά της να πεταρίζουν από κάποιο όνειρο, κάποια στιγμή του φάνηκε πως είδε και ένα αμυδρό χαμόγελο στην άκρη των χειλιών της που χάθηκε πολύ γρήγορα, σαν να μην υπήρξε.
Όλη νύχτα με το βλέμμα του καρφωμένο επάνω της, όλη νύχτα να τάζει την ζωή του για την ζωή της, σε έναν αόρατο Θεό να ικετεύει να την αφήσει εκείνη στην γη με όποιο αντάλλαγμα του ζητούσε, ζωή , μάτια, χέρια, ψυχή…τα πάντα τα έδινε ότι είχε.
Το χέρι της πετάρισε μέσα στο δικό του, δυο τεράστια σκούρα μάτια με θολωμένο βλέμμα  τον κοίταξαν.
Το λευκό χέρι σηκώθηκε και άγγιξε απαλά το πρόσωπό του.
  - είσαι αξύριστος, κουράστηκες αγάπη μου.
η φωνή της τόσο σιγανή σαν ψίθυρος.
  - ζωή  μου…
κοιτάχτηκαν, εκείνος έπρεπε να μιλήσει, εκείνη έπρεπε να μάθει.
Το χέρι της  έψαξε πάνω από το σκέπασμα το κορμί,
σταμάτησε στο στήθος,
άγγιξε απαλά εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει…
Εκείνος έσκυψε το κεφάλι.
Εκείνη κατάλαβε.
Τα δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια του, δεν μπορούσε πια να τα σταματήσει, αυτό που είχε καταφέρει όταν ήταν μακριά της , δεν το κατάφερνε τώρα που έπρεπε.
Τον κοιτούσε.
-         ζωή μου…κούκλα μου
-         σπασμένη κούκλα πια αγάπη μου, τι να την κάνεις?
Πόσος πόνος  στο ψιθύρισμα της.
-         θα την έχω πάντα κοντά μου ζωή μου, πάντα όσο ζω, αυτή την κούκλα που είναι από κρύσταλλο θα την έχω δίπλα μου και ας είναι σπασμένη, χάνει την αξία της για ένα τόσο δα σπασιματάκι?
Τον έκαιγαν τα δικά της δάκρυα που κυλούσαν στο μαξιλάρι της.
Της τα σκούπισε με την άκρη του μανικιού του.
-         σπασιματάκι ?
-         σπασιματάκι ζωή μου, όλες οι άλλες θα είναι ολόκληρες, μα η δική μου κουκλίτσα  θα είναι ξεχωριστή, θα είναι η μοναδική , θα την θαυμάζουν για την ομορφιά της και θα λένε…άρε τον τυχερό, τόσο σπάνια κούκλα που την κονόμησε ο μούργος?
Γέλιο ήταν αυτό που βγήκε από μέσα της?
Γέλιο ήταν , το είδε στα μάτια της.
-         σταμάτα να με σκουπίζεις, λερώνεις το μανίκι σου.
Γέλιο και στον ψίθυρο.
-         σταμάτα να κλαις κουκλίτσα μου γιατί θα σου σκουπίσω και την μυτούλα και τότε σίγουρα θα λερώσεις το μανίκι μου!!
έγειρε το κεφάλι του στο μαξιλάρι της, τα μάτια του βυθίστηκαν στα δικά της, το χέρι του άραξε στο γνώριμο μέρος του, την απαλή κοιλιά της και απόμεινε εκεί δίπλα της να της ψιθυρίζει γλυκόλογα, να της μιλά για μια καινούργια ζωή , να της δίνει τα όνειρα του.



 

10 σχόλια:

  1. Τόσο Σοκαριστικά Ρεαλιστικό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΤΕΛΕΙΟ!!!!

    η ζωή συνεχίζεται....

    καλο βραδυ καλη μου Λεβίνα. με φιλια ζωής..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...πάω να βάλω ένα ποτάκι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. η ιστορία της κουκλίτσας μας αληθινή και επαναλαμβανόμενη… η αντιμετώπιση και η αγάπη του άντρα ιδανική. άραγε πόσοι σαν και αυτόν;

    φιλιά ομορφάδα μου! κατάφερες τον εφιάλτη να κάνεις παράδειγμα ζωής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι να πει κανείς σε κάποιον που παρά την εγχείρηση, ο καρκίνος δεν αφαιρείται πλήρως, και ξανά θα πάει στο χειρουργείο...
    Τι υπομονή χρειάζεται για κάποιον που μετά την εγχείρηση, συνεχίζει τη μάχη, γιατί ο καρκίνος κάνει μεταστάσεις...
    Τα κουράγια δοκιμάζονται και εξαντλούνται! Ενώ τη μάχη τη δίνει όχι μόνο ο ασθενής αλλά και η οικογένειά του.

    Πετιούνται τόσα λεφτά για ανόητες πολυτέλειες και ματαιοδοξίες ενώ για την ιατρική έρευνα δίνονται με το σταγονόμετρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ρεγγίνα μου
    Από μόνο του το θέμα είναι σοκαριστικό, ταμπού για συζήτηση, μα πάντα δίπλα μας.

    Να έχεις μια όμορφη μέρα.



    Σ αγαπώ μου
    Πάντα η ζωή συνεχίζεται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πάντα πάει μπροστά.

    Ένα φιλί για καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μαρία μου
    Όσο έγραφα δεν καταλάβαινα τι ανέσυρε το μυαλό
    και τα έδωσε στο χέρι,
    Όταν το διάβασα την ίδια κίνηση έκανα και εγώ. Ένα ποτό.

    Καλημέρα Μαράκι μου



    Βίκυ μου
    Ένας μόνο φτάνει, μια τρυφερή ψυχή σκεπάζει όλες τις αμαρτίες των άλλων , υπάρχουν καλή μου, σπάνιοι χαρακτήρες, πιστοί εφ’ ω ετάχθησαν.
    Κάποια στιγμή θα γράψω την ιστορία ενός τέτοιου ανθρώπου.

    Φιλιά ομορφή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Apokalipsis
    Υπάρχουν πολλές αρρώστιες εκτός από τον καρκίνο που κρατάνε δέσμιους τους ανθρώπους και κοντά σε αυτούς και ολόκληρες οικογένειες που βουλιάζουν μέσα σε μια νοσηρή ατμόσφαιρα μέχρι να φτάσει το τέλος. Δύσκολο να το καταλάβει όποιος δεν το έχει ζήσει, δύσκολο να ξεφύγεις από αυτό το τέρας της αρρώστιας που σε αρπάζει και σε κομματιάζει κοντά σε εκείνον που είναι πραγματικά άρρωστος και χρειάζεται την δική σου δύναμη για να προχωρήσει, λίγο χρόνο ή πολύ δεν έχει σημασία, αυτό δεν το προδιαγράφει κανείς.
    Και όπως το λες, γίνεται σπατάλη σε άχρηστα , αλλά σκέφτομαι και πόσες ασθένειες έχουν ανακαλυφθεί , πόσα φάρμακα, πόσες καινοτομίες στην χειρουργική αλλά και πάλι τι έχει νικηθεί?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανώνυμος11/9/11, 11:05 π.μ.

    Καλημερα ομορφη μου μαγισσα

    Ενα χαμογελο για την πολυ ομορφη ιστορια
    σου...

    Φιλι για μια ανθησμενη Κυριακη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλησπέρα παγωτοξωτικό μου

    ευχαριστώ για το χαμόγελο, ευχαριστώ και για το φιλί.

    Να περνάς καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

(Επειδή ο blogger καμιά φορά, "τρώει" τα σχόλια, πρίν το δημοσιεύσεις, κάνε ένα copy ώστε να μην το ξαναγράφεις σε περίπτωση που το εξαφανίσει)