22.7.11

Β Ι Α




Ξημερώνει
Βλέπει την ροδαυγή πίσω από τα κλειστά τζάμια
Ανάμεσα στις τραβηγμένες κουρτίνες.
Καθισμένη ακόμα στην βάση της σκάλας
Ακουμπισμένη στην κουπαστή
Πόσες ώρες? Δεν θυμάται,
Μόνο τον πόνο νοιώθει
Όχι .....όχι πόνο πια, μούδιασμα
Ένα μούδιασμα που απλώνεται από τα πόδια της
Μέχρι τις άκρες των μαλλιών της
Ένα μπερδεμένο κουβάρι τα μαλλιά της
Στην αγκαλιά της κρατά μερικές ξεριζωμένες τούφες
-πρέπει να σηκωθώ .....σκέφτεται μα μένει σκέψη.
Πότε άλλαξε τόσο πολύ?
Πότε χάθηκαν μεταξύ τους και εκείνη δεν κατάλαβε
αυτή την αλλαγή?
Μια απλή κουβέντα έφτανε να τον εξοργίσει τόσο?
Τον περίμενε τόσες ώρες, το φαγητό ζεστό, το τραπέζι στρωμένο
Το νερό για το μπάνιο του ζεστό
Και τον περίμενε, όπως κάθε βράδυ
Μα αυτό το βράδυ δεν ήρθε, δεν τηλεφώνησε πως θα αργήσει,
Περασμένα μεσάνυχτα άκουσε το κλειδί στην πόρτα και
Πετάχτηκε αγουροξυπνημένη από τον καναπέ να τον προϋπαντήσει
Να δει αν εκείνος ήταν καλά , να τον φιλήσει....
-γιατί αγάπη μου άργησες?
Το βλέμμα του άγριο, αστραπή
-ένα τηλέφωνο δεν μπορούσες να με πάρεις?
Μαχαίρι αυτή η ματιά του
-ανησύχησα
σιωπή, η ηρεμία πριν την καταιγίδα, τότε που μυρίζεις την βροχή
στα πεσμένα φύλλα μα ακόμα δεν την έχεις νοιώσει.
Και αρχίζουν οι βροντές, η φωνή του άγρια, βραχνή,
Πολυβόλο που ξερνά σφαίρες, κατηγόριες,
Αυτή που δεν τον καταλαβαίνει  πόσο κουράζεται γι αυτήν
Αυτή που δεν νοιώθει τις αγωνίες του
Αυτή που κατάντησε γυναικούλα άβουλη και άχρωμη
Αυτή που εγκατέλειψε τον εαυτό της και την βαρέθηκε
Για την μοιρολατρία της, την μουρμούρα της, τον έλεγχό της, τις ζήλιες της, τις εκρήξεις της, την μονότονη φωνή της, το απεριποίητο πρόσωπο της, το θλιμμένο βλέμμα της.
Την σπρώχνει άγρια σε κάθε κατηγορία,
Εκείνη πισωπατεί σπρωγμένη από την ορμή του
Άγνωστος, ξένος...

Στέκεται αμίλητη, χαμένη ανάμεσα στις σφαίρες που σφυρίζουν γύρω της,
θέλει να τον παρακαλέσει, να της εξηγήσει
Μα εκείνος δεν σταματά και
-γιατί, γιατί? Τον ρωτά
βλέπει την γροθιά του,
σκύβει μα είναι αργά, ο ώμος της καίγεται
βλέπει το υψωμένο χέρι του μα δεν μπορεί να το αποφύγει
καρφιά μπήγει στο  πρόσωπο της
και μετά παύει να νοιώθει
σέρνεται στα πόδια του
χωρίς δάκρυα
χωρίς φωνή
τα δέχεται όλα
μένει μόνη της
αρπάζεται από το κάγκελο πλάι στην σκάλα
ακουμπά εκεί την πονεμένη πλάτη
κοιτά τα χέρια της
αίμα, μα που βρέθηκε τόσο αίμα?
Το νοιώθει στυφό στο στόμα της, το φτύνει
Γιατί δεν μπορεί να κλάψει?
Να ουρλιάξει?
Δεν θέλει να το κάνει,
Η γειτονιά!
Ξημέρωσε
Σηκώνει με κόπο το κορμί της
Ανεβαίνει επάνω ακροπατώντας
Εκείνος ροχαλίζει στο κρεβάτι τους
Αλλάζει τα λερωμένα ρούχα της
Μια αλλαξιά ρούχα ακόμα
Ένας σάκος , λίγα χρήματα, ούτε μια φωτογραφία
Και χωρίς ένα βλέμμα πίσω βγαίνει
Σέρνει το βήμα της, ζαλισμένη, κουρασμένη, ετοιμόρροπη
Σηκώνει ψηλά το κεφάλι,
Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου χαϊδεύουν τα μελανιασμένα μάγουλα
Τα πρησμένα χείλη
Τα θολά μάτια
Χαϊδεύουν την γυναίκα
Της φωνάζουν ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ
Παίρνει βαθιά ανάσα
Βαδίζει εμπρός
Βήμα το βήμα
Σταθερά
Θαρρετά
Τα βήματά της αντηχούν στο πλακόστρωτο
ΖΩΗ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ


lonely woman




9 σχόλια:

  1. Δεν είναι ευχάριστα όσα περιγράφεις. Αλλά τα περιγράφεις δυνατά και με πάθος.

    Αισιόδοξο το μήνυμα στο τέλος.

    Καλό !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λεβίνα μουυυυυυυυυυυ..

    εχω ανατριχιάσειι απ οργη..

    αλλα πανω απ ολαααα..

    μου ερχεται να φωναξω δυνατα

    ΖΗΤΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    αι σιχτιρι ...

    θαρρος και δυναμη...

    πολυ ομορφο Λεβίνα μου...
    ζουσα την καθε στιγμη..

    και το ζητω η απελευθερωση μου ηταν τοσο αληθινη..

    μακαρι να έβρισκαν όλες οι κακοποιημενες ψυχες την δυναμη και το θαρρος να παρουν την βαλιτσα της ζωης και να φυγουν...

    μεγαλο θεμα συζητησης αυτο καλημου..

    ειναι απ τα θεματα που με εξοργιζουν..η βια καθε ειδους και η σεξουαλικη κακοποιηση και παιδοφιλια και παιδεραστια..

    καλη συνεχεια να εχουμε μεσα σε αυτον τον γκριζο ουρανο.. με φιλια που φωναζουν ΖΗΤΩ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. GiP,
    όχι δεν είναι ευχάριστα,
    το αντίθετο,
    μα υπάρχουν
    Αλλά σημασία έχει ποιό τέλος δίνεις
    σε κάθε ιστορία,
    αν σκύβεις το κεφάλι ή το σηκώνεις
    και προχωράς μπροστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σ αγαπώ μου
    ΖΗΤΩ λέω και εγώ...
    άντε στο καλό.....
    Υπάρχουν πολλές μορφές βίας για να βασανίσεις
    μια ψυχή και όχι απαραίτητα με την χειροδικία.... καμιά φορά τα λόγια ή τα έργα
    πονάνε το ίδιο και χειρότερα!
    Και ποιός δεν έχει υποστεί στην ζωή του
    κάποια μορφή βίας?
    Σημασία όμως έχει αυτό το ΖΗΤΩ...
    το ΄΄ επιτέλους ΤΕΛΟΣ ΄΄
    το να ξεφορτώνεσαι οτιδήποτε βιάζει
    την ψυχή σου.
    Να απελευθερώνεσαι όπως το είπες.
    Θέλει δύναμη
    και όνειρο για να το κάνεις.
    Αλλά γίνεται.
    Μου άρεσαν τα φιλιά σου που φώναζαν ΖΗΤΩ!
    ΖΗΤΩ λοιπόν και απο εμένα
    με ελεύθερα μαγικά φιλιά
    που ταξιδεύουν παντού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συγκλονιστικό στην αλήθεια του. Ούτε μια στιγμή δεν έχεις την αίσθηση ότι διαβάζεις κάτι. Έχεις την βεβαιότητα πως το ζεις! Πως είσαι εκεί!
    Πόσο αληθινά είναι πάντως όλα όσα "είδαμε" στο κείμενο αυτό και πόσο κοντά μας, δίπλα μας, μπορεί να συμβαίνουν κι εμείς να χαμογελάμε μέσα στην άγνοια μας.
    Λεβίνα είσαι εξαιρετικά προικισμένη στο να μεταφέρεις στους αναγνώστες σου σκηνές σαν την παραπάνω.
    Όταν λοιπόν η λεπτή κλωστή που καθιστά δυο ανθρώπους συντρόφους, εραστές, συγκάτοικους, σπάσει τότε όλα τα κακά μπορούν να ελευθερωθούν και να ξεσπάσουν.
    Καλό σου απόγευμα Λεβίνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χριστόφορε δυστυχώς είναι πολλά τα ζευγάρια που έχει σπάσει η κλωστή ανάμεσά τους και συμβιώνουν για λάθος λόγους που τους κρατάνε δέσμιους τον έναν με τον άλλον και αυτή η έλειψη ελευθερίας φέρνει ολέθρια αποτελέσματα και όπως το είπες αρκετά δίπλα μας συμβαίνουν και εμείς να μη καταλαβαίνουμε ή ηθελημένα να μη καταλαβαίνουμε.
    Ευχαριστώ Χριστόφορε, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως κάτι μέσα μου με κράτησε και δεν το έδωσα σε όλη την έκταση που ήθελα να το δώσω αυτό το θέμα.
    Καλό Σαββατόβραδο καλέ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ω! πόσο γνώριμα όλα αυτά...και ένα ερώτημα:
    Γιατί μερικοί από εμάς επιτρέψαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας να γίνουμε θύματα...δεν υπάρχουν δικαιολογίες, ο καθένας είναι άξιος της τύχης του...(μόνο στα θέματα υγείας σηκώνω τα χέρια) στα άλλα είμαι ανελέητη!!!
    Καλό μας βραδάκι, γλυκιά μου γειτονοπούλα!!! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μαγισσούλα μου, συμφωνώ.
    Γνώριμα και αν υπήρξαμε κάποια στιγμή
    θύματα, σημασία έχει πως το αντιμετωπίσαμε,
    πως προχωρήσαμε.
    Καλό μας βράδι γλυκειά μου μαγισσούλα !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λεβίνα μου περασα να δω πως πανε τα πραγματα με τη συνδεση.

    χαζη ερωτηση..χαχαχαχαχα..
    αν δεν εχεις δεν θα μπορεις να μου απαντησεις.:)))))

    καλημερα με φιλια συνδεσης..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

(Επειδή ο blogger καμιά φορά, "τρώει" τα σχόλια, πρίν το δημοσιεύσεις, κάνε ένα copy ώστε να μην το ξαναγράφεις σε περίπτωση που το εξαφανίσει)