31.12.11

KΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ






Ολόψυχα εύχομαι σε όλους
με το καλό να έρθει
ο Νέος Χρόνος
και να φέρει σε όλο τον κόσμο
Ειρήνη ... Λογική .... Ευαισθησία...
Πολλή χαρά και ....λιγότερο πόνο








 







 











27.12.11

εδώ...εγώ....








  Θέλω να μένεις εδώ δίπλα μου την νύχτα
Να μ αγκαλιάζεις και στα χέρα σου να λιώνω
Να πέφτω να χάνομαι στο όνειρο στην φαντασία
Και να σηκώνωμαι σαν ξημερώσει  χωρίς πόνο


Θέλω να σε βλέπω να μου χαμογελάς
Να βλέπω στα μάτια σου να καθρεφτίζονται
Στα κύματα  της μέρας, τα κρύα πρωινά
Τα ζεστά τα μεσημέρια, τα ήρεμα βράδια..


Όλα όσα έχεις να μου δώσεις δώρο ζωής
Όλα όσα έχω για σένα το ξέρω λίγα θα ναι
Σίδερο που αγγίζει την σάρκα…πυρωμένο …
Αίμα να στάζει σημάδι αφήνει για πάντα


και …για πάντα
Λάβα κυλάει  καίει το μυαλό…
Στα κυταρά μου η δική σου ανάμνηση
Δεν το ζήτησα εγώ και όμως …τώρα είναι εδώ
Χάνομαι σιγά…βυθίζομαι  στο γκρίζο


Μια πιρουέτα επάνω στην καρδιά σου
Και μακροβούτι κάνω στα ονειρά σου
Θέλω να μείνεις δίπλα μου για λίγο
Το χρώμα  που αγαπάς εσύ να μας τυλίξει


Μαύρο της νύχτας να είναι , γκρίζο,
Ρόδινο της αυγής  ή λευκό…


Τι σημασία έχει αφού μέσα σε αυτό
Είμαι εγώ…



Levina

20.12.11

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ




Ανοίγω το μαγικό κουτί μου  
και ένα σύννεφο από αστερόσκονη ξεφεύγει ...
Ένα παράξενο σύννεφο σκεπάζει τον ουρανό μας,
απλώνεται σε όλες σχεδόν τις χώρες, τις πόλεις,
ακόμα και τα πιο απόμακρα σημεία του πλανήτη…
Μια περίεργη χαρά φωλιάζει στις καρδιές, μια προσμονή
για κάτι που περιμένουμε να έρθει…κάτι που θα είναι δώρο …
δεν έχει σημασία τι θα είναι…ίσως είναι και  αναμνήσεις
που μας κατακλύζουν από παλιά χρόνια που  έρχονται
ορμητικές να μας θυμίσουν …
 
Γέλια που κάναμε, γιορτινές μέρες και εμείς μικρά παιδιά
στο στολισμένο σπίτι, με τους γονείς μας, με τα τραπέζια
γεμάτα κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες….
Βραδιές πλάι σε ανθρώπους που λείπουν πια από την ζωή μας,
μέρες χαρούμενες που τις περιμένουμε και πάλι ….
ξεχνώντας για λίγο  τα σκοτάδια που απειλούν τον ουρανό μας…
Στολίζουμε το δέντρο με τις γυαλιστερές μπάλες και εκεί
καθρεφτίζουμε το προσωπό μας , γελαστό, να αναπολεί και.....
να προσμένει τις μέρες που έρχονται…
Γεμίζει μυρωδιές το σπίτι , αρώματα που δεν υπάρχουν
μέσα στον υπόλοιπο χρόνο ή που δεν έχουν την ίδια έντονη
αίσθηση  γιορτής και χαράς επάνω μας....
και ας έχουμε προ πολλού πάψει να πιστεύουμε στον Αη Βασίλη
ακόμα βλέπουμε την μικρή φιγούρα μέσα στην γυάλινη σφαίρα
με το χιόνι και μας γεμίζει νοσταλγία….και την κουνάμε ξέφρενα
να σκορπίσει το χιόνι…να μας καλύψει και εμάς και τα ονειρά μας
με το λευκό του πέπλο…να μας πάρει μαζί του στον κόσμο του…
εκεί που δεν υπάρχει  τίποτα άλλο παρά μόνο ….
Χαμόγελα
Μεγάλες καρδιές γεμάτες αγάπη
Όμορφες μυρωδιές
Αγκαλιές
Ζεστασιά και ας υποτίθεται ότι όλα ένα γύρω…είναι παγωμένα!
Όνειρα που πλάθει η φαντασία…!
μια ολόκληρη ζωή μέσα σε λίγες μέρες…
Εφήμερη χαρά που καθρεφτίζεται επάνω σε μια κόκκινη μπάλλα
και σε μια φωτεινή γιρλάντα κρεμασμένη στο μπαλκόνι….
που όμως φτάνει για να γίνει όμορφη ανάμνηση για μια ζωή.


PhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucket


Ένα μεγάλο χαμόγελο θέλω να στείλω στον καθένα σας,
μια μεγάλη αγκαλιά για όλους όσους γνώρισα εδώ,
στο κάθε blogoσπιτο να στείλω την αγάπη μου  και να
πω ευχαριστώ για όσα έμαθα απο εσάς κάθε φορά που
με φιλοξενούσατε στο σαλονάκι σας.

Εύχομαι  να περάσετε Καλά Χριστούγεννα.




Προπαραμονή Χριστουγέννων και είπε να μας στείλει λίγο χιόνι στο μαγικό βουνό μας
να τα δούμε όλα άσπρα.....αλλά ακόμα και αυτό το έριξε με το σταγονόμετρο
και τώρα έπιασε και η βροχή να το αποτελειώσει....
ούτε να το χαρούμε δεν προλάβαμε!!!





 

15.12.11

Το δώρο του Χειμώνα







Το ξημέρωμα με βρίσκει όρθια, να φοράω το πιο χοντρό
μπουφάν μου, τον μάλλινο σκούφο μου και δυο παντελόνια
με χοντρές κάλτσες, χωμένη στις ψηλές γαλότσες έτοιμη να βγω
από την ζεστασιά του σπιτιού έξω στον κήπο που αυτή την
εποχή μοιάζει να κοιμάται… γιατί δεν κοιμάται είμαι σίγουρη!


Το μικρό νυχάκι του φεγγαριού λιώνει κάτω από το πρώτο φως
του ήλιου και  όλα σχεδόν τα δέντρα έχουν ρίξει τα φύλλα τους!
Κάτω από την μουριά ένα στρώμα από κιτρινισμένα φύλλα,
η κερασιά με τα γυμνά κλαριά που μοιάζουν να στέκονται
ακίνητα υψωμένα προς τον ουρανό σαν ικέτες, η μικρή  βυσσινιά
στην άκρη του φράκτη το ίδιο και η ελιά τι παράξενο μοιάζει
να έχει αναζωογονηθεί  με τις παγωνιές, όπως και ο τεράστιος
κέδρος πάνω από την λιμνούλα με τα χρυσόψαρα , που ο χειμώνας
είναι η αγαπημένη του εποχή.


Είναι κι αυτό το  μέρος  εκεί κοντά στον φράχτη με τον κισσό
τόσο περίεργο ! Να περνούν τα χιόνια κι οι βροχές να δείχνει
τα δόντια του ο άγριος Χειμώνας και εκεί να υπάρχει πάντα
 Άνοιξη !
Ένα  τόσο δα μικρό κομμάτι  γης που είναι φυτεμένη η  ροδιά, 
αυτό το παράξενο δέντρο με τα μεγάλα αγκάθια στον κορμό της
σαν πρόκες και τα μικροσκοπικά  καταπράσινα φυλλαράκια,
με τα φαινομενικά εύθραυστα κλαριά που μοιάζουν κοκαλιάρικα
χέρια και κρατάνε με τα λεπτά δάχτυλά τους κατακόκκινους καρπούς!

Κανένας ποτέ δεν κατάφερε να κόψει έστω και ένα ρόδι…αν άπλωνες
το χέρι σου όλο και κάποιο αγκάθι θα σε πλήγωνε και τόσο μαγικά….
το κλαρί που κρατούσε τον μικρό καρπό θα απομακρυνόταν από κοντά σου
ώστε να μη το φτάνεις!

Όταν ήταν στις καλές της μπορεί να  σου πέταγε κανένα ζουμερό
ρόδι που θα σκόρπιζε σε χιλιάδες κατακόκκινα σπόρια για να
αναγκαστείς να το μαζέψεις από κάτω αλλά και στις κακές της
γινόταν χειρότερη! Τότε τίναζε τα κλαριά της πέρα δώθε σαν
δαιμονισμένη και αλίμονο σε όποιον ήταν κοντά…
Ευτυχώς  δεν το έκανε συχνά…μόνο αν έμπαινε  κάποιος
στον κήπο που δεν θα τον συμπαθούσε!


Ποτέ δεν κατάλαβα πως γίνεται αυτό, ούτε πως γινόταν ένα γύρω
να έχει  παγώσει το γρασίδι και κάτω από την παράξενη ροδιά να
είναι καταπράσινο και ζωντανό.


Το ήξερα πως θα με περίμενε αυτό το πρωινό, κάθε χρόνο την ίδια
μέρα μου δίνει το δώρο μου την ώρα που ξημερώνει και όλα είναι
ακόμα βυθισμένα στο πρωινό χουζούρεμα.
Την πλησιάζω και  τα φύλλα της θροΐζουν καθώς με καλωσορίζουν ,
της λέω την καλημέρα μου και  τα κλαριά της μαζεύουν μακριά μου
τα αγκάθια τους και καθώς απλώνω το χέρι μου  ένα  λεπτό κλαρί
που κρατά στην άκρη του ένα  γυαλιστερό ρόδι  το αφήνει απαλά
στην παλάμη μου και τραβιέται πάλι ντροπαλά πίσω!

Είναι ένα πανέμορφο ρόδι….και νοιώθω πως όλα γύρω μου...
είναι σαν Άνοιξη ! 
Γυρίζω μέσα στην ζεστασιά του σπιτιού και  αυτό που θέλω είναι
ένα ζεστό τσάι και ένα γερό πρωινό!
Πρώτα όμως, δένω το ρόδι μου με πολύχρωμες κορδέλλες και μαζί
με ένα ασημένιο γούρι το κρεμάω στην είσοδο επάνω από την πόρτα .
Θα μείνει εκεί μέχρι την επόμενη χρονιά που θα  μου χαρίσει
η μαγική ροδιά το καινούργιο δώρο μου, να  μου θυμίζει  πως
υπάρχει  γύρω μου άφθονη αγάπη και …μαγεία!!!



 

Levina




9.12.11

πετάνε οι σκέψεις...



σε ένα κόσμο που παίρνει μακριά τα όνειρα
πως μπορείς να είσαι άγγελος ?
αλήθεια το λέω πολλές φορές ότι ο ουρανός
τα βλέπει όλα
αλήθεια τα πιστεύω πως γίνεται ένα φιλί
να τα αλλάξει όλα
εύχομαι να είναι τόσο εύκολο να ακούω
καμπάνες να χτυπούν
και κάθε φορά που σκέφτομαι  εσένα
να θέλω να χαμογελάσω
γλυκιά μορφή της ψυχής μου
δεν αναρωτιέμαι ... μα δεν ξέρω
πως γίνεται να είμαι τόσο μα τόσο τρελή
να σε βλέπω να βγαίνεις πίσω από την
ομίχλη του μυαλού μου
να κλέβεις τις σκέψεις μου και να χάνεσαι ξανά
και αυτό το λίγο να μου φτάνει
να μη θέλω να μάθω τον δρόμο σου
και να χορεύω εύθραυστη πεταλούδα
ζωή ... για λίγο να με σπρώχνει όλο και πιο ψηλά
να σε γυρεύω από εκεί να ψάχνω
να πετάω μέσα στον ουρανό και να τα βλέπω όλα
του κόσμου τα δίκια και τα άδικα
μα φαίνονται από εκεί ψηλά τόσο μακριά όλα αυτά
και εσύ να έχεις ήδη χαθεί
ελεύθερος εσύ
και εγώ χαμένη τρελή ψυχή δεμένη με σκοινί
να ακολουθώ την σκιά σου
αλήθεια το ξέρω
πως κάποια στιγμή θα είμαι μια πεταλούδα
με ολάνοιχτα φτερά  θα πετάω
σε ασυννέφιαστο ουρανό
μέσα στον δικό μου παράδεισο


Levina

6.12.11

Γιορτή και ....

Γιορτή λοιπόν σήμερα στο σπίτι και ....γενέθλια
ROSE
Ο Νικόλας γιορτάζει και εγώ ας πούμε ότι παριστάνω πως έχω γενέθλια !!! γιατί δεν έχω...το έχω δηλώσει ότι ρισκάρει την σωματική του ακεραιότητα οποίος αναφέρει ξανά την απαγορευμένη λέξη....
έτσι πολύ απλά εγώ γλιτώνω τις ερωτήσεις αλλά ...
με πολύ ευχαρίστηση τσεπώνω τα δωράκια μου!!!
Ναι το ξέρω πως κανονικά δεν πάει έτσι....
αλλά έτσι είναι γιατί έτσι το θέλω!!!


Μια μεγάλη καρδιά από γλυκά κεράσια και σοκολάτα για τον Νικόλα



Μια τρελαμένη τούρτα για εμένα

Και  ένα σωρό από γλυκάκια που σας τα δίνω από καρδιάς κέρασμα
αν και ….

πολύ θα ήθελα να ήταν αληθινά,
να περνούσατε από το σπίτι για τις ευχές
και να σας γλύκαινα με φιλιά , αγκαλιές και πολλά πολλά γλυκά!!

5.12.11

ένα κάποιο...χαμόγελο



Σκέψεις …σκόρπια λόγια 
Πετάνε  γύρω …τα παίρνει ο άνεμος
Τα σκορπίζει τριγύρω, μικρά πολύχρωμα φύλλα
Λευκά, κόκκινα, γκρίζα, μαύρα…όχι
Όχι μαύρα…δεν υπάρχει το μαύρο
Ανθρώπινη εφεύρεση αυτό το χρώμα
Φτιαγμένο για το κακό…για το ανικανοποίητο…για την θλίψη
Για τον θάνατο….
Αλλά
Το συνήθισα , το ζωγραφίζω στο κορμί μου
Ακόμα και την ώρα που ο έρωτας το αγκαλιάζει
Το σκεπάζω στο μυαλό για να κρύψω
Κάτι μικρούλες αμαρτωλές σκέψεις
γεμάτη φόβο
Μήπως ξεπεταχτούν από το κλουβί τους
Πολύχρωμες, λαμπερές σαν εξωτικά πουλιά
και τις δουν  και τις καταλάβουν
Και ένα απλωμένο χέρι που καταλήγει….
στο δάχτυλο του Ιούδα
με ξεχωρίσει από το πλήθος
Και ένα στόμα με χνώτο βρωμερό φωνάξει….
Ιδού ο ένοχος !!
Με μαύρο σύννεφο θα σκεπαστεί  το μικρό χαμόγελο
Στον  δικαστή θα το οδηγήσουν να του δώσει τιμωρία
Αμάρτησες , χρώματα σκεφτόσουν απαγορευμένα
Το λευκό, το κόκκινο, το κίτρινο , το μπλε
Καταδικάζεσαι…
Παραδειγματική η τιμωρία
Στην πλατεία ο ένοχος να οδηγηθεί
Με βαρύ σφυρί την κρυστάλλινη καρδιά να σπάσουν
Λάθος είναι η καταδίκη
Το αμαρτωλό χαμόγελο…. χαμογελάει
όταν το ανεβάζουν στην μέση της πλατείας
Χαμογελάει πονηρά όταν του σπάνε την καρδιά
Ξεπετάχτηκαν από το κομματιασμένο κρύσταλλο
Εκατομμύρια πολύχρωμα μικρά πουλιά φτερούγισαν
ανάμεσα στο πλήθος, γέμισε ο ουρανός φτερά,
τιτιβίσματα, τραγούδια
Ψάχνουν να βρουν τον ένοχο
Μα έχει χαθεί στο μαύρο



Levina


27.11.11

Ο κύκλος μιας ζωής

Παίρνω κομμάτια απο μια παλιά μου ανάρτηση
γιατί για εμένα αξίζει να αποχαιρετήσω έτσι ένα μέλος της οικογένειας μου.
Να κλείσω τον κύκλο που άνοιξε πριν απο τρία σχεδόν χρόνια με αυτό τον τρόπο.
Ξέρω πως για άλλους θα φανεί ανόητο, για άλλους υπερβολικό μέσα στους καιρούς που ζούμε,
για εμένα όμως είναι η πραγματικότητα μου, ένα κομμάτι της καθημερινότητας μου
που της λεω ΄΄αντίο΄΄.





 


Δεν ξέρω να σας πω για την αρχή της ζωής του Φάτσα, αλλά μπορώ να την φανταστώ.
Μια σκυλομανούλα γεννά τα κουταβάκια της ίσως στον δρόμο, ίσως σε ένα σπίτι
που ο ιδιοκτήτης της τα χαρίζει σε γνωστούς και αγνώστους,
 πάντως ο μικρός κατάλευκος Φάτσας βρέθηκε σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια
τους δυο πρώτους μήνες της ζωής του.
Μόνο που είχε ο καημενούλης το θράσος να αρρωστήσει από μια σκυλοαρρώστια
που σιχαινόμαστε εμείς οι άνθρωποι, από ψωρίαση με αποτέλεσμα το κοντό
τρίχωμα του να εμφανίσει μεγάλες κενές κηλίδες και το σκυλάκι αντί να φτάσει
σε γιατρό να θεραπευτεί πετάχτηκε στον δρόμο.
Από εκεί ξεκινά η ιστορία του όπως εγώ την γνωρίζω, από την ώρα που
τον περιπλανώμενο Φάτσα τον μαζεύει μια κυρία και φτάνει στα χέρια μιας γυναίκας
που έχει αφιερώσει την ζωή της στο να σώζει αδέσποτα από τους δρόμους .
Ο Φάτσας είναι πλέον σε καλά χέρια και απομονωμένος από τα άλλα σκυλιά
για να μη τα κολλήσει κάνει την θεραπεία του και την μεγαλύτερη φασαρία από όλους,
γιατί είναι μόνο τριών μηνών και θέλει να βγει από το δωμάτιο της απομόνωσης
και να  πάει κοντά στους άλλους για να παίξει. Έχοντας πάει να πάρουμε
 ένα αδεσποτάκι , που έχουμε δει την φωτο του στο ιντερνετ,
βλέπουμε από το παράθυρο τον μικρό Φάτσα, αλλά πώς να αποκτήσουμε
δυο σκυλιά ακόμα??? Φεύγουμε με την σκυλίτσα που θέλαμε να υιοθετήσουμε
( θα σας μιλήσω κάποια άλλη φορά γι αυτή την ιστορία)
Αλλά ο μοναχικός Φάτσας έχει καθίσει στο μυαλό μας και παρ όλους
τους ενδοιασμούς μας έρχεται η ώρα που φτάνει και αυτός στο σπίτι μας.


 


Ήταν ο άσπρος σίφουνας!! Ένα θεόμουρλο σκυλί που δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία, ειδικά με τον Λύκο μας , απορούσα πως δεν του πάταγε καμία δαγκωνιά να τον αφήσει στην ησυχία του.
Η  περιπέτεια όμως του Φάτσα δεν θα τελείωνε τόσο εύκολα.
Κάποια στιγμή αρχίζει να μη πατά το πίσω ποδι και να δείχνει ότι πονάει.
Τον πάμε στον γιατρό και η διάγνωση είναι ρήξη χιαστού και στα δυο πίσω πόδια,
οπότε χρειάζεται εγχείρηση.
Μπαίνουμε και σε αυτή την διαδικασία με την διαβεβαίωση ότι τουλάχιστον θα πατήσει
το πόδι του το εγχειρισμένο και μετά θα κάνουμε δεύτερη εγχείρηση στο άλλο πόδι.
Ο Φάτσας όμως μετά από αυτό δεν ξαναπάτησε κανένα από τα δυο πίσω πόδια,

 

 


 

Ο Φατσούλης μας είναι πάντα εδώ, πρώτος στο φαΐ, στο παιχνίδι, στα χάδια, στον τζερτζελέ 
και ας  είναι στα δυο πόδια και ας τον λυπούνται όσοι τον βλέπουν. Εγώ τους λέω
ότι δεν τον λυπάμαι γιατί ο ίδιος δεν λυπάται τον εαυτό του, ζει ευχαριστημένος
σε ένα σπίτι που τον αγαπούν και τον προστατεύουν με την παρεούλα του,
τον μεγάλο Ρήγα και την τσαπερδόνα την Κάρμεν 
και θα ζει έτσι μέχρι το τέλος της ζωής του.




φοβερά φοβισμένος από τους πόνους, αρνείται να περπατήσει όπως πρέπει
και πλέον περπατά με τα δυο μπροστινά πόδια, χωρίς αυτό να μειώνει σε κάτι
την ενεργητικότητά του, την όρεξη για γαυγίσματα σε όποιον τολμήσει να περάσει έξω
από τον φράκτη του σπιτιού, ξεσηκώνοντας τους άλλους δυο με το παραμικρό.
Σα να μας φωνάζει……………εγώ δεν είμαι ανάπηρος,
ούτε άχρηστος, το δουλεύω το φαγητό που μου δίνετε!!!


 


Όταν τα έγραφα αυτά δεν περίμενα ότι το τέλος αυτό
θα ερχόταν τόσο γρήγορα.
Δεν είδαμε τα σημάδια της  καινούργιας αρρώστιας που τον χτύπησε και αν τα είδαμε
δεν τα καταλάβαμε. Ξέραμε τον
Φόβο του για τους ξένους, τι πέρασε με τα χειρουργία….
όταν κάναμε τις εξετάσεις ήταν αργά πια.
Η αρρώστια τον κατέβαλε, πρίν λίγες μέρες αρνήθηκε την τροφή,
απλά καθόταν στην γωνιά του μέσα στο σπίτι και μας κοίταζε κάθε φορά που περνούσαμε
δίπλα του και του αφήναμε το χάδι μας ….
αυτό του ήταν αρκετό.



 


Η λύση της ευθανασίας δεν μας βρήκε σύμφωνους μετά από
Συζητήσεις επι συζητήσεων για το αν πρέπει ή όχι να γίνει.
Όχι , δεν μπορούσε κανένας μας να το κάνει αυτό στον φίλο μας,
σε ένα μεταλλικό τραπέζι ενός ιατρείου.
Δεν θα του δίναμε αυτό τον φόβο στις τελευταίες του στιγμές.
Το τέλος ήρθε το βράδυ του Σαββάτου, μέσα στην αγκαλιά μας.


Είμαι σίγουρη πως τώρα πια ξανάγινε το θεόμουρλο κουταβάκι
που έτρεχε χαρούμενο στον κήπο μας, σε κάποιο λιβάδι
θα τρέχει και θα γαυγίζει για να τον ακούμε εμείς
που τον αγαπήσαμε.
Ανοιχτοί οι ορίζοντες στον δρόμο του.
 


22.11.11

Mια γλυκιά σταγόνα

θέλω ένα τριαντάφυλλο να μου δώσεις.
Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, με πολλά πολλά βελούδινα φύλλα.
Δεν θέλω από αυτά τα σκούρα κόκκινα, το θέλω να έχει και λίγο από ρόζ και λίγο από λευκό.
Θα το βουτήξω στο βάζο με την ζάχαρη και μετά θα το ακουμπήσω στην πιατέλα από γαλάζια πορσελάνη.
Θα γυαλίζουν οι κρύσταλλοι της ζάχαρης κάτω από το φως των κεριών, όπως γυαλίζουν τα μάτια σου όταν με κοιτάς τα πρωινά που πίνουμε τον καφέ μας καθισμένοι ο ένας απέναντι από τον άλλον…..να όπως καθόμαστε τώρα.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Μόνο ένα τριαντάφυλλο ζαχαρωμένο μας χωρίζει.
Το αγγίζω και κολλάω από την γλύκα του, κόβω ένα βελούδινο πέταλο, κλείνω τα μάτια  και το αγγίζω με τα χείλη μου……το κλείνω μέσα στο στόμα μου και γεμίζω αρώματα, το κόκκινο του ρόδου, το λευκό της ζάχαρης, το ροζ που κυλά σταγόνα από μέσα μου.
Την αγγίζεις με τα ακροδάχτυλα, την γεύεσαι και ξέρεις πως μέσα σε αυτή την μικρή σταγόνα από ροδοζάχαρη  κλείνονται όλα  μας τα όνειρα…. αυτά που κάναμε και αυτά που φοβηθήκαμε να κάνουμε, αυτά που πραγματοποιήθηκαν και αυτά που παρέμειναν όνειρα.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Θέλω να ανοίξω την αγκαλιά μου και να κλείσω μέσα όλες τις ζάχαρες του κόσμου, να την ανοίξω και να τινάξω στον άνεμο  λουλούδια, να γεμίσουν τα σύννεφα ροδοπέταλα, να χορεύουν γύρω από πρόσωπα λυπημένα, γύρω από χέρια βασανισμένα, γύρω από καρδιές φυλακισμένες, γύρω από κορμιά μαραμένα να γίνουν τα λουλούδια μου η λιακάδα σε ένα συννεφιασμένο ουρανό.
Οι προσδοκίες μου όλες μέσα σε αυτό το ροδοπέταλο που κρατάω στο στόμα μου και στο επόμενο και στο επόμενο και μασουλάω αργά αργά το δικό σου τριαντάφυλλο και κριτσανίζει η  ζάχαρη αρωματισμένη από το κόκκινο λουλούδι, γέρνω το κεφάλι και ακούω τον ρυθμικό ήχο που κάνει η καρδιά μου , το σφυρί στο αμόνι κάτω από το ανταριασμένο δέρμα μου  και καθώς καταπίνω ένα ένα τα μικρά βελούδινα φύλλα  γίνομαι κόκκινο και εγώ, γίνομαι ένας κρύσταλλος από ζάχαρη, γίνομαι  σταγόνα και έρχεται ένα δάκρυ τόσο δα μικρό και καθώς κυλάει από το μάγουλο και στάζει στο κορμί  με παρασέρνει μαζί του, πέφτω στο κρύο πάτωμα,
χάνομαι, λιώνω ………..
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Μια κόκκινη σταγόνα απέμεινε από μένα και την κοιτάς περίεργα , αναρωτιέσαι τι να είναι αυτό! σιρόπι από τριαντάφυλλο ή αίμα?
Φαίνεται τόσο περίεργα αυτή η κόκκινη σταγόνα επάνω στην σκόνη, μοιάζει να σε ενοχλεί που υπάρχει εκεί.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Στέκομαι  πλάι στο ανοιχτό παράθυρο και παρατηρώ αθέατη τις κινήσεις σου. Σκύβεις και με ένα μαντίλι μαζεύεις την σταγόνα , την παρατηρείς από κοντά, πάλι δεν καταλαβαίνεις και εγώ γελάω, ξέρω πως θα βάλεις το μαντήλι στο τσεπάκι σου, εκεί στο μέρος της καρδιάς και θα είμαι και πάλι κοντά σου , επάνω σου , μέσα σου.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Περνάς από το τζάκι και πετάς μέσα το μαντήλι, η φωτιά το αρπάζει στην αγκαλιά της και σε λίγα δευτερόλεπτα έχει γίνει μια φλεγόμενη μπάλα που χάνεται ο καπνός της στην καμινάδα.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤
Πετάω έξω από το παράθυρο, μια πύρινη μπάλα και εγώ, ένα κόκκινο αστέρι που χάνεται μέσα στην νύχτα, έφυγα για άλλους ουρανούς.
¤*¨¨*¤.¸¸.¤*¨¨*¤.¸¸.¸.¤­*¨¨*¤.¸¸.¸.¤*¨¨*¤


Levina



17.11.11

Της Νύχτας τα Καμώματα!








Κουράστηκα να περιμένω……..

κουράστηκα  κρεμασμένη όλη μέρα πάνω από το τηλέφωνο,
να φέρνω κολασμένους κύκλους στα άδεια δωμάτια, να ισιώνω
το βάζο με τις μαργαρίτες, το τασάκι στο τραπέζι,  να ανοιγοκλείνω
ντουλάπια, να αλλάζω θέση στις πολυθρόνες, να παίζω με
την ηλεκτρική σκούπα που κάθε φορά που την ανοίγω έχω
την εντύπωση πως θα χτυπήσει το τηλέφωνο και δεν θα το ακούσω
……..θα το ακούσω αργά και δεν θα το προλάβω.


Η παράνοια έχει αρχίσει και χτυπάει την πόρτα μου, βρίσκω
την λύση σε ένα μπάνιο με καυτό νερό.
Τρίβω με λύσσα το κορμί μου σα να θέλω να σε διώξω από
πάνω μου, από μέσα μου, μέχρι που με πονάει το τρίχινο γάντι
και το πετάω σε μια γωνιά. Μάλλον δάκρυα είναι αυτά που
νοιώθω , αλλά δεν είμαι και σίγουρη, ίσως είναι το καυτό νερό
ή το σαμπουάν στα μάτια μου.


Νυχτώνει και χάνεται το φως, θα πρέπει να ανάψω καμία
λάμπα και ανάβω όλα τα φώτα του σπιτιού , ακόμα και τα κεριά
που είναι πάνω σε τραπέζια , τραπεζάκια και το σπίτι μοιάζει
σαν φάρος μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, μήπως και το δεις
από μακριά και θυμηθείς πως μου είχες πει να σε περιμένω σήμερα.
Φυσικά το τηλέφωνο δεν μου κάνει την χάρη να χτυπήσει, το
κουδούνι της πόρτας παραμένει σιωπηλό και ακούω μόνο
την καρδιά μου να χτυπά στον ίδιο ρυθμό με το ράδιο
που αυτή την ώρα παίζει παλιές μπαλάντες για ερωτευμένους.


Νοιώθω πως το μυαλό μου θέλει να εκραγεί, χρειάζομαι
απεγνωσμένα αέρα, να βγω….να βρω…..δεν ξέρω τι, ποιόν?.
Στέκομαι μπροστά στην ντουλάπα μου, ψάχνω ανάμεσα
στα ρούχα μου, τι θα φορούσα αν ερχόσουν απόψε κοντά μου?
Διάλεξα το μαύρο μου φόρεμα, μαύρες ψηλοτάκουνες γόβες….
όχι δεν είναι κατάλληλες για περπάτημα και εγώ θέλω
να περπατήσω, αλλά τις φοράω γιατί έτσι! Μου αρέσουν.


Έβρεχε!
Όλη την ημέρα έβρεχε και εγώ δεν το κατάλαβα καθώς
το μυαλό μου ήταν κολλημένο στο να σε περιμένω.
Τα πεζοδρόμια γυαλίζουν κάτω από τις λάμπες του δρόμου,
περπατάω γρήγορα και ακούω τον ήχο από τα τακούνια μου
να με ακολουθεί, έχει τόση ερημιά.
Σταγόνες βροχής πέφτουν στο πρόσωπο μου, παγωμένες,
τρυπάνε σαν βελόνες το δέρμα μου και έχει τόση ησυχία
στις σκοτεινές γωνιές του δρόμου.
Ποιος τρελός θα έβγαινε μέσα στα μεσάνυχτα μια κρύα νύχτα
με βροχή χωρίς λόγο?
Δεν θέλω να γυρίσω πίσω, ξεκίνησα για κάπου, μη με ρωτήσεις
για πού, ούτε εγώ το ξέρω! Σκέφτομαι πως δεν είμαι εγώ αυτή
που περπατάει βιαστικά χωρίς προορισμό, χωρίς λογική.


Ένα ζευγάρι περνάει βιαστικά δίπλα μου.......
τυλιγμένοι στα παλτά τους με βιαστικό βήμα χάνονται στο
βάθος του δρόμου αλλά προλαβαίνω να τους δω να με κοιτάνε
περίεργα και να κουνάνε το κεφάλι με αποδοκιμασία….
τι περίεργο θέαμα θα είμαι! Με την βροχή να στάζει από
τα μαλλιά μου, χωρίς παλτό, χωρίς ομπρέλα, μια τρελή
με ψηλοτάκουνα να περπατά ολομόναχη στους άδειους δρόμους.
Σίγουρα θα νόμιζαν πως είτε το έχω σκάσει από άσυλο είτε
είμαι μεθυσμένη….έτσι όπως παραπατάω γλιστρώντας
στον βρεγμένο δρόμο και εγώ σαν μεθυσμένη νοιώθω.

Κάθομαι σε ένα σκαλοπάτι, δεν έχω άλλο το κουράγιο να
συνεχίσω. Δεν φοράω και ρολόι, αλλά μάλλον σε λίγο θα
ξημερώσει, βλέπω πως το σκοτεινό του ουρανού φεύγει σιγά σιγά.
Θα ξεκουράσω λίγο τα πόδια μου και …….
τι πρόβλημα και αυτό να νοιάζομαι τόσο για σένα και εσύ να
με έχεις βάλει στην αναμονή………
με πεθαίνουν οι γάμπες μου………
μάλλον όχι, εγώ το κάνω αυτό, εγώ έβαλα τον εαυτό μου
στην δική σου άκρη……..
εσύ δεν μπορείς να μου κάνεις τίποτα!
Αυτή την νύχτα με τόσο νερό που έπεσε επάνω μου, ξέβαψες,
ξεθώριασες, σε βλέπω να κυλάς στα πόδια μου , να χάνεσαι
στην άκρη του δρόμου….
Η βροχή σταμάτησε, κόσμος αρχίζει και κυκλοφορεί.
Πάνε στις δουλειές τους οι άνθρωποι το πρωί. Κάποιος πλησιάζει,
κοντοστέκεται και νοιώθω να μου βάζουν κάτι στο χέρι…..είναι
μερικά σεντ που γυαλίζουν ασημένια στην χούφτα μου!!!


- Για το λεωφορείο , μου ψιθυρίζει και απομακρύνεται με
βιαστικά βήματα.


Να γελάσω ή να κλάψω?
Μάλλον για ξεπεσμένη πόρνη με πέρασε, πάλι καλά που δεν
με ρώτησε….Αναδουλειές?
Φυσικά ….με την βροχή πώς να σταυρώσεις πελάτη στον δρόμο?
Αυτό σηκώνει γέλιο, πολύ γέλιο και δεν μπορώ να συγκρατηθώ,
ένα τρελό  κύμα γέλιου ξεχύνεται από μέσα μου, σκεπάζει τον δρόμο,
τα πεζοδρόμια, τα σπίτια, την πόλη.


Αλήθεια, δεν θυμάμαι ……..τα κεριά τα έσβησα πριν φύγω?





13.11.11

Στο χιόνι είδα τον Λύκο

 
Είναι που ο άνεμος όσο πάει και δυναμώνει , το κρύο γίνεται όλο
και χειρότερο, η θερμοκρασία έχει πέσει κάτω από το μηδέν.
Είναι  και που για τρεις ολόκληρες μέρες το χιόνι πέφτει χωρίς σταματημό,
έχει σκεπάσει τις στέγες των σπιτιών, τα δέντρα,
τους δρόμους.
Είναι που δεν κυκλοφορεί κανένας έξω, έχουν μαζευτεί όλοι
μέσα και  περιμένουν να σταματήσει αυτή η κακοκαιρία.
Είναι που βαρέθηκα να κάθομαι και να περιμένω και να κοιτάζω
τις νιφάδες να πέφτουν χαλαρά από τον γκρίζο ουρανό.
Είναι που νυχτώνει και ο αέρας σταμάτησε, ο ουρανός καθάρισε
και ένα ασημένιο φεγγάρι βγήκε ολόγιομο πίσω  από τα λιγοστά σύννεφα.
Γυαλίζει το χιόνι, μοιάζει με σπασμένα γυαλιά σκορπισμένα σε
στρώμα από βαμβάκια και στα δέντρα…κοίτα το δάσος με τα
έλατα πάνω από τα σπίτια, τώρα τον χειμώνα γυαλίζουν οι
στάλες από το ρετσίνι στις κουκουνάρες τους κάτω από το
φως του φεγγαριού.
Μόνο τα βήματα μου ακούω, το δάσος στέκεται σιωπηλό.
Κάπου κάπου ένα κομμάτι πάγου ξεκολλάει από κάποιο κλαρί
και πέφτει με ένα υπόκωφο παφλασμό στο παχύ  λευκό στρώμα
του χιονιού από κάτω.
Ξέρω το μονοπάτι και ας το έχει σκεπάσει το χιόνι, το έχω περπατήσει
δεκάδες φορές, έχω φτάσει στο ύψωμα με το μεγάλο ξέφωτο πάνω
από τον γκρεμό. Από εκεί μπορεί να δεις όλη την
πλαγιά του βουνού , αν έχει καθαρό καιρό να δεις τα χωριά
στα απέναντι βουνά , να δεις ακόμα και την θάλασσα μακριά,
πολύ μακριά.
Αυτό που άκουσα δεν ήταν τα δικά μου βήματα, ούτε οι γνωστοί
ήχοι του δάσους. Ήταν αυτό που ένοιωθα πως υπήρχε κοντά μου,
μια παρουσία διαφορετική.
Το νοιώθω πως δεν είμαι ολομόναχη αυτή τη φορά στο δάσος μου..
Έφτασα λαχανιασμένη στο ξέφωτο, το φως του φεγγαριού εδώ
είναι πιο έντονο, πέφτει στην λευκή επιφάνεια και αντανακλά
γύρω σαν να έχεις ανάψει εκατομμύρια μικρά μικρά ασημένια
φωτάκια.
Βγήκε σαν σκιά μέσα από τα δέντρα και στάθηκε λίγα μέτρα
μακριά μου. Μπορούσα να δω τα  χρυσαφένια μάτια του να
με κοιτάνε έντονα χωρίς φόβο, χωρίς απειλή.
Ακίνητοι  μένουμε και οι δυο να μετράμε  ο ένας τον άλλο,
χωρίς να ανοιγοκλείσουμε ούτε τα βλέφαρα.
Ήταν πραγματικά τεράστιος, θα μπορούσε να μου σπάσει τον
σβέρκο με μια κίνηση , όμως  εγώ ένοιωθα πως ήμασταν 
δυο ίδια πλάσματα που μοιραζόμαστε τον ίδιο τόπο.

Προχώρησα στο πλάτωμα πάνω από τον γκρεμό  και τον
ένοιωσα που ήρθε και στάθηκε δίπλα μου κοιτώντας και
αυτός με το ίδιο ενδιαφέρον πέρα μακριά τα χιονισμένα βουνά.
Χιλιόμετρα μακριά φαινόταν κάποιο μικρό κομμάτι της Εθνικής
με τα πορτοκαλιά φώτα σαν φανάρια από βαπόρια που έπλεαν
σε σκοτεινές θάλασσες.
Άπλωσα το χέρι μου και το ακούμπησα απαλά επάνω στην
λευκή του γούνα. Περίμενα να τραβηχτεί μα δεν το έκανε.
Δεν κουνήθηκε ούτε όταν γονάτισα δίπλα του και ακούμπησα
το κεφάλι μου στον ώμο του.
Τα μάτια του με κοίταζαν, ήρεμα, ήταν σαν να με γνώριζε, σα
να τον ήξερα από παλιά, σα να είχαμε συναντηθεί ξανά και ξανά.
Τα δάχτυλά μου χώθηκαν βαθιά στην γούνα του, ήταν τόσο
ζεστός, η ανάσα του έβγαινε σαν ανάλαφρες τούφες καπνού
μέσα από τα ρουθούνια του, η γλώσσα του πέρασε απαλά
επάνω στο μάγουλο μου, η μυρωδιά του ήταν κάτι από
κομμάτι γης, από πέταλα παγωμένων λουλουδιών, από
τους φλοιούς των δέντρων, ήταν η δική μου μυρωδιά
επάνω του. Μέσα στην ησυχία της νύχτας μόνο τις ανάσες μας
ακούω, στην ακινησία του δάσους μόνο τα χέρια μου να
χαϊδεύουν το ζεστό κορμί του έβλεπα και το σώμα του να
σκύβει να χώνεται βαθιά στην αγκαλιά μου.
Ξαπλώνω στο μαλακό στρώμα του χιονιού και τον παρασέρνω
μαζί μου, θέλω τόσο να γελάσω και κοίτα να δεις που έχω την εντύπωση
πως και εκείνος γελάει μαζί μου!
Σήκωσε ψηλά το κεφάλι και τον νοιώθω να παγώνει κάτω από
το άγγιγμά μου. Με κοιτάζει  έντονα σα να μου λέει…σταμάτα.
Πήρα την διαταγή του και μένω ακίνητη όπως εκείνος.
Τα μάτια του σαρώνουν το ξέφωτο γύρω μας και μέσα από τα
βάθη του στήθους του ένα υπόκωφο γρύλισμα βγήκε, ίσα που ακούστηκε …..
και τώρα  τις βλέπω  και εγώ……..μαύρες σκιές
που βγήκαν σαν φαντάσματα μέσα από το δάσος.
Μάτια που γυαλίζουν στο φεγγάρι, ποδοβολητά σιωπές
και γρυλίσματα. Στέκεται  όρθιος  ένα βήμα μπροστά από εμένα,
κρύβοντας με πίσω από τον λευκό του όγκο και τι παράξενο….
ούτε τώρα φοβάμαι.
Ο ήχος που βγαίνει από το στήθος του είναι ένας άγριος
βρυχηθμός , ανατριχιάζω που τον ακούω τόσο κοντά μου,
φαντάζομαι πως θα ήταν σαν αντίπαλος!
Ένα περήφανο μοναχικό αρσενικό  έτοιμο να υπερασπιστεί
το λάφυρο του? Το σώμα του τρέμει από την ένταση και τα
γυμνά δόντια του γυαλίζουν σαν λάμες μαχαιριών.
Οι σκιές κινούνται αθόρυβα αλλά δεν αφήνουν την ασφάλεια του δάσους,
καμία δεν εμφανίζεται στο ξέφωτο να τα βάλει με τον προστάτη μου.
Γρυλίζουν, φοβερίζουν, πηγαινοέρχονται με νευρικές κινήσεις
γύρω από τα δέντρα, αλλά κανένας από τους εισβολείς δεν έχει
το κουράγιο να κάνει την πρώτη κίνηση, να επιτεθεί.
Ξέρω πως πρέπει να φύγουμε από εδώ.
Είναι πέντε έξη από αυτούς και η πείνα θα νικήσει τον φόβο τους κάποια στιγμή.
Το κορμί του τρέμει από ένταση και καθώς υποχωρούμε
η φωνή του γίνεται ακόμα πιο άγρια.
Αναγκαστικά μπαίνουμε στο δάσος και πάλι και τώρα βλέπω
τις σκιές πολύ πιο κοντά μας, όμως όσο έχω ακουμπισμένο
το χέρι μου στον ώμο του και περπατάμε πλάι πλάι και πάλι δεν φοβάμαι
για μένα, για εκείνον ανησυχώ.
Πως θα τα βγάλει πέρα αν μας επιτεθούν?
Όσο δυνατός και να είναι , εκείνοι είναι περισσότεροι.
Κοντεύουμε να φτάσουμε στην άκρη του χωριού, ήδη μυρίζω
τον καπνό από τις καμινάδες των τζακιών, τις μυρίζουν και
εκείνοι όμως και δεν έχουν την πρόθεση να πάνε τόσο κοντά
σε ανθρώπους. Χάνονται οι σκιές ανάμεσα στα δέντρα, σα να
μην υπήρξαν ποτέ.
Τον νοιώθω που κοντοστέκεται, δεν είναι πρόθυμος
να συνεχίσει μαζί μου. Μα που  να πάει?
Πλάσμα του δάσους αυτός, τι θα μπορούσε να κάνει
μαζί μου ανάμεσα σε ανθρώπους?
Γονατίζω για μια ακόμα φορά και τον σφίγγω στην αγκαλιά μου.
Ακουμπάω το μέτωπο μου στο δικό του και τον κοιτάω βαθιά
στα μάτια. Θέλω να του πω πόσο τον αγαπάω, αλλά νομίζω ήδη
το ξέρει. Περιμένει εκεί καθώς φεύγω και τα δάκρυα που κυλάνε
από τα μάτια μου γίνονται μικρά κομμάτια πάγου πριν πέσουν
στο χιόνι.
Όταν γυρίζω για να τον ξαναδώ μια τελευταία φορά…….έχει φύγει,
έχει χαθεί στο χιονισμένο δάσος και την ώρα που μπαίνω στην
αυλή μου τον ακούω να μου τραγουδά μακριά, επάνω στο ξέφωτο.
Ξέρω ότι εκεί θα με περιμένει τα χιονισμένα βράδια με πανσέληνο,
στο πλάτωμα των βράχων πάνω από τον γκρεμό.

 
 

Levina





7.11.11

Λέξεις στο κενό





Λόγια
Λέξεις
Άνθρωποι που ουρλιάζουν, μιλάνε, γελάνε,
ψιθυρίζουν, μουρμουράνε
Λέξεις και πάλι
Χωρίς νόημα, χωρίς ουσία
Ο καθένας βυθισμένος μέσα στο σώμα του, μέσα στο μυαλό του
Να ψάχνει με την αγωνία ζωγραφισμένη στο μάτι
Να βρει κάτι
Αυτό που νομίζει ο καθένας πως του λείπει
Αυτό που έχει αξιολογήσει πως ....
αν δεν το βρει η ζωή του δεν προχωράει
Φοράει ψεύτικα φτερά
Φοράει μάσκα με γέλιο
Φοράει λάμψη στα μάτια
Στάζει υποσχέσεις


Όραμα ζωής …
Ψευδαισθήσεις
Φιλία, αγάπη, έρωτας,
χαμένα μέσα στην ομίχλη του μυαλού 
Πόσο εύκολα λες το σ '  αγαπώ !
Λέξεις
Κρύσταλλα σπασμένα κομμάτια
που μόνο πληγώνουν την στιγμή
που προσπαθούν να σε αγκαλιάσουν


Ψάχνεις 
Περιμένεις, σπαταλάς πολύτιμα δευτερόλεπτα
Η αγωνία σβήνει την λάμψη από τα μάτια σου
Η προσμονή σε σκοτώνει, ύπουλο ναρκωτικό


Βρίσκεις, παίζεις, βαριέσαι, το πετάς,
Όχι δεν ήταν αυτό …
Δεν ήταν στις προδιαγραφές σου
Aλλο ήθελες να βρεις
Καινούργιο όραμα
Ψευδαισθήσεις
Καινούργιες Φιλίες, αγάπες, έρωτες
Μπερδεμένο κουβάρι χωρίς άκρη να το ξετυλίξεις
Τα μάτια θολώνουν στον χρόνο και δεν βλέπεις πια
Λίγο πριν το τέλος ανακαλύπτεις την σιωπή
Βυθίζεσαι σε αυτή
Κάνεις απολογισμό
Απολογείσαι
Δεν σε ακούει ...κανείς.
Πιο δυνατά
Μα δεν έχει σημασία  όσο και να φωνάξεις
Το δωμάτιο είναι άδειο
Δεν υπάρχει …κανείς


Σώπα  επιτέλους !
Ενοχλείς





                                                                         Levina